Αρχεία Ιστολογίου

Το χρονικό της φασιστικής βίας κατά το 2009, από τον Ιό της Κυριακής

Η χρονιά του Μαύρου Τρόμου

Υπάρχει μια κατηγορία ειδήσεων που οι δημοσιογραφικοί απολογισμοί του 2009 παρέλειψαν εντελώς. Οχι επειδή στερείται «θεαματικότητας», αλλά επειδή η εξαφάνισή της βολεύει με το παραπάνω τα κυρίαρχα στερεότυπα περί δημόσιας τάξης.

Εκτός από χρονιά οικονομικής κρίσης, το 2009 υπήρξε για τα ΜΜΕ και η κατεξοχήν «χρονιά της (πολιτικής) βίας».

Μπήκε στη σκιά της νεανικής εξέγερσης του Δεκέμβρη, με μια πρωτοχρονιάτικη Αθήνα πλημμυρισμένη από ασφαλίτες λόγω του φόβου επανάληψης των «επεισοδίων» γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Συνέχισε με το επικοινωνιακό ξεσάλωμα περί «κατάρρευσης της τάξης», «γενικευμένης ανασφάλειας», «μεταναστευτικής απειλής» κι «αναβίωσης της τρομοκρατίας», για να καταλήξει στην πανηγυρική νομιμοποίηση της ακροδεξιάς ατζέντας μετά τις ευρωεκλογές του Ιούνη.

Κατάληξη λίγο-πολύ αναμενόμενη, άλλωστε, αφού από τα κανάλια σαν «βία» εκλαμβάνεται κυρίως ό,τι έχει αντικαθεστωτικό πρόσημο ή δεν ταυτίζεται με τις κυρίαρχες ελληνοχριστιανικές αξίες. Ενα ολιγόλεπτο σπάσιμο βιτρινών στο Κολωνάκι παρουσιάστηκε έτσι σχεδόν σαν κήρυξη πολέμου, την ίδια στιγμή που βομβιστικές επιθέσεις και η (απείρως πιο επικίνδυνη για το κράτος δικαίου) ενεργός συνεργασία των σωμάτων ασφαλείας με ένοπλες ναζιστικές συμμορίες περνούσαν στα «ψιλά», σαν γεγονότα άνευ σημασίας.

Read the rest of this entry

24 ώρες χωρίς εμάς-Πρώτη Μαρτίου 2010

Η πρώτη «απεργία των μεταναστών» έχει ήδη αρχίσει να οργανώνεται για την 1η Μαρτίου στην Ιταλία. Η πρωτοβουλία ανήκει στην ομάδα του Facebook «Primomarzo2010» και είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αντίστοιχη κινητοποίηση, που ετοιμάζεται για τη Γαλλία, υπό τον τίτλο «La journ? san imigr?s».

Στο σχετικό επίσημο ανακοινωθέν γίνεται αναφορά στην «εκστρατεία επιθέσεων» κατά των αλλοδαπών που εργάζονταν στο Ροζάρνο και στις δύσκολες καθημερινές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες, «λόγω των συνθηκών κράτησης, της παραβίασης των οικονομικών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων και της πρακτικής των υποχρεωτικών απελάσεων».

Οι κινήσεις πολιτών, που οργανώνονται μέσω διαδικτύου αλλά και σε τοπικό επίπεδο μέσω επιτροπών, στόχο έχουν να βγάλουν στους δρόμους εκατομμύρια μετανάστες αλλά και πολίτες Γαλλίας και Ιταλίας, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, «οι οποίοι έχουν επίγνωση της προσφοράς των μεταναστών» στη λειτουργία της κοινωνίας και της οικονομίας των χωρών που έγιναν η δεύτερη πατρίδα τους. Κατι παρόμοιο πρέπει να συμβεί και στην Ελλάδα. Ειρηνικά , δημοκρατικά και δυναμικά.

Στην Ιταλία, ωστόσο, η κίνηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, λόγω και των τελευταίων εξελίξεων στην Καλαβρία. Μετά τον πυροβολισμό ενός μετανάστη στην κωμόπολη Ροζάρνο και τις συγκρούσεις των αλλοδαπών με την αστυνομία και τους ντόπιους κατοίκους, περισσότεροι από 1.000 ξένοι εργάτες απομακρύνθηκαν από την περιοχή. Παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις των αρχών, ο υπουργός Εσωτερικών, Ρομπέρτο Μαρόνι, δήλωσε ότι «όσοι μετανάστες δεν διαθέτουν άδεια παραμονής, πρόκειται να απελαθούν». Παράλληλα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ιλ Μεσσατζέρο», ο Μαρόνι τονίζει ότι «για όλους τους ξένους εργαζόμενους, ακόμη και με εποχική απασχόληση, πρέπει να προβλεφθούν νόμιμες μορφές συνεργασίας και να μπει οπωσδήποτε τέλος στην μαύρη εργασία».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του άρθρου!

Read the rest of this entry

Ντροπή μας!

Ήθελα πάρα πολύ να γράψω ένα κείμενο για τον «εορτασμο» της 17 Νοέμβρη εδώ και καιρό… Για το πόσο καθοριστική υπήρξε αυτή η ημερομηνία στην ιστορία αυτής της χώρας! Μέχρι που το blogging έφερε μπροστά μου αυτό εδώ το κείμενο απο τον Simple Man, το οποίο περιγράφει τόσο γλαφυρά και τόσο αληθινά τη σημασία αυτής της ημέρας για τη «Δημοκρατία» μας… Απολαύστε το!

<<Πάλι σημαίες, πάλι συνθήματα. Το «Κάτω ο Φασισμός» να γράφεται σε τοίχους, σε τραγούδια, σε κομματικούς 17 νοεμβρηλόγους. Ακόμα και σε ερωτικά ραβασάκια μέρα που’ ναι. Μια φωτογραφία με το τανκ να μπαίνει, μια φωτογραφία με το τανκ να βγαίνει. Γι’ αυτό το τανκ που μπαινοβγαίνει στις ζωές μας ούτε κουβέντα. Οι νεκροί δικαιώθηκαν αλλά οι ζωντανοί βλέπουν καθημερινώς την μπούκα του κανονιού ανάμεσα στα μάτια τους.

Θέλω μία χρονιά να φωνάξουν «Κάτω η Δημοκρατία». Να γραφτεί σε τοίχους και τραγούδια , σε κείμενο διαμαρτυρίας. Βαρέθηκα αυτή την χλιαρή δημοκρατία που μου έχει σβερκωθεί 35 χρόνια. Αν γι’ αυτή είχαμε νεκρούς, να τους ενημερώσω στον Παράδεισο που είναι, ότι τσάμπα πήγαν. Αν είχαν τη ευκαιρία πριν σηκώσουν την γροθιά να δουν σε ταινία τι εστί Δημοκρατία στην Ελλάδα, τότε ίσως σήμερα να είχαν παιδιά κι εγγόνια. Ίσως αν αυτοί ζούσαν η δημοκρατία να έπαιρνε την σωστή της μορφή. Ο φασισμός έφτιαξε ήρωες, η δημοκρατία δούλους. Τόσο άπληστη που δεν σταμάτησε να πατά μόνο στους νεκρούς για να επιβιώσει, συνέχισε να ανεβαίνει στα ανθρώπινα ζωντανά σκαλοπάτια μέρα με τη μέρα. Η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια κατά την ύπαρξή της δεν έχουν καμία ισχύ.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του κειμένου!

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: