Αρχεία Ιστολογίου

Ο κουβανός αντιφρονών δημοσιογράφος Γκιγιέρμο Φαρίνας άρχισε απεργία πείνας

Απεργία πείνας, την 24η μέσα σε 15 χρόνια, άρχισε χθες ο κουβανός αντιφρονών δημοσιογράφος Γκιγιέρμο Φαρίνας, ζητώντας από την κυβέρνηση του Ραούλ Κάστρο να προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης οι υπεύθυνοι για τον θάνατο στις αρχές Μαΐου του αντικαθεστωτικού Χουάν Σότο.

Ο  Χουάν Σότο, του οποίου η υγεία ήταν πολύ εύθραυστη, πέθανε σε νοσοκομείο της Σάντα Κλάρα τρεις ημέρες μετά την σύλληψή του από την κουβανική αστυνομία για «δημόσιο σκάνδαλο». Σύμφωνα με κουβανούς αντικαθεστωτικούς, κατά τη διάρκεια της κράτησής του ξυλοκοπήθηκε.

«Αρχίζω απεργία πείνας στις 12:00 τοπική ώρα για να ζητήσω από την κυβέρνηση να φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης του δράστες της δολοφονίας του Χουάν και για να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον των αντιφρονούντων», δήλωσε ο 49χρονος Φαρίνας από την πόλη Σάντα Κλάρα.

Την περασμένη χρονιά, ο Φαρίνας πραγματοποίησε απεργία πείνας για 135 ημέρες και πέτυχε την απελευθέρωση 52 πολιτικών κρατουμένων. Ο ίδιος τόνισε πως θα φτάσει μέχρι τα άκρα και πως δεν θα διαπραγματευτεί με την κυβέρνηση παρά μόνο με ίσους όρους.

Read the rest of this entry

Hate this fucking freedom of speech..

Διαβάζω τις τελευταίες 3-4 μέρες σειρά άρθρων που κοκκινίζουν, οργίζονται, φρικάρουν, δεν αντέχουν το ότι μία πορνοστάρ μίλησε σε εκδήλωση
που διοργάνωσε η πολιτιστική ομάδα Ν.Υ.Χ.Τ.Α. του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κατά τη διάρκεια του 3ήμερου Φεστιβάλ της  με τίτλο Love this Fucking Fest. Το δε προβληματικό αντικείμενο της εκδήλωσης; «Διερευνώντας τα όρια του σεξ και των σχέσεων». Μια εκδήλωση που σα στόχο έιχε να αναδείξει τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στη διαφορετικότητα, και την απαίτηση, κυρίως από τους νέους, του δικαιώματος στον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό ενημερώνοντας επιπλέον το κοινό της για ζητήματα ασφάλειας και υγείας στο σεξ. Πέρα από τις επιμέρους ενστάσεις που μπορεί να έχει κάποιος/α, πέρα από τη γνώμη του/της για το πορνό -και ειλικρινά η δική μου δεν είναι η καλύτερη ειδικά όσον αφορά τη βιομηχανία πορνό- η θύελλα ηθικολογίας και περιορισμού της έκφρασης που ξεκίνησε 15 μέρες μετά την εκδήλωση είναι εξοργιστική.
Το γεγονός ότι τη συζήτηση στα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης «άνοιξε» το Πρώτο Θέμα (!!!) πέρα από το γέλιο που προκαλεί, φέρνει για πολλοστή φορά στην επιφάνει την αβάσταχτη υποκρισία του νεο-συντηρητικού lifestyle φαλλοκρατικού και αηδιαστικού μορφώματος που και καλά κόπτεται για την αναβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου αλλά αρρωσταίνει και μόνο στην δυνατότητα της οποιασδήποτε να εκφράσει την άποψη της στο χώρο του.
Την αντίληψή του περί ελευθερίας της έκφρασης ήρθε να προσθέσει και ο Πρύτανης του πανεπιστημίου -και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό- δηλώνοντας: «Αν ήταν στο χέρι μου δεν θα επέτρεπα ποτέ να μπει και να μιλήσει στους φοιτητές. Πραγματικά ξαφνιάστηκα όταν έμαθα το αντικείμενο της ομιλίας αλλά και για την παρουσία της. Κάλεσα τα παιδιά αυτά, που είναι μέλη της καλλιτεχνικής αυτής οργάνωσης, και μου μίλησαν για την ελευθερία λόγου και ότι δεν μπορούμε να τους λογοκρίνουμε». Με λίγα λόγια, δυστυχώς υπάρχει το άσυλο και το κεκτημένο της ελευθερίας της έκφρασης στο Πανεπιστήμιο αλλιώς ΕΓΩ θα το απαγόρευα. Λαμπρά! Τα παιδιά μου είπαν αυτές τις μπαρούφες και αναγκάστικα να μην κάνω κάτι. Λαμπρότερα!

Αθλιότητες περί Τροκτικού και Γκιόλια

Τον δολοφονημένο Σ. Γκιόλια, τον έμαθα με αφορμή το τέλος του.

Το «διαβόητο» Τρωκτικό, το είχα ακουστά, αλλά δεν το είχα επισκεφτεί πάνω από δυο φορές καθώς με μια ματιά αυτό που εισέπραξα, ήταν ένα είδος διαδικτυακής «μετεξέλιξης» της «κλασικής» Αυριανικής αθλιότητας.

Το όλο παιχνίδι που παίζεται γύρω από τα blogs και τη διάβρωσή τους από συστηματικά ανώνυμους «δημοσιογράφους» και εντολοδόχους ποικίλλων και συντεταγμένων συμφερόντων, το βρίσκω όχι μόνο άθλιο αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνο.

Έχουν γεμίσει τόσο το ελληνικό διαδίκτυο όσο και το κυπριακό, από διάφορα δήθεν ιστολόγια που «αποκαλύπτουν» και «καταγγέλλουν» χρησιμοποιώντας μια στάνταρ μαγειρική που συνδυάζει είτε λίγο κιλότα, είτε ακραία χυδαίο ψευτοχιούμορ , με αρκετό συναίσθημα και μπόλικη βαρύγδουπη πολιτικολογία.

Τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους «ιστολογίων» είναι παντού κοινά:

1. Συστηματική σπίλωση, λοιδορία, προσωπικές συκοφαντικές επιθέσεις κατά όσων «δεν γουστάρουν», δηλαδή όλους που δεν ταυτίζονται μαζί τους.

2. Η κουκούλα της ανωνυμίας και,

3. Η απόλυτη απουσία τους από τον οποιοδήποτε διάλογο με άλλα blogs-εκτός από τις περιπτώσεις στις οποίες επιβραβεύουν τους οπαδούς τους.

Σε αυτή την τελευταία πρόταση βρίσκεται και η κύρια αιτία που όλοι αυτοί –κατά τη γνώμη μου– δεν είναι bloggers και κατά συνέπεια η παρουσία τους και το πλαίσιο που τους διέπει δεν πρέπει να αφορά τα blogs γενικά.

Για τη συνέχεια του πολύ ενδιαφέροντος άρθρου πατήστε στο Read the rest of this entry

Νέα νίκη των πειρατών κατά του Χόλιγουντ

Οι πάροχοι πρόσβασης στο Διαδίκτυο (ISP) δεν έχουν την υποχρέωση να εμποδίζουν το κατέβασμα πειρατικών ταινιών και μουσικής από τους πελάτες τους, αποφάνθηκε δικαστήριο της Αυστραλίας, σε μια ετυμηγορία που ίσως έχει παγκόσμιες προεκτάσεις.

Στην πρώτη υπόθεση του είδους που φτάνει στη Δικαιοσύνη οπουδήποτε στον κόσμο, 34 κινηματογραφικές εταιρείες -Universal Pictures, Warner Bros., Disney, Paramount και 20th Century Fox, μεταξύ άλλων- στράφηκαν κατά του τρίτου μεγαλύτερου ISP της Αυστραλίας, με την ονομασία iiNet. Κατηγόρησαν την εταιρεία ότι παραβιάζει τα πνευματικά τους δικαιώματα επειδή δεν εμποδίζει τους χρήστες να κατεβάζουν πειρατικά αντίγραφα.

Το δικαστήριο έκρινε ότι η αδυναμία της iiNet να εμποδίσει το πειρατικό κατέβασμα δεν σημαίνει ότι η εταιρεία εξουσιοδοτεί την πειρατεία. «Είναι αδύνατο να καταλήξει κανείς ότι η iiNet εξουσιοδότησε την παραβίαση του copyright […] δεν είχε την αναγκαία ισχύ να αποτρέψει τις παραβιάσεις» εξήγησε ο δικαστής Ντένις Κάουντροϊ.

