Αρχεία Ιστολογίου

Μανούλα θα φύγω, μην κλάψεις για μένα…

Ολοένα και περισσότεροι νέοι Έλληνες σκέφτονται -ή το έχουν αποφασίσει ήδη- να εγκαταλείψουν τη χώρα τους για ένα καλύτερο μέλλον. Οι νέοι φεύγουν απογοητευμένοι από την αδιαφάνεια στα δημόσια πράγματα της χώρας, τη διαπλοκή και τη διαφθορά σε πολιτικό επίπεδο.

Το δημόσιο χρέος της χώρας που ξεπερνά κατά πολύ το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν υποδεικνύει τα χρόνια λιτότητας που έρχονται και δεν είναι λίγοι οι νέοι Έλληνες που δεν βλέπουν φως στο βάθος του τούνελ. Αποφασίζουν λοιπόν να αποχωρήσουν από τη χώρα.  Απογοητευμένοι από το μέλλον που υπόσχεται η χώρα τους, νιώθουν ότι οι πόρτες της αγοράς εργασίας κλείνουν.

“Αν αναζητάς ποιότητα ζωής, δεν μπορείς να τη βρεις εδώ. Κάποτε ήταν απλά πολύ δύσκολο. Τώρα είναι αδύνατο”. Δηλώσεις φοιτητών. Οι άνθρωποι με πτυχία Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακές σπουδές αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς τελείωσαν αργά τις σπουδές τους και στην πραγματικότητα δεν μπήκαν ποτέ στην αγορά εργασίας οπότε τώρα πρόκειται για την πλειοψηφία των νέων που αποφασίζουν να φύγουν.

Συγκρίνοντας την τωρινή κατάσταση με τα φαινόμενα μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Γερμανία, τότε ήταν μια μετανάστευση ανειδίκευτων, τώρα πρόκειται για μια μετανάστευση νέων επιστημόνων με ακαδημαϊκή μόρφωση. Μετά την άνθηση της δεκαετίας του ’80 και εκείνης του ’90, δημιουργήθηκε κίνημα παλιννόστησης στη χώρα που κορυφώθηκε με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Τώρα όμως η ύφεση συνεχίζεται, η λιτότητα το ίδιο, η ανεργία είναι προ των πυλών και το κλίμα αντιστράφηκε. Η επιλογή της αποχώρησης από την πατρίδα αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο.

Πηγή : Πατρινάκι

Ο Σουρεαλισμός του Οικονομικού Ρεαλισμού

Οι κοινωνίες χτίζονται πάνω σε φαντασιώσεις έγραφε ο Κορνήλιος Καστοριάδης ανάμεσα σε άλλους. Η μεγαλύτερη και κεντρικότερη -στο σύγχρονο κόσμο- απ’ αυτές είναι η πεποίθηση ότι ένα αόρατο χέρι με μαγικές δυνάμεις μπορεί απόλυτα να ρυθμίσει την οικονομία, συνέχιζε. Στην περίπτωση της Ελληνικής οικονομικής κρίσης η φαντασίωση ότι το δημόσιο χρέος μας θα μας καταστρέψει είναι το δόγμα της ημέρας. Ο ρεαλισμός του χρέους της Ελλάδας και της καταστροφικής του φύσης όμως, γίνεται σουρεαλιστικός όταν πέσει το μάτι μας στο δημόσιο χρέος της οικονομικής υπερδύναμης, των Η.Π.Α.

Απολαύστε

US Debt Clock

Λίμιτεδ: Προμηθευτής νοσοκομείων σε ταλιράκια.

Τα χρέη των νοσοκομείων προς τους προμηθευτές είναι ένα ακόμα πολιτικό κόλπο προκειμένου να κρύψουμε από τη Eurostat τα ελλείμματα του ελληνικού κράτους. Τα νοσοκομεία “ξεχνάνε” να δημοσιεύσουν ισολογισμούς, κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι χρωστάνε και σε ποιον. Έτσι, από τη μία το κράτος δεν υποχρεούται στην έκδοση ομολόγων, που θα επιβάρυναν επίσημα το δημόσιο χρέος, και ταυτόχρονα η αδιαφάνεια του ύψους των χρεών δεν επιτρέπει στη Eurostat να υπολογίσει πόσα παραπάνω χρωστάει το ελληνικό Δημόσιο.

Οι προμηθευτές δέχονται ουσιαστικά να χρηματοδοτήσουν το ελληνικό Δημόσιο για 2-3-4 χρόνια (όσο θα πάρει για να εξοφληθούν), με αντάλλαγμα υπερβολικές και αδιαφανείς χρεώσεις. Ένα γνήσια ελληνικό νταραβέρι. Μη ζητάς τα χρεωστούμενα, για να μη ρωτώ πόσο θα πληρώσω.

Ας κάνουμε όμως ένα πρόχειρο business plan για να μετρήσουμε το κέρδος ενός νομοταγούς επιχειρηματία. Ας υποθέσουμε πως το νοσοκομείο «Τρεισλάλειον» αγοράζει ένα αναλώσιμο των 121 ευρώ από την εταιρεία «Αρπακτική Προμηθευτική». Πρακτικά, ο προμηθευτής έχει αγοράσει το αναλώσιμο 10 ευρώ από τις ΗΠΑ. Όχι όμως απευθείας αλλά μέσω μιας θυγατρικής του. Της «Τρισχορεύειν λίμιτεδ». Που είναι εγκαταστημένη στην -πολύ καλά το καταλάβατε- “μαρτυρικήν Τζίμπρον”. Κατόπιν το έχει εισαγάγει νομίμως και ηθικώς στην Ελλάδα στην τιμή των 90 ευρώ. Πληρώνει φόρο 8 ευρώ (10% επί 80 ευρώ κέρδος) στην Κύπρο, πληρώνει στο τρίμηνο 21 ευρώ ΦΠΑ στην Ελλάδα και, στο τέλος του χρόνου, άλλα 2,5 ευρώ φόρο εισοδήματος (25% Χ 10 ευρώ κέρδος).

Πρακτικά, ή όλη δουλειά μέχρι στιγμής τού έχει κοστίσει 45 ευρώ χοντρά – χοντρά. Ας υποθέσουμε πως θα περιμένει 3 χρόνια μέχρι να πληρωθεί και πως δεν έχει κεφάλαιο κίνησης. Κανένα πρόβλημα. Θα πληρώσει άλλα 11 ευρώ στην τράπεζα. Σύνολο κόστους; 56 ευρώ μέχρι την είσπραξη των τελικών 121. Το καθαρό που θα μείνει στην τσέπη είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, 65 ολόκληρα ευρώ. Δηλαδή, 650% πάνω στην τιμή κόστους. Όχι και πολύ άσχημα.

Αν λοιπόν αναρωτιέστε γιατί, παρά τις εξαγγελίες Ξενογιανακοπούλου-Λοβέρδου, τόσο τα χρέη των νοσοκομείων όσο και οι δαπάνες των Ταμείων αυξάνονται και φέτος, θυμηθείτε πως η ανικανότητα αποτελεί μόνο ένα μέρος της απάντησης.

Αναδημοσίευση από Avgi.gr

Αρέσει σε %d bloggers: