Αρχεία Ιστολογίου

59 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη

59 χρόνια κλείνουν σήμερα από την 30η Μάρτη 1952, όταν οι κομμουνιστές Μπελογιάννης, Αργυριάδη, Καλούμενου και Μπάτσης στήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, κατηγορούμενοι για «κατασκοπεία».

Ο Νίκος Μπελογιάννης, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού στον Εμφύλιο και την αυτοεξορία, επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα τον Ιούνη του ’50, για να συμβάλλει στην αναδιοργάνωση του -παράνομου- ΚΚΕ. Στις 20 Δεκεμβρίου 1950 συνελήφθη και δικάστηκε με βάση το Ν. 509/1947, που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ. Επίσης, κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης.

Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη ξεκίνησε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1951 με 94 κατηγορούμενους συνολικά, από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών στο Αρσάκειο Δικαστικό Μέγαρο, το οποίο και τελικά το καταδίκασε σε θάνατο. Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο Νικόλαος Πλαστήρας δηλώνει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Αποφασίζεται όμως ο Μπελογιάνης και ορισμένοι άλλοι κατηγορούμενοι να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Εν τω μεταξύ στις 14 Νοεμβρίου 1951 βρίσκονται παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Φαλήρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, και ο Μπελογιάννης και τρεις συγκατηγορούμενοί του καταδικάζονται σε θάνατο.

Read the rest of this entry

«Το αντίθετο του μηδενισμού είναι η δημιουργικότητα»

Τον Ιανουάριο που μας πέρασε ξέσπασε «σάλος» στον λογοτεχνικό κόσμο της Βρετανίας όταν ο συγγραφέας Ian McEwan δήλωσε ότι αποδέχεται το βραβείο “Ιερουσαλήμ” το οποίο απονέμεται –λίγο ειρωνικά, είναι αλήθεια- σε συγγραφείς για την “εξερεύνηση της ατομικής ελευθερίας στην κοινωνία” και προτίθεται να παραβρεθεί στην έκθεση βιβλίου της πόλης για να το παραλάβει.

Συνάδελφοί του τον κατηγόρησαν για την αποδοχή ενός βραβείου «κυνικού και διαφθαρμένου» και δημοσίευσαν επιστολή στη Guardian υπογεγραμμένη από μια ομάδα αποκαλούμενη “Βρετανοί Συγγραφείς Υποστηρικτές της Παλαιστίνης” στην οποία τον προέτρεπαν να μποϋκοτάρει το βραβείο καθώς είναι «ένα σκληρό αστείο και ένα εργαλείο προπαγάνδας για το Ισραηλινό κράτος.»

Ο McEwan απάντησε με επιστολή στην ίδια εφημερίδα αναφέροντας: «Εσείς κι εγώ διαφωνούμε στο τι πρέπει να κάνει κάποιος. Εγώ υποστηρίζω ότι πρέπει να το ανακαλύψω μόνος μου, είμαι υπέρ του διαλόγου και της ανεύρεσης τρόπων με τους οποίος η λογοτεχνία μπορεί να ξεπεράσει τους πολιτικούς διαχωρισμούς. Υπάρχουν τρόποι με τους οποίους η τέχνη μπορεί να φτάσει μακρύτερα από την πολιτική και για μένα το έμβλημα αυτής της άποψης είναι η Daniel Barenboim’s West-Eastern Divan Orchestra (μια ομάδα μουσικών από όλη τη Μέση Ανατολή), μια αχτίδα φωτός σε ένα σκοτεινό τοπίο, η οποία δυσφημείται τόσο από την Ισραηλινή θρησκευτική δεξιά, όσο και από τη Χαμάς. Αν η Ομάδα σας είναι εναντίον αυτής της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας τότε σίγουρα δεν έχουμε να πούμε τίποτα άλλο.»

Read the rest of this entry

Επιστολή – μανιφέστο του φυλακισμένου Ιρανού σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί στη Μπερλινάλε υπέρ της ελευθερίας έκφρασης ιδεών [video]

Ήταν στην επετειακή Μπερλινάλε του 2010 όταν η κινηματογραφική κοινότητα θορυβήθηκε από μια δυσάρεστη είδηση που ήρθε από την Τεχεράνη: Το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς συνέλαβε και απαγόρευσε την έξοδο απο την χώρα στον σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί. Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου Ντίτερ Κόσλικ, ένθερμος υποστηρικτής των ιρανικών ταινιών αλλά και του αγώνα αυτών των σκηνοθετών που κάνουν πράξη την τέχνη τους και την έκφραση τους μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, κατάλαβε την διάσταση του γεγονότος αυτού και προσπάθησε να το αναδείξει όσο μπορούσε.

Ένα χρόνο μετά και ενώ όλο το κινηματογραφικό σύμπαν αλλά και η διεθνής διπλωματία δηλώνει την συμπαράσταση της και δίνει δυναμικό παρών στο πλευρό του σκηνοθέτη, ο Παναχί, όπως και ο συνάδελφος του Μοχαμάντ Ρασούλοφ, έχουν καταδικαστεί σε εξαετή φυλάκιση και σε απαγόρευση καλλιτεχνικής ή άλλης δημόσιας έκφρασης για 20 χρόνια!

Ο Ντίτερ Κόσλικ κάλεσε επίσημα τον Παναχί ως μέλος της κριτικής επιτροπής της 61ης Μπερλινάλε. Μια κίνηση τακτικής προκειμένου να αναδείξει όσο γίνεται περισσότερο την δυσάρεστη τροπή των γεγονότων αλλά να δημιουργήσει τριβή και πίεση εις βάρος του καθεστώτος των μουλάδων του Ιράν.

Έτσι στην προχτεσινή έναρξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου η θέση του Παναχί ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής ήταν άδεια. Και η πρόεδρος της επιτροπής Ισαμπέλα Ροσελίνι διάβασε μια επιστολή του έγκλειστου σκηνοθέτη που έσπασε για πρώτη φορά την καταδικαστική απόφαση της απαγόρευσης δημόσιας έκφρασης με ένα πραγματικά συγκλονιστικό μήνυμα – μανιφέστο για κάθε καταπιεσμένο άνθρωπο:

Read the rest of this entry

Φαίη Μέγιερ : «Γράμμα για την υπόθεσή μου»

Και τώρα που τα φώτα της παράστασης έσβησαν και η αυλαία έχει πια πέσει, ήρθε η ώρα να μιλήσω εγώ. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Για το τι έγινε, τι παιχνίδια θεωρώ ότι παίχτηκαν στην πλάτη μου, αλλά και πέρα από εμένα, γι’ αυτά που θα πρέπει πια να αφορούν τον κάθε νοήμονα άνθρωπο στον ελλαδικό χώρο.

Όσον αφορά στην «υπόθεσή» μου: Είμαι πια αρκετά σίγουρη ότι από τη στιγμή που τα στοιχεία μου έγιναν γνωστά στα τσακάλια της αντιτρομοκρατικής, βεβαίως απόλυτα δικαιολογημένα -καταλαβαίνετε, ήπια ποτό με τους λάθος ανθρώπους- το έργο ήταν προδιαγεγραμμένο. Πόσο μάλλον, όταν googlαραν το επίθετό μου (σαν να λέμε Παπαδόπουλος στην ελλάδα) και –φαντάζεστε τι χαρά- ανακάλυψαν το πλούσιο «οικογενειακό» μου ιστορικό. Δεν είχε σημασία το διαφορετικό όνομα του πατέρα μου -άλλωστε «αυτές πάνε όλες με όλους»-, ούτε η διαφορετική ημερομηνία γέννησης της μητέρας μου.

Από τη στιγμή που η πραγματικότητα δεν τους έκανε, έπρεπε να προσαρμοστεί. Έπρεπε να μπω στο καλούπι και τον ρόλο που μου είχαν ετοιμάσει. Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι να πάω στο φροντιστήριο όπου διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στον 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφος Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμη που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, με κατέγραψαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείται ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημα μου για δικηγόρο.

Read the rest of this entry

Επιστολή «τελευταία προειδοποίηση» απέστειλε το Ισραήλ στον ΟΗΕ για τον αποκλεισμό της Γάζας

Την πρόθεση του να εμποδίσει τα δύο σκάφη που θα αποπλεύσουν από το Λίβανο με ανθρωπιστική βοήθεια για τη Λωρίδα της Γάζας, ανακοίνωσε το Ισραήλ με επιστολή προς τον γ.γ του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν. Κάνοντας ταυτόχρονα λόγο για «τελευταία προειδοποίηση του Ισραήλ εναντίον κάθε προσπάθειας να σπάσει ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας».

Η εκπρόσωπος του Ισραήλ στον ΟΗΕ Γκαμπριέλα Σάλεβ, δήλωσε ότι η χώρα της «διατηρεί το δικαίωμα, το οποίο εγγυάται το διεθνές δίκαιο, να εμποδίσει την πρόσβαση των δύο σκαφών «Junia» και «Julia» στη Λωρίδα της Γάζας».

«Η δηλωμένη πρόθεση των σκαφών αυτών είναι να παραβιάσουν τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας», γράφει η Σάλεβ στην επιστολή της και προσθέτει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να αποκλείσει «το ενδεχόμενο τα πλοία αυτά να μεταφέρουν όπλα ή άτομα των οποίων οι στόχοι είναι η πρόκληση και η αντιπαράθεση».

«Όλα τα πράγματα που δεν είναι όπλα ή υλικά πολέμου μεταφέρονται τώρα στη Λωρίδα της Γάζας μέσω των κατάλληλων μηχανισμών που επιτρέπουν να εξασφαλιστεί η παράδοσή τους και ο πολιτικός τους χαρακτήρας. Η επιστολή αυτή είναι η τελευταία προειδοποίηση του Ισραήλ εναντίον κάθε προσπάθειας να σπάσει ο αποκλεισμός που διατηρεί σε βάρος της Λωρίδας της Γάζας.

Πηγή : Tvxs

Επιστολή των συμμαθητών του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου : «Επτωχεύσαμεν ηθικά και οικονομικά

«Δεν είμαστε οι βολεμένοι νέοι του i-Ρod, του Facebook και της καλοπέρασης.Δεν θέλουμε όμως να είμαστε ούτε η “αξιολύπητη γενιά των 700 ευρώ”, όπως μας ονομάζουν.Και σ΄ αυτή την προσπάθεια δεν θέλουμε να είμαστε μόνοι μας».

Με ειλικρίνεια και αμεσότητα, οι μαθητές της Σχολής Μωραΐτη απευθύνουν έκκληση προς την ελληνική κοινωνία να σταματήσει να «σκοτώνει» τους νέους – « είτε με μία σφαίρα του κρατικού μηχανισμού είτε με την καθημερινή αδιαφορία». Το κείμενό τους, που συντάχθηκε από το Κεντρικό Κοινοτικό Συμβούλιο του Λυκείου ύστερα από διεξαγωγή συζητήσεων σε όλες τις τάξεις του σχολείου, δεν θυμίζει ούτε οργισμένες άναρθρες κραυγές ούτε ξύλινο συνδικαλιστικό λόγο. Με ύφος απλό και μεστό, οι συμμαθητές του αδικοχαμένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δείχνουν να αντιλαμβάνονται πλήρως τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, παρά το νεαρό της ηλικίας τους. Και έτσι ξεκινούν με μια τραγική παραδοχή: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν- και οικονομικά και ηθικά».

Οι νεαροί μαθητές δεν ξεχνούν τον άδικο θάνατο του συνομηλίκου τους, ούτε σταματούν να ρωτούν τα «γιατί που πονάνε» και σχετίζονται όχι μόνο με την άδικη δολοφονία του συμμαθητή τους, αλλά και με τη γενικότερη κατάσταση της χώρας μας. «Κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνες. Οπως τότε, πριν από ενάμιση χρόνο, όταν κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο τον λόγο που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας…Ή όπως και σήμερα, που κανείς δεν τολμά να εξηγήσει στη νέα γενιά τον λόγο που δεν μπορεί να ελπίζει» αναφέρουν χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι η κοινωνία μοιάζει να έχει ξεχάσει εντελώς τη νεολαία. Και όταν αυτή η παραγκωνισμένη νεολαία βγήκε οργισμένη στους δρόμους τον Δεκέμβριο του 2008, κατάφερε να ταρακουνήσει και να προκαλέσει, μάλλον επειδή «κάποιοι φοβήθηκαν ότι θα αναγκαστούν να απαρνηθούν τη βολική καθημερινότητα, επειδή οι “επαναστάτες χωρίς αιτία” (ένας χαρακτηρισμός που τόσο αβίαστα μας προσάπτουν) ξύπνησαν, απέκτησαν αιτία να διαμαρτυρηθούν».

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

3η Επιστολή του Μάριου Z. από τον Κορυδαλλό

Αναδημοσίευση από FreeMarioz

«Μας αιχμαλώτισαν

μας έριξαν στη φυλακή

εμένα μέσα στα τείχη

εσένα έξω απ΄τα τείχη

Ασήμαντη υπόθεση η δική μας

Το χειρότερο είναι

να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του:

συνειδητά, ασύνειδα…

Έτσι κατάντησαν τους περισσότερους ανθρώπους,

τίμιους, καλούς, προκομένους ανθρώπους…«

Ναζίμ Χικμέτ

Κοντά στον ένα μήνα φυλακή και καλά κρατώ, διότι μέσα σε όλα τα αίσχη που έχουν κάνει εκείνοι, όλοι εκείνοι οι κοινωνικοί αποκοιμιστές του κράτους, εμάς μας έχει κάνει καλό με το να είμαστε εδώ πιο δυνατοί με μόνη δύναμη, όπως μου λέει καθημερινά ένας φίλος, την καρδιά, το μυαλό και την αλληλεγγύη (ώστε να φωνάζουμε για τα δικαιώματα μας και να αντιστεκόμαστε).

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του γράμματος

Read the rest of this entry

Επιστολή από: Επόμενο υποψήφιο Μάριο Ζ.

Είμαι ένα πειραματόζωο στο πείραμα που λέγεται «δημοκρατία».
Είμαστε σε «χρεωκοπία» άρα ΔΕΝ πρέπει ν’ αντιδρώ.
ΔΕΝ πρέπει ν΄αντιδρώ άρα ΔΕΝ συμμετέχω σε πορείες.
ΔΕΝ συμμετέχω σε πορείες άρα ΔΕΝ με συλλαμβάνουν.
ΔΕΝ με συλλαμβάνουν άρα ΔΕΝ είμαι ένοχος.
ΔΕΝ είμαι ένοχος άρα ΔΕΝ με προφυλακίζουν.
ΔΕΝ με προφυλακίζουν και… Είμαι ένα πειραματόζωο στο πείραμα που λέγεται «δημοκρατία»…

Είμαι ένα πειραματόζωο στο πείραμα που λέγεται «δημοκρατία».
ΔΕΝ είμαστε σε «χρεωκοπία» και θέλω ν’ αντιδράσω.
Θέλω ν΄αντιδράσω άρα συμμετέχω σε πορείες.
Συμμετέχω σε πορείες άρα με συλλαμβάνουν.
Με συλλαμβάνουν άρα είμαι ένοχος.
Είμαι ένοχος άρα με προφυλακίζουν.
Με προφυλακίζουν και ΔΕΝ είμαι πιά πειραματόζωο,
αλλά ένας άνθρωπος που μόλις έμαθε πως ΔΕΝ ζεί σε «δημοκρατία»
.

Κε Χρυσοχουντίδη,
Εάν έγκλημα είναι τα μαλλιά μας, τα παπούτσια μας κι ό,τι άλλο γυαλίζει στο θολό-νωθρό σας μάτι, βάλτε μας όλους στη «στενή», τέτοια ζωή δεν θέλουμε άλλη!

Επόμενε υποψήφιε «Μάριε Ζ.»,
Πόσα πράσινα παπούτσια, πόσες ζαρντινιέρες, πόσοι αθώοι άνθρωποι με ράστα μαλλιά και πόσα δολοφονημένα παιδιά και ζωές αρκούν, για να καταλάβεις ότι μπορεί να τύχει στον κάθε έναν από εμάς και ό,τι πρέπει ν’ αρχίσουμε (πάλι) να υπερασπιζόμαστε τα αυτονόητα δικαιώματά μας, την ελευθερία μας, τη ζωή μας ;;;

Με ψυχραιμία,

Ένας επόμενος υποψήφιος Μάριος Ζ.

Αναδημοσίευση από το Freemarioz

Νικόλας Άσιμος – Ο καβαλάρης του ουρανού [6 ανέκδοτα τραγούδια]

Σαν σήμερα το 1988 ο Νικόλας Άσιμος αποφάσισε πως ήταν η ώρα να πέρασει… απέναντι και έβαλε τέλος στη ζωή του


Μια μέρα σαν σήμερα το 1988 ο Νικόλας Άσιμος άφησε πίσω τον σαματά και τους ανθρώπους και ξαναέγινε… καβαλάρης όπως «απειλούσε» μέσα από τον «Μπαγάσα» το πιο γνωστό του τραγούδι. Έβαλε με μια θηλιά τέλος στη ζωή του και παρέμεινε ασυμβίβαστος ακόμα και στον θάνατο κάνοντας την ύστατη… ζαβολιά του. «Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε με και σκορπίστε με» έγραφε σε ένα από τα 6 τελευταία χειρόγραφα σημειώματα του στα οποία εξηγούσε, μεταξύ άλλων, τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία.

«Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος, ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το «Άσιμος» με γιώτα…» έλεγε ο ίδιος όταν συστηνόταν και ήξερες από την πρώτη ματιά ότι δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ένα φιλόσοφος του πεζοδρομίου, ένα στοιχειό των Εξαρχειών που σε σταματούσε στο δρόμο και σε αφόπλιζε με ερωτήσεις του τύπου: «Γιατί πατάς τις κάλτσες σου;» και «Εσύ που φοράς μια γραβάτα είσαι κύριος, εγώ που φοράω δύο είμαι δύο φορές κύριος;». Κάποιοι δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν και απλά τον απέρριπταν φωνάζοντας: «Είσαι νούμερο» και ο Νικόλας απαντούσε: «Καλύτερα νούμερα, παρά αριθμός».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του αφιερώματος

Read the rest of this entry