Αρχεία Ιστολογίου

Hate this fucking freedom of speech..

Διαβάζω τις τελευταίες 3-4 μέρες σειρά άρθρων που κοκκινίζουν, οργίζονται, φρικάρουν, δεν αντέχουν το ότι μία πορνοστάρ μίλησε σε εκδήλωση
που διοργάνωσε η πολιτιστική ομάδα Ν.Υ.Χ.Τ.Α. του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κατά τη διάρκεια του 3ήμερου Φεστιβάλ της  με τίτλο Love this Fucking Fest. Το δε προβληματικό αντικείμενο της εκδήλωσης; «Διερευνώντας τα όρια του σεξ και των σχέσεων». Μια εκδήλωση που σα στόχο έιχε να αναδείξει τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στη διαφορετικότητα, και την απαίτηση, κυρίως από τους νέους, του δικαιώματος στον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό ενημερώνοντας επιπλέον το κοινό της για ζητήματα ασφάλειας και υγείας στο σεξ. Πέρα από τις επιμέρους ενστάσεις που μπορεί να έχει κάποιος/α, πέρα από τη γνώμη του/της για το πορνό -και ειλικρινά η δική μου δεν είναι η καλύτερη ειδικά όσον αφορά τη βιομηχανία πορνό- η θύελλα ηθικολογίας και περιορισμού της έκφρασης που ξεκίνησε 15 μέρες μετά την εκδήλωση είναι εξοργιστική.
Το γεγονός ότι τη συζήτηση στα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης «άνοιξε» το Πρώτο Θέμα (!!!) πέρα από το γέλιο που προκαλεί, φέρνει για πολλοστή φορά στην επιφάνει την αβάσταχτη υποκρισία του νεο-συντηρητικού lifestyle φαλλοκρατικού και αηδιαστικού μορφώματος που και καλά κόπτεται για την αναβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου αλλά αρρωσταίνει και μόνο στην δυνατότητα της οποιασδήποτε να εκφράσει την άποψη της στο χώρο του.
Την αντίληψή του περί ελευθερίας της έκφρασης ήρθε να προσθέσει και ο Πρύτανης του πανεπιστημίου -και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό- δηλώνοντας: «Αν ήταν στο χέρι μου δεν θα επέτρεπα ποτέ να μπει και να μιλήσει στους φοιτητές. Πραγματικά ξαφνιάστηκα όταν έμαθα το αντικείμενο της ομιλίας αλλά και για την παρουσία της. Κάλεσα τα παιδιά αυτά, που είναι μέλη της καλλιτεχνικής αυτής οργάνωσης, και μου μίλησαν για την ελευθερία λόγου και ότι δεν μπορούμε να τους λογοκρίνουμε». Με λίγα λόγια, δυστυχώς υπάρχει το άσυλο και το κεκτημένο της ελευθερίας της έκφρασης στο Πανεπιστήμιο αλλιώς ΕΓΩ θα το απαγόρευα. Λαμπρά! Τα παιδιά μου είπαν αυτές τις μπαρούφες και αναγκάστικα να μην κάνω κάτι. Λαμπρότερα!

Οι Εξεγέρσεις στον Αραβικό Κόσμο & ο Ρόλος των Media

Εκδήλωση – Συζήτηση
“Οι Εξεγέρσεις στον Αραβικό Κόσμο και ο Ρόλος των Media”

Σάββατο, 16 Απριλίου,
Νοσότρος, Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος
Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια

Διοργάνωση : Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση
Ομιλητές :
Αστέρης Μασούρας
Nasser Weddadi
(με απομακρυσμένη επικοινωνία)

Από το Μαρόκο ως την Υεμένη και από την Σαουδική Αραβία ως την Ιορδανία για πρώτη φορά το μήνυμα της εξέγερσης απλώνεται τόσο γρήγορα σε μία ολόκληρη περιοχή του πλανήτη. Οι καταπιεσμένοι του αραβικού κόσμου εξεγείρονται μαζικά ενάντια στα καθεστώτα τους, χρησιμοποιώντας εκτεταμένα τις δυνατότητες των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών για την αντιπληροφόρηση, την αυτοοργάνωση και τον συντονισμό τους. Αντλώντας πολύτιμα διδάγματα από τη χρήση των media στις αραβικές εξεγέρσεις προετοιμαζόμαστε για τον συντονισμό των κοινωνικών αγώνων σε τοπικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Από : Digital Liberation Network

ΔΕΝ ΣΩΠΑΙΝΩ : Βία κατά των γυναικών – Ένα διαρκές έγκλημα χωρίς τιμωρία

Η Κοσμητεία της Παιδαγωγικής Σχολής στο ΑΠΘ διοργανώνει εκδήλωση την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 και ώρα 16:00 στον 10ο όροφο του Πύργου της Παιδαγωγικής. Η εκδήλωση διοργανώνεται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών -25 Νοεμβρίου.

Στο επίκεντρο της εκδήλωσης/διαδραστικού σεμιναρίου είναι τα αίτια, οι μορφές και οι διαστάσεις του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών. Κατά τη διάρκειά του θα προβληθεί οπτικοποιημένο υλικό για την έμφυλη βία και θα μοιράζεται στους άνδρες (flyer)  με ένα λευκό κορδελάκι γιατί ο αγώνας για την ισότητα είναι θέμα όλων όσων θέλουν να ζουν σε μια δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία. Πρόκειται για την καμπάνια της λευκής κορδέλας -γνωστή στις αγγλοσαξονικές χώρες κυρίως- όπου άνδρες την 25η Νοεμβρίου και για όσες μέρες διαρκεί η καμπάνια φορούν την λευκή κορδέλα ως ένδειξης αλληλεγγύης και συμβολικής δράσης ενάντια στην έμφυλη βία.

Πιο αναλυτικά, στο σεμινάριο θα γίνει ενημέρωση με βάση την εμπειρία από τις Γραμμές ΣΟΣ ‘δίπλα σου’ για την καταπολέμηση της βίας και στη συνέχεια θα συζητηθούν θέματα, όπως, τι είναι η βίαιη συμπεριφορά και ποιες μορφές βίας υπάρχουν, το προφίλ του δράστη και της γυναίκας/ατόμου που θυματοποιείται, οι συνέπειες των διαφόρων μορφών βίας, τα όρια ανοχής της επιθετικότητας,  οι τρόποι διαχείρισης της βίας με στόχο την αποκλιμάκωση και την πρόληψη και ο σημαντικός ρόλος της εκπαίδευσης στο επίπεδο της πρόληψης της βίας.

Για τη συνέχεια και για να δείτε τα flyers και τις αφίσες της εκδήλωσης πατήστε στο  Read the rest of this entry

Ενημερωτική εκδήλωση για τη δίκη της Άμφισσας – 23 Ιουλίου 2010

Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Δράσης ενάντια στη Συγκάλυψη της Κρατικής Δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου διοργανώνει εκδήλωση στην πλ. Εξαρχείων, την Παρασκευή 23 Ιούλη και ώρα 8:00μμ, που περιλαμβάνει:

* Προβολή διαφανειών

* Συζήτηση και ενημέρωση για τη δίκη της Άμφισσας

* Έκθεση ντοκουμέντων για την αστυνομική βία: 130(!) δολοφονίες από το 1974 μέχρι σήμερα (στη συντριπτική τους πλειοψηφία παρέμειναν εντελώς ατιμώρητες)

* Συναυλία (Συγκρότημα «Ορθολογιστές», «Vlassis ProdActive» κ.ά.).

Εκδήλωση ενάντια στην κρατική τρομοκρατία

Κλικ για μεγέθυνση

Από την υπόθεση της ζαρντινιέρας και του φοιτητή με τα πράσινα παπούτσια, στον φοιτητή με τις πιτζάμες, το δολοφονικό χτύπημα με την μηχανή του Δελτά σε διαδηλώτρια στην Αθήνα, την προφυλάκιση του Μάριου Ζέρβα, την υπόθεση των διώξεων στο Αγρίνιο καθώς και σε εκατοντάδες άλλες υποθέσεις διαπιστώνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια δικαστική και κατασταλτική εξουσία που επανειλημμένα είτε στηρίζει τις κατηγορίες που αποδίδει στους διαδηλωτές στο κενό, είτε αποδίδει άσυλο και κάλυψη στην βία και την αυθαιρεσία των ένστολων αγριάνθρωπων που αποτελούν το σώμα τις ΕΛ.ΑΣ.

