Αρχεία Ιστολογίου

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας κερδίζει τις εκλογές του 1936

Σαν σήμερα, το 1936, πραγματοποιείται η «μετωπική» εκλογική σύγκρουση ανάμεσα στο Λαϊκό Μέτωπο και το Εθνικό Μέτωπο, που βρίσκει νικήτριες τις δημοκρατικές, κομουνιστικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις του πρώτου. Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του εκλογικού αυτού συνασπισμού, έχει πάρει τον Ιανουάριο του ’36 ο Manuel Azaña, ο οποίος και ανακυρήσσεται τελικά πρωθυπουργός της Ισπανίας.

Το διεθνές ρεύμα των «λαϊκών μετώπων» της δεκαετίας του ‘30, αποτελεί ίσως την ενστικτώδη αντίδραση της Αριστεράς στην άνοδο εθνικιστικών και φασιστικών ρευμάτων, ενώ εμπνευστής και οργανωτής των απανταχού συσπειρώσεων είναι, κατά κύριο λόγο, ηΚομουνιστική Διεθνής, δηλαδή –για τα δεδομένα της εποχής- ο Στάλιν.

Η ανάγκη αντιμετώπισης της φασιστικής απειλής, αναγκάζει τα Κομουνιστικά Κόμματα να συμμαχήσουν με πολύ ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις, από αυτονομιστικά κινήματα και αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις, μέχρι δημοκρατικές παρατάξεις και αστικά κόμματα. Φυσικά, οι παθογένειες των εσωτερικών τριβών και της απουσίας συμβιβασμού δε θα αργήσουν να εμφανιστούν, οδηγώντας έτσι στην –εκ του αποτελέσματος- αποτυχία τα λαϊκά μέτωπα.

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας απαρτίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE), το Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE), το ανεξάρτητο και νεοσύστατο Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης (POUM), τη Δημοκρατική Αριστερά (IR) του Azaña και τη Δημοκρατική Ένωση(UR) του Barrio, ενώ έχει την υποστήριξη των αυτονομιστών της Γαλικίας (PG) και της Καταλωνίας (Esquerra), της σοσιαλιστικής Ένωσης Εργατών (UGT), καθώς και της αναρχοσυνδικαλιστικής συνομοσπονδίας του CNT.

Οι αναρχικοί, μετέπειτα συναγωνιστές του Λαϊκού Μετώπου στον εμφύλιο, αρνούνται φυσικά να συμμετάσχουν στις εκλογές, ωστόσο αρκετοί κάνουν την υποχώρηση να μετριάσουν την εκστρατεία υπέρ της αποχής.

Read the rest of this entry

Η ακροδεξιά και πάλι στο προσκήνιο…

Διαβάστε σχετικά :

Για κάποιους η υπόθεση θυμίζει παλαιότερες δεκαετίες, όταν η άκρα Δεξιά στην Ελλάδα γνώρισε άνθηση και κοινωνική (εν μέρει αναγκαστική) αποδοχή, δίχως όμως τη διάρκεια που ο χώρος θα επιθυμούσε. Για άλλους, είναι απλώς απόρροια της γενικότερης απαξίωσης των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων,αλλά και της εύκολης, εύπεπτης λύσης που προσφέρεται σε ένα γενικότερο ιδεολογικό αδιέξοδο. Δεν λείπουν και αυτοί που υποστηρίζουν ότι είναι απλώς δείγμα επιπέδου και επιστροφής σε παλαιότερες παραδοχές…

Τα ακροδεξιά μορφώματα στην Ελλάδα πληθαίνουν, η φρασεολογία τους εντείνεται αλλά και διευρύνεται. Από την ημέρα που ο ΛΑΟΣ ξεκίνησε τον… αγώνα του να μη φαίνεται «τόσο δεξιό», όπως λέει στέλεχος του κόμματος (και παρ΄ ότι η εκλογική χαρά δεν το αφήνει να κρυφτεί) πολύ περισσότεροι απ΄ ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν συγκινούνται από τα ιδεολογήματα των λοιπών μορφωμάτων, συμμερίζονται τα συνθήματα και προβληματίζονται(;) στη βάση που τους τίθεται από τις ηγετικές δυνάμεις κάθε σχηματισμού.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: