Αρχεία Ιστολογίου

Τα σκάνδαλα της Χούντας (7 χρόνια αρπαχτή)

Πηγή : iospress.gr μέσω Δεν Πληρώνω

Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».

Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.

Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:

«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».

Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας. 

Read the rest of this entry

Άρση της επωνυμίας

Γράφει ο Πιτσιρίκος

Μετά από νέα γνωμοδότηση του Αρείου Πάγου, αίρεται η ανωνυμία των χρηστών που αναρτούν υβριστικά μηνύματα σε μπλογκ ή προβαίνουν σε άλλες παράνομες πράξεις.

Η άρση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η άρση της επωνυμίας στην κοινωνία.

Χιλιάδες πολιτικοί, εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοεκδότες, μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοδημοσιογράφοι και δικαστικοί είναι στο απυρόβλητο επί δεκαετίες και θα πρέπει επιτέλους να γίνει άρση της επωνυμίας τους.

Δεν χρεοκόπησε τη χώρα ο ανώνυμος χρήστης του διαδικτύου που βρίζει τον Παπανδρέου, τον Καραμανλή ή τον Σημίτη. Ήταν ο Σημίτης, ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.

Ο Άρειος Πάγος να ταχθεί αμέσως υπέρ της άρσης της ασυλίας της επωνυμίας. Δεν είναι δυνατόν οι επώνυμοι να είναι πάντα στο απυρόβλητο μόνο και μόνο επειδή είναι επώνυμοι.

Στην Ελλάδα, η καλύτερη ασπίδα –μέχρι σήμερα- δεν ήταν η ανωνυμία. Ήταν η επωνυμία. Είμαι ο Μπόμπολας, ο Κόκκαλης ή ο Βαρδινογιάννης, κάνω ό,τι γουστάρω και δεν με αγγίζει κανείς.

Αν ο Άρειος Πάγος και η Δικαιοσύνη της χώρας είχαν σταθεί όλα αυτά τα χρόνια στο ύψος των περιστάσεων, η χώρα δεν θα είχε χρεοκοπήσει. Στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, θα πρέπει να εξεταστούν κάποτε και οι ευθύνες των δικαστών.

Μάλλον οι δικαστές περιμένουν πρώτα να δουν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να περικυκλώνουν -εκτός από τη Βουλή- και τα δικαστήρια. Θα το δουν.

Έχω γράψει επανειλημμένως πως το πιο μεγάλο πρόβλημα της χώρας σήμερα δεν είναι η χρεοκοπία – το σημαντικότερο πρόβλημα είναι η παντελής έλλειψη Δικαιοσύνης. Πρώτα χρεοκόπησε η Δικαιοσύνη και μετά η χώρα.

Αρέσει σε %d bloggers: