Αρχεία Ιστολογίου

Η ζωή σταµάτησε στο Νταρφούρ | Η κοινή γνώμη κλείνει επιδεικτικά τα μάτια

400.000 νεκροί, 2,5 εκατοµµύρια πρόσφυγες και µόλις τέσσερις ένοχοι. Μια γενοκτονία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, έχοντας βαθιές ρίζες που ξεκινούν από την Ουάσινγκτον και φτάνουν ώς το Πεκίνο.

Η σφαγή ή, για πολλούς, η γενοκτονία τού Νταρφούρ καταρρίπτει τον καλοστηµένο µύθο ότι η διεθνής κοινότητα τον 21ο αιώνα είναι πλέον σε θέση να προστατέψει τα ανθρώπινα δικαιώµατα σε κάθε σηµείο τού πλανήτη. Οι διεθνείς οργανισµοί µέσα στην αδυναµία τους αδιαφορούν, οι κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών όταν δεν συγκρούονται για τα συµφέροντά τους αδιαφορούν, τα ΜΜΕ από τη στιγµή που το θέµα δεν πουλάει αδιαφορούν, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών αδιαφορεί έτσι κι αλλιώς. Έτσι, η ζωή συνεχίζεται. Όχι, όµως, για όλους.

Επί τέσσερα χρόνια

Το Σουδάν είναι η µεγαλύτερη σε έκταση και η τρίτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα τής Αφρικής. Παρά τα κοιτάσµατα πετρελαίου στο νότιο τµήµα της, παραµένει ένα από τα φτωχότερα κράτη τού κόσµου. Από το 1983, το Σουδάν σπαράσσεται από τον εµφύλιο πόλεµο µεταξύ βορρά και νότου. Στον βορρά κυριαρχούν οι λευκοί Άραβες σουνίτες. Στον νότο, πέρα από τους µαύρους Αφρικανούς χριστιανούς, υπάρχουν ακόµα 572 εθνότητες. Υπό την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ, τον Φεβρουάριο του 2003, υπογράφηκε συµφωνία των δύο µερών για να τερµατισθεί ο εµφύλιος. Στη συµφωνία αυτή, όµως, δεν συµπεριλήφθηκε το Νταρφούρ, µε αποτέλεσµα να περιθωριοποιηθεί οικονοµικά.

Read the rest of this entry

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας κερδίζει τις εκλογές του 1936

Σαν σήμερα, το 1936, πραγματοποιείται η «μετωπική» εκλογική σύγκρουση ανάμεσα στο Λαϊκό Μέτωπο και το Εθνικό Μέτωπο, που βρίσκει νικήτριες τις δημοκρατικές, κομουνιστικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις του πρώτου. Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του εκλογικού αυτού συνασπισμού, έχει πάρει τον Ιανουάριο του ’36 ο Manuel Azaña, ο οποίος και ανακυρήσσεται τελικά πρωθυπουργός της Ισπανίας.

Το διεθνές ρεύμα των «λαϊκών μετώπων» της δεκαετίας του ‘30, αποτελεί ίσως την ενστικτώδη αντίδραση της Αριστεράς στην άνοδο εθνικιστικών και φασιστικών ρευμάτων, ενώ εμπνευστής και οργανωτής των απανταχού συσπειρώσεων είναι, κατά κύριο λόγο, ηΚομουνιστική Διεθνής, δηλαδή –για τα δεδομένα της εποχής- ο Στάλιν.

Η ανάγκη αντιμετώπισης της φασιστικής απειλής, αναγκάζει τα Κομουνιστικά Κόμματα να συμμαχήσουν με πολύ ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις, από αυτονομιστικά κινήματα και αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις, μέχρι δημοκρατικές παρατάξεις και αστικά κόμματα. Φυσικά, οι παθογένειες των εσωτερικών τριβών και της απουσίας συμβιβασμού δε θα αργήσουν να εμφανιστούν, οδηγώντας έτσι στην –εκ του αποτελέσματος- αποτυχία τα λαϊκά μέτωπα.

