Αρχεία Ιστολογίου

Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι σε κρίση, συνέντευξη του Slavoj Zizek στο Greek Left Review

Δεν ξέρω αν οι συμφωνίες μου είναι περισσότερες από τις διαφωνίες, παρ’ όλα αυτά ή μάλλον και λόγω αυτών, στην πρόσφατη συνέντευξη του στο Greek Left Review, o Slavoj Zizek αμφισβητεί βεβαιότητες, θέτει ερωτήματα, παίρνει θέση και συμβάλλει ουσιαστικά στη συζήτηση για το «μέλλον της ευρώπης» και το ρόλο της ριζοσπαστικής-αυθεντικής πολιτικής σ’ αυτή τη σύγκρουση. Αναδημοσιεύουμε στα ελληνικά σε μετάφραση Γιώργου Μαριά, από τΗ Λέσχη, τη συνέντευξή του.

Ο φιλόσοφος Slavoj Zizek με συμβολή στην κριτική θεωρία δηλώνει απαισιόδοξος όσον αφορά την Ευρώπη και την ευρεία πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση στην ήπειρο και τον κόσμο συνολικότερα. Χαιρετίζει όμως τη διαδήλωση των Βρετανών εργαζομένων το περασμένο Σάββατο (26/3/2011) και την ανάδυση “ενός είδους αυθεντικής αριστεράς” ως τη μόνη ελπίδα υπεράσπισης των Ευρωπαϊκών αξιών. Το Greek Left Review (GLR) συνάντησε τον Slavoj Zizek (SZ) και τον καθηγητή Κώστα Δουζίνα (ΚΔ) στο πανεπιστήμιο του Birbeck στο κέντρο του Λονδίνου, το πρωί του Σαββάτου. Την ίδια ώρα που, κατά την εφημερίδα Guardian, 400.000 εργάτες διαδήλωναν με κατεύθυνση το Hyde Park, ο Slavoj Zizek τόνιζε ότι οι κοινωνικοί αγώνες και η εμφάνιση μιας Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων είναι ο μόνος τρόπος για να σπάσει ο φαύλος κύκλος στον οποίο οδηγούν την ήπειρο νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες και θρησκευτικοί φονταμενταλιστές.

GLR: Σήμερα στη Μ. Βρετανία γινόμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης διαδήλωσης από τον πόλεμο στο Ιράκ. Μετά από ένα χρόνο αναταραχής σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εμφανίζεται  δυνητικά μια εικόνα αλληλεγγύης. Υπάρχει κάτι που να μπορεί να κερδηθεί από αυτή την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κι ακόμα, είναι δυνατό να υπάρξει μια τέτοια αλληλεγγύη; Ποιο είναι το ευρωπαϊκό σχέδιο για το σήμερα;

SZ: Παραφράζοντας ένα σύνθημα του Μάη του ’68: δεν είναι δυνατό, αλλά είναι απαραίτητο. Αν λέγοντας Ευρώπη, εννοούμε αυτά για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς, όπως η κληρονομιά της ισότητας, η ιδέα της αλληλεγγύης, το κράτος πρόνοιας και ούτω καθεξής, ίσως είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας δώσει κάποια ελπίδα. Η Ευρώπη, όχι μόνο δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το σχέδιό της, αλλά δεν μπορεί καν να δει ποιό είναι αυτό το σχέδιο. Αυτό που με χαροποιεί στη σημερινή συγκέντρωση είναι ότι μου δίνει την ευχαρίστηση να διορθώσω μια προηγούμενη ανάλυση μου που υποστήριζε ότι σήμερα στην Ευρώπη κάποιος έχει μόνο δύο επιλογές: Από τη μία φιλελεύθερα καπιταλιστικά κόμματα τα οποία μπορούν να είναι προοδευτικά σε ζητήματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα στην έκτρωση και ούτω καθεξής, και από την άλλη -η μόνη στιγμή πραγματικά παθιασμένης πολιτικής- δεξιούς αντιμεταναστευτικούς σχηματισμούς. Ο ισχυρισμός μου είναι ότι θα καταλήγαμε σε αδιέξοδο αν αυτές ήταν οι μόνες επιλογές. Είναι μια μεγάλη ελπίδα για την Ευρώπη που εμφανίζεται ένα είδος ριζοσπαστικής ή αυθεντικής αριστεράς.

Read the rest of this entry

Advertisements

Ισπανία ’36 «Μέσα στην Επανάσταση» [ντοκυμαντερ]

Από τις προσωπικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, βλέπουμε την προσπάθεια για τη δημιουργία της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας μέσα από την εργατική και κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Ήταν ένα πείραμα κοινωνικών μετασχηματισμών, από τα μεγαλύτερα που γνώρισε η δυτική ευρώπη.

Στα 3 χρόνια του «σύντομου καλοκαιριού της αναρχίας», δυο ζητήματα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο: πρώτον, δεν επικράτησε λιμός και δεύτερον θεωρήθηκε ότι υπήρξε, ακόμα και από τους αντιπάλους της, ανεβασμένο πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο, σε σχέση με όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις. Ανεξάρτητα από το σαμποτάρισμα και την καταστολή που δέχθηκε, από τους σταλινικούς του ΚΚ Ισπανίας, που δεν είχαν συμφέρον να πετύχει αυτή η επανάσταση.

Διάρκεια ντοκυμαντερ:112 Λεπτά
Μεταγλωτισμένο στα ελληνικά με πρόλογο κι επίλογο.

Κατεβάστε το  ντοκιμαντέρ σε torrent από εδώ (black tracker)

Αναδημοσίευση από Ελευθεριακός Κόσμος

Στα όρια επιστήμης και πολιτικής: το 1821 στον ΣΚΑΪ

Ντελακρουά "Η σφαγή της Χίου"

Γράφει ο Παναγιώτης Στάθης*

Η εθνική ιστορία, και ευρύτερα η εθνική ταυτότητα, έχει προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις ή και αντιπαραθέσεις τα τελευταία χρόνια στον χώρο της δημόσιας ιστορίας, ορισμένες μάλιστα έλαβαν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Στο πλαίσιο αυτό είναι ευπρόσδεκτη η πρωτοβουλία του ΣΚΑΪ να παραγάγει μια ιστορική σειρά ντοκιμαντέρ για την Επανάσταση του 1821 με υπεύθυνους επιστήμονες ιστορικούς, η οποία μάλιστα υποστηρίζεται από αρκετές παράλληλες δράσεις: σειρά τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών συζητήσεων με καλεσμένους επιστήμονες, έκδοση ενός πεντάτομου επιστημονικού έργου για την Επανάσταση, έκδοση ενός παιδικού εικονογραφημένου βιβλίου για την πολιορκία του Μεσολογγίου, αρθρογραφία στην Καθημερινή. Καθώς το ντοκιμαντέρ ανατρέπει τους παραδεδομένους εθνικιστικούς μύθους για την οθωμανική περίοδο και το Εικοσιένα, ξεσήκωσε ισχυρές αντιδράσεις από διάφορες εθνικιστικές μερίδες και από χώρους της λαϊκής και της άκρας δεξιάς.

Read the rest of this entry

Τάξη και μέλλον, ή γιατί οι καπιταλιστές θα έχουν πάντα το οργανωτικό πλεονέκτημα

Όλες οι αποφασιστικές πιέσεις μιας καπιταλιστικής κοινωνικής δομής ασκούνται με πολύ κοντινή εμβέλεια και πολύ βραχυπρόθεσμα.  Υπάρχει μια δουλειά που πρέπει να κρατηθεί, ένας χρέος που πρέπει να εξοφληθεί, μια οικογένεια που πρέπει να συντηρηθεί. Πολλοί θα αποτύχουν σε αυτές τις αποδεκτές υποχρεώσεις παρά τις καλύτερές τους προσπάθειες. Κάποιοι θα αδυνατήσουν να ανταποκριθούν. Αλλά και έτσι ακόμα, μια μεγάλη πλειοψηφία, ό,τι και να κάνει σε άλλα κομμάτια του μυαλού της ή σε άλλες περιοχές της ζωής της, θα προσκολληθεί σε αυτές τις δεσμευτικές σχέσεις, επειδή δεν έχει πρακτικά άλλη εναλλακτική λύση.

Raymond Williams, Toward 2000

Το κεφάλαιο έχει το στρατηγικό πλεονέκτημα στο μέλλον γιατί είναι αυτό που μπορεί να κρατά το μέλλον σε περιορισμό. Για τον μισθωτό, το μέλλον είναι η επόμενη πληρωμή δόσης, η επόμενη αγορά ρούχων, τα επόμενα δίδακτρα για το σχολείο, το επόμενο ενοίκιο. Είναι ένα μέλλον χωρίς μελλοντικότητα, αν με αυτή την λέξη εννοούμε το ριζικά ετερογενές και απρόβλεπτο: ομοιογενής, άδειος χρόνος, όπως έλεγε ο Μπένγιαμιν. Το στρατηγικό πλεονέκτημα του κεφαλαίου στο βραχυπρόθεσμο μέλλον λοιπόν δεν είναι παρά το γεγονός ότι καθιστά κάθε μέλλον βραχυπρόθεσμο, ότι εγκλωβίζει την διάσταση του μέλλοντος στο παρόν και τις υποχρεώσεις του, ότι αφαιρεί από την κατηγορία «μέλλον» τις προοπτικές χειραφέτησης, που χρειάζονται χρόνο ακόμα και για να αρχίσεις να τις σκέφτεσαι. Το κεφάλαιο, από την άλλη, εξασφαλίζει μεγάλα περιθώρια χρόνου για αυτούς που έχουν κεφάλαιο: που σημαίνει ότι όσο υπάρχει κεφάλαιο, τόσο οι κεφαλαιοκράτες θα μπορούν να αναπαράγουν το πλεονέκτημά τους στον σχεδιασμό του απώτερου μέλλοντος, και τόσο θα έχουν τον χρόνο να κλείνουν τον απώτερο ορίζοντα του χρόνου από τα μάτια της μισθωτής εργασίας.

Η εξέγερση, συνεπώς, είναι η απελπισμένη προσπάθεια αυτού που βρίσκεται πάντοτε πίσω στο ταρτάν της ιστορίας να προλάβει τον προπορευόμενο διασχίζοντας το στάδιο διαγώνια και όχι κυκλικά και καταπατώντας έτσι τους έλλογους κανόνες του αγώνα. Η επανάσταση νομιμοποιεί αυτή την καταπάταση κανόνων, ανακηρύσσοντας την διαγώνια κούρσα δίκαιη και επιβεβλημένη και εκθέτοντας τους παλιούς κανόνες ως τρόπους διαιώνισης της πιο αισχρής κλεψιάς και εξαπάτησης όσων τους ακολούθησαν τυφλά.

Αναδημοσίευση από Radical Desire

Τυνησία: Τερματισμός της 14ημερης πολιορκίας της κυβερνητικής έδρας από διαδηλωτές που είχε ξεκινήσει στις 20 Φλεβάρη

Ανακοίνωση | Κάσμπα, 4 Μάρτη 2011

Την Παρασκευή 14 Γενάρη 2011 οι επαναστατημένες λαϊκές μάζες επέβαλλαν την πτώση του δικτάτορα. Απέναντι στην παραμονή των δομών και των θεσμών του προηγούμενου συστήματος, και τη συνέχιση της εχθρικής και βίαιης στάσης έναντι των στόχων της επανάστασης και των αιτημάτων του λαού, οι λαϊκές μάζες επέμειναν να συνεχίζουν τον αγώνα τους ποικιλόμορφα.