Οι ενάγοντες είχαν προσλάβει ερευνητές οι οποίοι κατέγραψαν την ανταλλαγή παράνομων αρχείων από πελάτες της iiNET που χρησιμοποιούσαν το σύστημα BitTorrent. Συνολικά 3.000 σελίδες με αναφορές παραβάσεων κατατέθηκαν στον ISP, με την απαίτηση να εμποδίσει το παράνομο κατέβασμα και να επιβάλει φραγή σε πειρατικούς δικτυακούς τόπους. Η iiNet απάντησε ότι αυτό θα παραβίαζε την ιδιωτική ζωή των χρηστών καθώς και τη νομοθεσία για την ελευθερία της έκφρασης. Η δικαίωσή της στο αυστραλιανό δικαστήριο δημιουργεί τώρα προηγούμενο σε όλο τον κόσμο –o δικαστής αναγνώρισε ότι η υπόθεση έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον, γι’ αυτό και επέτρεψε τη μετάδοση της διαδικασίας στο Twitter.

Πηγή : In.gr

Blogs: Είναι συμβατή η ανωνυμία με τη δεοντολογία;

Αναδημοσίευση από : E-Lawyer

Έχω υποστηρίξει πολλές φορές ότι η ανωνυμία στο Διαδίκτυο – επομένως και στα blogs -αποτελεί  συνιστώσα της ελευθερίας της έκφρασης. Στο Διαδίκτυο ασκούμε ταυτόχρονα πολλά δικαιώματα, τα οποία μπορεί να φαίνονται αντιφατικά μεταξύ τους, όμως δεν είναι: δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικότητας (ψευδωνυμία, ανωνυμία, απόρρητο) σε συνδυασμό με το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης.

Ταυτόχρονα ομως, η ανωνυμία δεν συνιστά αλληλοαποκλειόμενη αξία σε σχέση με την δεοντολογία που πρέπει να τηρεί καθένας στο δημόσιο λόγο (είτε είναι, είτε δεν είναι δημοσιογράφος). Το ότι είσαι ανώνυμος δεν σημαίνει ότι απαλάσσεσαι από την υποχρέωση διασταύρωσης και τεκμηρίωσης μιας είδησης ΠΡΙΝ την μεταδόσεις. Το ότι γράφεις σε blog δεν σημαίνει ότι απαλάσσεσαι από την αναζήτηση της αντίθετης άποψης, όταν μεταδίδεις μια πληροφορία (όχι απλή κρίση) για ένα ερειζόμενο ζήτημα.

Μπορεί οι ίδιοι οι κανόνες της δεοντολογίας να μην περιλαμβάνονται σε νομικά δεσμευτικό κείμενο (εκτός από το π.δ. 77/2003 για τις ενημερωτικές ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές), αλλά η παράλειψη τήρησής τους, σε συνδυασμό με αρνητικές επιπτώσεις για την προσωπικότητα του θιγόμενου, στοιχειοθετούν αυξημένο δόλο: δεν διασταύρωσες ρισκάροντας την ανακρίβεια, μόνο και μόνο επειδή στην ακατέργαστη μορφή της η πληροφορία φαίνεται πιο «ζουμερή», άρα θα κερδίσεις μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα. Θα χάσεις όμως σε εγκυρότητα. Θα χάσεις ενδεχομένως και μερικές χιλιάδες ευρώ σε αποζημίωση που θα καταδικαστείς να καταβάλεις στον θιγόμενο.

Το ότι έχουμε νέα μέσα δεν σημαίνει ότι καταργήθηκε αυτομάτως η γενική νομοθεσία: σημαίνει ότι δεν εφαρμόζεται η ειδική νομοθεσία που είχε θεσπιστεί για τα παραδοσιακά μέσα. Κατά τ’ άλλα, οι κανόνες της δεοντολογίας έχουν αναγνωριστεί από τα Δικαστήρια ως ένα ευρύτερο σύνολο υποχρεώσεων που απορρέουν από τα «συναλλακτικά ήθη».

Μια κωδικοποίηση αυτών των κανόνων, προσαρμοσμένων ειδικά για τα blogs, είχα επιχειρήσει πριν 3 χρόνια (Κώδικας Δεοντολογίας Ιστολογίων) (Επεξηγήσεις στον Κώδικα Δεοντολογίας Ιστολογίων). Υπάρχει ήδη μια υπόθεση που εκκρεμεί στη Δικαιοσύνη και στην οποία έχει τεθεί υπόψη η συγκεκριμένη κωδικοποίηση των συναλλακτικών υποχρεώσεων των bloggers. Οπότε, με την απόφαση θα μάθουμε κατά πόσον οι δικαστές θεωρούν ότι οι bloggers δεσμεύονται ή όχι από τη δεοντολογία του δημόσιου λόγου.