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας απαρτίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE), το Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE), το ανεξάρτητο και νεοσύστατο Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης (POUM), τη Δημοκρατική Αριστερά (IR) του Azaña και τη Δημοκρατική Ένωση(UR) του Barrio, ενώ έχει την υποστήριξη των αυτονομιστών της Γαλικίας (PG) και της Καταλωνίας (Esquerra), της σοσιαλιστικής Ένωσης Εργατών (UGT), καθώς και της αναρχοσυνδικαλιστικής συνομοσπονδίας του CNT.

Οι αναρχικοί, μετέπειτα συναγωνιστές του Λαϊκού Μετώπου στον εμφύλιο, αρνούνται φυσικά να συμμετάσχουν στις εκλογές, ωστόσο αρκετοί κάνουν την υποχώρηση να μετριάσουν την εκστρατεία υπέρ της αποχής.

Read the rest of this entry

33 χρόνια θητείας

Τρεις γενιές…

1947 – 1980: Η γενιά της εφημερίδας, του τηλεφώνου και του περιπτέρου
1980 – 2013: Η γενιά της τηλεόρασης, του κινητού και του σουπερμάρκετ
2013 – 2046: Η γενιά του internet

Κάθε γενιά έχει ένα σκοπό. Το αποτέλεσμα του οποίου δεν είναι ξεκάθαρο, παρά μόνο όταν αυτή έχει ολοκληρώσει τη θητεία της.

Λίγα χρόνια πριν μας αποχαιρετήσει και η δεύτερη γενιά του ελληνικού κράτους, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να ρίξουμε μια ματιά πίσω και να πάρουμε θέση.

Από το 1947 και εν μέσω εμφυλίου πολέμου,  που το ελληνικό κράτος αποκτούσε την μορφή που διατηρεί μέχρι σήμερα άρχισε τη δράση της η πρώτη γενιά της ιστορίας μας. Και της δικιάς σου και της δικιάς μου.  Οι πρώτες εικόνες της απεικονίζουν μια πραγματικότητα, κατά την οποία ο ένας προσπαθούσε πραγματικά να σκοτώσει τον άλλο. Αρχέγονο συναίσθημα.

Μια μάχη χωρίς ουσία, μιας και η βασιλική οικογένεια, και η πολιτική αυλή της είχαν πρωταρχικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Στο άνθος της ηλικίας της, και πριν καν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, την αναλαμβάνει, ως είθισται, ο στρατός. Η παντελής έλλειψη ενεργητικού ρόλου κατά τη διάρκεια της επταετίας αποτέλεσε τη σημαντικότερη αιτία για να οδηγηθεί σε μία φάση άρνησης του ότι είχε ολοκληρώσει την αποστολή της και αποφασίζει να κοιτάξει την πάρτη της.

Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η δεύτερη γενιά. Αυτή την οποία, η προηγούμενη, κράτησε απενεργοποιημένη για το σύνολο της ζωής της, θεωρώντας, ακόμα και τώρα, ότι όλο αυτό ήταν προς όφελος της. Απόλυτος ευνουχισμός. Στηριζόμενη ουσιαστικά στο τρίπτυχο της «επιτυχίας» πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια, εξαργύρωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύνθημα ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η δεύτερη γενιά, προτού μάθει καλά καλά να μιλάει, θεώρησε ότι δε χρειάζεται καν να το πράξει. Βολεύτηκε αντί να διεκδικήσει. Συνομολόγησε αντί να διαφωνήσει και απέτυχε χωρίς να προσπαθήσει. Αλλά ποτέ δεν ξέχασε. Και τώρα καλείται να πάρει την σημαντικότερη ίσως απόφαση της ιστορίας της. Είτε θα επιλέξει να σβήσει ανενεργή, είτε θα υποστηρίξει την επόμενη γενιά στο διαφορετικό τοπίο που της κληρονομεί, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που της αναλογούν…

Όσον αφορά στη φανταστική τρίτη γενιά της ιστορίας, ένα πράγμα θεωρείται σίγουρο. Ότι η πολυδιάστατη διάδοση της πληροφορίας, δυσκολεύει τη χειραγώγηση της και ως εκ τούτου, εξαρχής, της προσδίδει ένα ενεργητικό ρόλο στα γεγονότα. Η επιτυχία του ρόλου αυτού εξαρτάται από το κατά πόσο θα έχει συμμάχους όλους εμάς, που χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού θα ανοίξουμε τα αυτιά μας για να τους ακούσουμε.