Αυτή η συνεχής συγκέντρωση αγωνιστών [στην πλατεία Κάσμπα] σηματοδοτεί την αφοσίωση στους στόχους και την προστασία της επανάστασης, καθώς και την πληθώρα των μορφών του αγώνα υπέρ της ελευθερίας. Δείχνει την τιμή και την αφοσίωση στο αίμα που έχυσαν οι μάρτυρες και οι οποίες συνοψίζονται, ήδη από την πρώτη συγκέντρωση στην πλατεία Κάσμπα για την Αξιοπρέπεια, στη διατύπωση των αιτημάτων για πτώση της παράνομης και δωσίλογης κυβέρνησης, διάλυση του κοινοβουλίου και κάθε διακοσμητικού θεσμού, έχοντας, παράλληλα, στόχο την αποκάλυψη όλων των προσπαθειών καταστολής της επανάστασης.

Αυτή κυβέρνηση της καταστολής, με την ειδεχθή της βία έναντι των διαμαρτυρόμενων μαζών και την σύλληψη, φυλάκιση και βασανισμό των διαδηλωτών, δεν ήρθε σε ρήξη με την αντιλαϊκή στάση και τις επιλογές του προηγούμενου καθεστώτος και με την εξάρτησή της από τους αποκιοκρατικούς κύκλους και δυνάμεις. Και παρά την άσκηση από την κυβέρνηση των καταστροφικών πολιτικών του παρελθόντος, την αγνόηση των λαϊκών αιτημάτων, τον διορισμό προσώπων της διαφθοράς και της κρίσης (ως περιφερειαρχών), τον εκφοβισμό των παιδιών μας και την τροφοδότηση εχθρικών προς την επανάσταση κινήσεων μέσω των μισθοφορικών μιλιτσιών και της παραπληροφόρησης, ο επαναστατημένος λαός μας συνέχισε τον αγώνα και κάλεσε ξανά στην πλατεία Κάσμπα σε καθιστική διαμαρτυρία «για να φύγουν», στις 20 Φλεβάρη 2011, πιστός στα δίκαια αιτήματα που διατυπώνονταν με επιμονή και συνοψίζονταν με σαφήνεια στο σύνθημα για πτώση του καθεστώτος, διάλυση της εθνοσυνέλευσης, των τριτοβάθμιων επιτροπών, της συμβουλευτικής συνέλευσης και της γερουσίας, της πολιτικής αστυνομίας και στη σύλληψη κάθε διεφθαρμένου.

Read the rest of this entry

Η αναγκαιότητα της βίας

«Οι διαφορές στην Δημοκρατία δεν λύνονται με την βία αλλά με τον διάλογο»… «Το δίκιο δεν το βρίσκεις με την βία αλλά με την πειθώ»… «Είναι θεμιτό να διεκδικεί κανείς αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να παρανομεί»…

Με τέτοια λόγια οι ταγοί μας (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, μεγαλοβιομήχανοι κλπ) προσπαθούν να χειραγωγήσουν την λαϊκή αντίδραση κάθε φορά που καταλαβαίνουν πως το ποτάμι της οργής φουσκώνει απειλητικά. Η καραμέλλα τους είναι παλιά αλλά το πιπίλισμά της εξακολουθεί. Άραγε, πόσο δίκιο έχουν όσοι αρνούνται να δεχτούν ότι η βία και η ανυπακοή στην καθεστηκυία νομοθεσία αποτελούν στοιχεία sine qua non της λαϊκής πάλης για πρόοδο;

Μια πρώτη απάντηση βρίσκουμε στους στίχους του Κώστα Βάρναλη: «Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. / Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; / Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! / Και κέρδισε μονάχος το ψωμί». Εξ άλλου, ας αναρωτηθούμε τι εννοεί ο Σικελιανός όταν λέει «ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα». Πώς το βλέπει, άραγε, να γίνεται αυτό το «σήκωμα»; Με ψιλοκουβεντούλα γύρω από ένα τραπέζι;

Τέλος πάντων. Μια χαρά τα λένε οι ποιητές μας, αλλά δεν βλάφτει να ρίξουμε κι ένα βλέμμα στην ιστορία. Για να φανταστούμε, λόγου χάρη, τον Σπάρτακο να οργανώνει την επανάσταση των δούλων δίχως να μεταχειρίζεται βία. Τι θα μπορούσε να κάνει; Κατ’ αρχάς, αν του βάλουμε ως δεδομένο να μη παρανομήσει, ούτε διάλογο δεν θα μπορούσε να κάνει, μιας και η ρωμαϊκή νομοθεσία θεωρούσε τον δούλο ως res (=πράγμα) κι επομένως οι δούλοι δεν μπορούσαν να συνομιλούν με τα αφεντικά τους.

Read the rest of this entry

Πώς θα κάνουμε την evolution (εξέλιξη) …revolution (επανάσταση)?

Μολότοφ και επεισόδια αρκούν για να κερδίσουμε ένα καλύτερο αύριο; Ακόμα και ένα καμένο σύμβολο της τάξης (από σημαία μέχρι…) τι θα αλλάξει σε μια ακραία ταξική κοινωνία που από τις 6.12.2008 μέχρι σήμερα έχει γίνει ακόμα πιο άδικη, ακόμα πιο ταξική?

Στις 6.12.2008, είχαμε τον Αλέξανδρο νεκρό. Σε αυτό το κλίμα καταστολής…δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια…
Σήμερα, η πιο επαναστατική πράξη είναι να κάνεις και να μορφώνεις παιδιά!

Η πρόκληση σήμερα είναι να μιλήσουμε με εν-συναίσθηση με τα παιδιά για 4 λεξούλες:
1. γνώση
2. πληροφορία
3. πρόσβαση
4. διαχείριση.

Γιατί το 1. είναι πιο δυνατό από το 2. ?
Γιατί το 3. δεν αρκεί αλλά χρειάζεται και το 4. ?

Μέχρι τότε το σύστημα θα συλλαμβάνει μερικούς από εμάς…θα προσαγάγει μερικούς ακόμα…και ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται…

Αλλά χωρίς γνώση και παραγωγή υλικών και περαιτέρω γνώσης (έρευνα, πρωτοτυπία κλπ) το σύστημα θα τρώει τις σάρκες του…αυτοκαταστροφικά…

p.s. Μια απάντηση ίσως υπάρχει σε αυτό το video…

Keating inspires the boys to «Seize the day!!!», as a prologue to his philosophy of free thought, transcendentalism, and individualism.

Τροποποίηση από Enviromentsfood

Μέση οδός καμιά: ή θα λειώσουμε ως μισθωτοί σκλάβοι ή θα επαναστατήσουμε!

Arbeit macht frei: «Η δουλειά απελευθερώνει», διαβεβαιώνει η επιγραφή έξω από το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Χρησιμοποιώντας παρόμοιου επιπέδου προπαγάνδα η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να επιβάλλει ένα εργασιακό Νταχάου…

Επιδιώκουν να στρέψουν το ρολόι των εργατικών δικαιωμάτων στον 19ο αιώνα. Λες και δεν υπήρξαν οι χιλιάδες των νεκρών εργατών που πάλεψαν για το 8ωρο, την κοινωνική ασφάλιση, τη στοιχειώδη προστασία από την εργοδοτική αυθαιρεσία. Όλα αυτά ακυρώνονται από την πλέον εργοδοτική κυβέρνηση που έχει γνωρίσει η χώρα.

Η κυβέρνηση αυτή παραδίδει γη και ύδωρ στο κεφάλαιο, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί έχουν πλήρη συνείδηση ότι υπηρετούν τα συμφέροντα των πλούσιων μεγαλοκαρχαριών κηρύσσοντας πόλεμο κατά του κόσμου της εργασίας. Επειδή ακριβώς είναι συνειδητοί μισθοφόροι του κεφαλαίου, προορίζονται να γίνουν η πλέον διεφθαρμένη κυβέρνηση που υπήρξε στο νεοελληνικό κράτος.

Άνθρωποι που ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο και μετατρέπουν τους εργαζόμενους ανθρώπους μιας χώρας κυριολεκτικά σε μισθωτούς σκλάβους, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αν αντιδράσουν όπως επιβάλλεται οι εργαζόμενοι, όχι μόνο δεν θα βγάλουν την τετραετία, αλλά θα φύγουν από τη χώρα με ελικόπτερο όπως αξίζει σε ατιμασμένους διεφθαρμένους μισθοφόρους. Για το λόγο αυτό, θα φροντίσουν να αρπάξουν και αυτοί για λογαριασμό τους όσα περισσότερα μπορέσουν από τη λεηλασία των εργαζομένων. Δεν θα βάλουν απλά το χέρι στο μέλι, θα καταπιούν ολόκληρο το βάζο.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Η νύχτα που επαναστάτησε η Κίνα [1989]

Από Parapolitiki

20 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα ( 15 Απριλίου – 4 Ιουνίου) από την εξέγερση των Κινέζων φοιτητών ενάντια στο κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας στη θρυλική πλέον πλατεία Τιανανμεν του Πεκίνου…

Σας θυμίζουμε το video που χαρακτήρισε ένα ολόκληρο κίνημα και πέρασε στην ιστορία σαν μια από τις πιο αυθόρμητες αντιδράσεις ενός πολίτη ενάντια σε ένα τανκς…


Kenny Arkana – La Rage

Το κίνημα στη Γαλλία και συγκεκριμένα στα γκέτο, κυρίως του Παρισιού, την άνοιξη του 2006 ξεκίνησε από τη αγανάκτηση των μεταναστών και κέρδισε αμέσως τη φοιτητική κοινότητα και ξύπνησε ολόκληρη την κοινωνία…

Κόντρα στη άκρως επιθετική αστυνομική καταστολή της δεξιάς κυβέρνησης του «σκληρού» Σαρκοζί, κρατούσε σε αναμμένα κάρβουνα κυριολεκτικά για περισσότερο από 1,5 μήνα ολόκληρη τη χώρα και γέννησε μια κοινωνική επανάσταση που χρόνια είχε να δει η Ευρώπη…

Στην Ελλάδα 2,5 χρόνια μετά η κατάσταση δε μοιάζει πολύ διαφορετική, αν και οι αφορμές δεν ταιριάζουνε καθόλου μεταξύ τους (δολοφονία 15χρονου Αλέξη Γρηορόπουλου vs κοινωνική εξαθλίωση μεταναστών)…Η επάνασταση εκεί έβγαλε πολλά διαφορετικά κοινωνικά στρώματα στους δρόμους! Εδώ; Δυστυχώς όχι. Ή τουλάχιστον όχι ακόμα.

Το τραγούδι που ακολουθεί είναι της γαλλίδας (αλγερινής καταγωγής) Kenny Arkana και καλεί όλους τους ανθρώπους ανεξαρτητως φυλής, θρησκείας και πολιτικών πεποιθήσεων να βγουνε στο δρόμο, να <<εξοργιστούν>> χαρακτηριστικά για όσα συμβαίνουν γύρω τους και να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης σε ένα διαφορετικό κοινωνικό σύστημα… για ένα οικουμενικό όνειρο…

Το video clip χαρακτηριστικό και θυμίζει πολλά από Ελλάδα! Απολάυστε το!