Το δόγμα Χρυσοχοίδη περί μηδενικής ανοχής σηματοδοτεί μια εποχή όπου πλέον ενοχοποιείται όχι αυτός που «παρανομεί» αλλά η κάθε αντικαθεστωτική δράση και άποψη ως παραβατικότητα. Το «η Αθήνα μοιάζει με την Καμπούλ» του Χρυσοχοίδη στις αρχές του 2009 δεν ειπώθηκε για να περιγράψει τόσο την εικόνα της Αθήνας εκείνο τον καιρό. Αλλά περισσότερο για να προϊδεάσει την κοινωνία για τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζεται από εδώ και πέρα από το υπουργείο δημοσίας τάξης. Δηλαδή ως μία κατεχόμενη από ξένο στρατό χώρα.

Μας επιβάλλουν ένα μέλλον χωρίς αμοιβή στην εργασία, χωρίς πρόνοια, χωρίς κοινωνική συνοχή χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς αυτεξούσιο. Με πρόσχημα την οικονομική κρίση και την χρεοκοπία της κυβέρνησης, οδηγούμαστε στο ΔΝΤ εξαιτίας μιας πολιτικής η οποία ερήμην μας, αποφασίζετε και μας επιβάλετε εδώ και δεκαετίες. Το κοινωνικό κράτος κατέρρευσε και τώρα ζητά την δικιά μας προσφορά, την δικιά μας θυσία για να διορθωθούν τα αδιόρθωτα. Η ιστορία επαναλαμβάνετε διαρκώς αλλά ποτέ ως φάρσα πάντα ως τραγωδία. Κράτος και κεφάλαιο καταστρέφουν και μετά ζητάνε εμείς να πληρώσουμε αυτά για τα οποία ευθύνονται.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Αντίρρηση συνείδησης και ελληνική πραγματικότητα

Προηγούμενο σχετικό άρθρο :

Ελλάδα: Λάζαρος Πετρομελίδης – επανειλημμένες καταδίκες για τα πιστεύω του

Εκδήλωση με θέμα το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης, το δικαίωμα κάποιου να αρνείται για ιδεολογικούς ή θρησκευτικούς λόγους συνείδησης να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία, δικαίωμα αναγνωρισμένο από διεθνείς συμβάσεις και το ελληνικό Σύνταγμα, θα πραγματοποιηθεί στο Νέο κτίριο Νομικής, αίθουσα 3 (Αθήνα) την Τετάρτη 12 Μαΐου 2010 στις 17.00!

Στην Ελλάδα οι αντιρρησίες συνείδησης αντιμετωπίστηκαν με εκτελέσεις και βασανιστήρια τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, με πολυετείς φυλακίσεις (που έφτασαν μέχρι και τα 20 χρόνια) τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 και με συντομότερες φυλακίσεις, πολλαπλές διώξεις, διακρίσεις και περιορισμούς των πολιτικών και ατομικών τους δικαιωμάτων τις δεκαετίες του ’80 και του ’90.

Ο αγώνας των Ελλήνων αντιρρησιών συνείδησης, η συνεχής πίεση των διεθνών οργανισμών που καταδίκασαν επανειλημμένα «την  πρακτική της Ελλάδος να συμπεριφέρεται στους αντιρρησίες συνείδησης σαν να είναι εγκληματίες» και η μακροχρόνια δράση των οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, επέφεραν, έστω και καθυστερημένα, τη θέσπιση της «εναλλακτικής πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας» με το νόμο 2510/97 που τέθηκε σε ισχύ το 1998.

Η Διεθνής Αμνηστία επικρότησε την κίνηση αυτή, αλλά κατήγγειλε ότι, αφενός, πολλές από τις διατάξεις του νόμου δεν ανταποκρίνονταν στα διεθνή πρότυπα, αφετέρου, ότι  η εφαρμογή ήταν μη ικανοποιητική και με σαφείς διακρίσεις εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης. Η Ελλάδα, ακόμα και με τις βελτιώσεις του νόμου 3421/2005, εξακολουθεί να έχει έως και σήμερα τιμωρητική και όχι καθαρά πολιτική εναλλακτική υπηρεσία και να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για να δείτε τους ομιλητές της εκδήλωσης

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: