Αρχεία Ιστολογίου

Εγώ Γραικός Γεννήθηκα..

Οι Έλληνες το κάνουν καλύτερα ή αν προτιμάτε Γκρικς ντου ιτ μπέτερ στην βαρβαρικήν κι όσες αμφιβολίες είχα διαλύθηκαν μόλις διάβασα για το νέο μετωπικό σχήμα (απ’ το μέτωπο του πολέμου μην παρεξηγούμαστε..) του Μίκη, του Γλέζου και του Κασιμάτη.. Σαν κεραυνός έπεσε η είδηση στα γραφεία του ΕΠΣ (άμα είσαι ιντερνετικός κολοσσός αυτά έχει..) και ενώ η συντακτική συνέλευση συνεδράζει τρεις μέρες και τρεις νύχτες (κάπου διάβασα ότι τα γκόσιπ -πάντα στην βαρβαρικήν- ανεβάζουν την επισκεψιμότητα) για να αποφασίσει αν πρέπει να ενταχθούμε στις τάξεις του μετώπου τρέχοντας ή απλά με ταχύ βηματισμό, ξέκλεψα πέντε λεπτάκια για να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη σε σχέση με το μέλλον του συγκλονιστικού εγχειρήματος..
Μήπως με την άνοδο των Ανώνυμων – Ανόνιμους στην βαρβαρικήν- το μέτωπο με ένα μόνο όνομα μοιάζει λίγο παλιομοδίτικο;; Μήπως θα ήταν καλύτερο να οργανώσουμε αχτίδες με διαφορετικά ονόματα;; Κι επειδή δεν είμαι «μόνο λόγια τίποτα πιο πέρα/ μου τα λές τη νύχτα μα χάνονται τη μέρα» προxωράω πάραυτα σε προτάσεις:
(με αριθμούς έγραφαν οι άραβες, ανθέλληνες -που κι αυτοί είμαι σίγουρος μας έκλεψαν αλλά πάμε παρακάτω..)

Read the rest of this entry

Ας ξεπεράσουμε τις εθνικές “σιωπές”

Με αφορμή την επίσκεψη Ερντογάν αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο κείμενο από το feleki.

Στις 30 Οκτωβρίου του 1930, ο Βενιζέλος προχώρησε στην υπογραφή του πρώτου, στην ιστορία των δύο χωρών, συμφώνου φιλίας με την Τουρκία. Πιο συγκεκριμένα, υπογράφτηκε στην Άγκυρα, ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Ισμέτ Ινονού, τον Τεβφρήκ Ρουσδή και τον υπουργό εξωτερικών Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, συνθήκη φιλίας, ουδετερότητας, διαλλαγής και διαιτησίας, που συνοδευόταν και από ένα Πρωτόκολλο περιορισμού των ναυτικών εξοπλισμών, συμβάσεις εγακαταστάσεων προξενικής αρχής και εμπορίου μαζί με την πολιτική συνθήκη φιλίας.

Γιατί όμως είναι απαραίτητο να γνωρίζει κάποιος για το συγκεκριμένο σύμφωνο φιλίας; Ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι πρέπει (επιτέλους!) να μαθαίνουμε από το σχολείο ότι η ελληνική ιστορία δεν περιλαμβάνει μόνο τον αέναο αγώνα της ελληνικής «ψυχής» να περισωθεί από εχθρικούς «άλλους» ή και να επιβάλλει την ανωτερότητά της (ποιος, άραγε, θυμάται, από την σχολική ιστορία, το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας;). Η ελληνική ιστορία έχει ανάγκη τη φιλία και τη συνεργασία, ακόμα και με προαιώνιους «εχθρούς». Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί κατάπτωση του ελληνικού μεγαλείου αλλά αποδοχή μίας ακλόνητης πραγματικότητας: όσο κι αν τονίζεται η εθνική διαφορετικότητα, η ιστορία προχωράει πια με συνεργασίες. Το ιδεολόγημα του εθνικισμού, όσο κι αν προσφέρει μεταφυσικά επιχειρήματα προκειμένου να αισθανόμαστε ασφαλείς στα όρια του εθνικού μας κράτους, είναι ανεπαρκές να αντιμετωπίσει τα δεδομένα του 21ουαιώνα.

Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο βέβαια, υπογράφτηκε τον προηγούμενο αιώνα αλλά είναι η πρώτη προσπάθεια προσέγγισης των δύο χωρών κάτω από αντίξοες συνθήκες. Αποδεικνύει (μέσα βέβαια σε ένα ιστορικό πλαίσιο τελείως διαφορετικό από το σημερινό) ότι οι δύο προαίωνιοι αντίπαλοι δημιούργησαν το κατάλληλο έδαφος της ειρηνικής συμβίωσης, συνύπαρξης και συνεργασίας. Το σύμφωνο αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι τα δύο κράτη μπορούν να ξεπεράσουν τις εθνικές τους «σιωπές».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του άρθρου

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: