Αρχεία Ιστολογίου

Daniel Harvey-Μην ηθικολογείς, μην κρίνεις, μη βγάζεις φωτογραφίες

Πηγή: Κατάληψη ΕΣΗΕΑ/Μετάφραση απ΄το The Commune από Radical Desire

Υπάρχει στην Αγγλία μια υποτάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, με στοιχειώδη μόρφωση, χωρίς κανένα μέσο κοινωνικής ανέλιξης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα των αποτελεσμάτων του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού και του προγράμματος απανθρωποποίησης που εφαρμόζει. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει τον πληθυσμό αυτό περήφανο για την αθλιότητα και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των δικών μας banlieues.

Jean-Baptiste Clamence, από την Πτώση του Αλμπέρ Καμύ (1956).

Κάποιος ήρθε σήμερα το πρωί και μου είπε ότι σκεφτόταν πως έχει κάτι παράξενο αυτή η χώρα: ανέκαθεν είχε αυτή την υποτάξη που έχουν αποφύγει οι περισσότερες άλλες χώρες στην Ευρώπη. Του αντέταξα τις φασαρίες πριν από μερικά χρόνια στα προάστια του Παρισιού, αλλά το επιχείρημά του παρέμενε αληθές. Οι χώρες αυτές κατασκευάζουν αυτή την αρρωστημένη εικόνα εκλέπτυνσης, υψηλής κουζίνας, υψηλής κουλτούρας, πολιτισμένων αξιών, τσαγιού και διανοουμενισμού, αλλά και στις δύο η αισχρή κρυφή τους όψη ξεσπά και αποκαλύπτεται σε όλους.

Είναι κάτι που θα το λέγαμε «κουλτούρα Φριτσλ», από εκείνον τον Αυστριακό που κατάφερνε να διατηρεί μια ωραία βιτρίνα στο σπίτι του στα προάστια, κουβέντιαζε με τους γείτονες, πήγαινε στη δουλειά, μεγάλωνε παιδιά, ενώ στο μεταξύ κρατούσε ένα φρικτό μυστικό κρυμμένο στο υπόγειό του, την ειδεχθή αιμομικτική οικογένεια που έφτιαχνε. Έτσι μοιάζει και η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας, και αυτό αντανακλούν οι ρεπόρτερ του BBC που δείχνουν τις τρέντι καφετέριες με τις βιτρίνες τους σπασμένες στο Ένφιλντ, ψελλίζοντας τις μειλίχιες, ακατανόητες μπουρδολογίες τους.

Read the rest of this entry

Νίκη των 300 απεργών πείνας | Νίκη όλων των εργαζομένων | 50 πλέον τα ένσημα για βιβλιάριο υγείας (από 100)

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΕΝΑ ΠΑΓΙΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

ΠΡΩΤΗ ΝΙΚΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!

Σε τροχιά υλοποίησης, μπήκε ένα από τα ικανοποιηθέντα αιτήματα των 300 μεταναστών εργατών απεργών πείνας. Και μάλιστα, πρόκειται για ένα αίτημα που δεν αφορά μόνο τους μετανάστες εργαζόμενους, αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης στη χώρα μας!

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα», το νέο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας, θα περιλαμβάνει διάταξη που θα μειώνει από τα 100 στα 50 τα ένσημα που πρέπει να έχει συμπληρώσει εντός του 2010, κάποιος εργαζόμενος ή άνεργος, προκειμένου να λαμβάνει μέσα στο 2011 ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη!

Οι ασφαλισµένοι του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ καθώς και τα µέλη της οικογένειάς τους, για την περίοδο από 1/3/2011 έως 28/2/2012, καλύπτονται από το ΙΚΑ – ΕΤΑΜ για παροχές ασθένειας σε είδος, εφόσον έχουν πραγµατοποιήσει τουλάχιστον 50 ηµέρες ασφάλισης είτε το προηγούµενο ηµερολογιακό έτος είτε κατά το τελευταίο δεκαπεντάµηνο, χωρίς να συνυπολογίζονται οι ηµέρες που πραγµατοποιήθηκαν κατά το τελευταίο ηµερολογιακό τρίµηνο του δεκαπενταµήνου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ.

Read the rest of this entry

Η σχέση μεταναστών και εργατικού κινήματος ως σχέση αμοιβαίας πολιτικής εξάρτησης [Μέρος 1ο+2ο]

Αναδημοσίευση από Alterthess (Μέρος 10 και Μέρος 2ο)

Του Ηλία Πιστίκου,

ΜΕΡΟΣ 1Ο

Σήμερα, οι μετανάστες αποτελούν περίπου το 10% της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή, περίπου το 15% των εργαζομένων. Και όμως… όπως φάνηκε και από την υπόθεση της Νομικής, η κοινωνική αυτή ομάδα αμφισβητείται όχι μόνο ως προς το δικαίωμά της να μετέχει στην πολιτική ζωή της χώρας, αλλά ακόμη και ως προς το δικαίωμά της να υπάρχει σ’ αυτήν τη χώρα.

Είναι χιλιοειπωμένοι οι τρόποι με τους οποίους οι μετανάστες αποτέλεσαν και αποτελούν οργανικό κομμάτι της ελληνικής (και παγκόσμιας) καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και όμως, υπάρχουν τάσεις τού εργατικού κινήματος που αντιμετωπίζουν με κάποια αμηχανία το μεταναστευτικό ζήτημα. Μάλλον δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν από τις φιλανθρωπικές διαστάσεις του ή/και λαμβάνουν τη σχέση μεταναστών και εργατικού κινήματος ως δεδομένη.

Σ’ αυτό το κείμενο υποστηρίζω ότι η σχέση μεταναστών και εργατικού κινήματος δεν είναι δεδομένη, είναι σχέση διαρκώς υπό διακύβευση, και είναι σχέση πολιτικής αλληλεξάρτησης. Δηλαδή, αν το εργατικό κίνημα θέλει τους μετανάστες μαζί του, ενεργούς, ισότιμους, πρέπει να τους διεκδικήσει. Επιπλέον, υποστηρίζω ότι -εν μέρει δυστυχώς, αλλά και αναπόφευκτα- οι ομάδες αλληλεγγύης (ή/και συνηγορίας, όπως αποκαλούνται ενίοτε)[1] αποτελούν απαραίτητο κρίκο αυτής της πολιτικής συνέχειας. Αυτό, γιατί η κατάσταση ομηρίας στην οποία βρίσκονται οι μετανάστες καθιστά την ικανότητά τους για εκδήλωση αυτο-οργανωμένης διαμαρτυρίας ελλιπή ή, καλύτερα, αδύνατη.

Read the rest of this entry

Σκέψεις για το ‘μεταναστευτικό’ (η εκδοχή στον Καθρέφτη)

1. Το “μεταναστευτικό”, εννοείται, “πρόβλημα”: αυτό είναι το πρώτο πράγμα που οφείλει να παρατηρήσει κανείς σήμερα. Υπάρχει μια διπλή διαδικασία σύμφωνα με την οποία το καθοριστικό για την πλαισίωση της συζήτησης ουσιαστικό εκτοπίζεται και συνάμα υπονοείται. Είναι απαραίτητο να επερωτήσουμε την ιδεολογική εργασία που επιτελεί αυτό το ουσιαστικό. Το “μεταναστευτικό πρόβλημα” σημαίνει, για την άκρα δεξιά, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90, “το πρόβλημα με τους μετανάστες”, “το πρόβλημα το οποίο είναι οι μετανάστες.” Για την λεγόμενη κεντροαριστερά της σημερινής εποχής της κρίσης σημαίνει, κάπως πιο διακριτικά, “το πρόβλημα με την μετανάστευση”. Αλλά η ίδια η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών αποκωδικοποιήσεων του τι εμπεριέχει το ουσιαστικοποιημένο επίθετο “μεταναστευτικό” είναι ουσιωδώς επισφαλής, και είναι ακριβώς αυτή η επισφάλεια που σηματοδοτεί το πραγματικό της εποχής: τη σύγκλιση δηλαδή της κεντροαριστεράς, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με το σταθερό αντιμεταναστευτικό μένος της ακροδεξιάς.

2. Το “μεταναστευτικό”, λοιπόν, είναι αυτό που ανακύπτει όταν η ιδεολογία της φιλελεύθερης “πολυπολιτισμικής” ανεκτικότητας που πλαισίωσε τα “χρυσά χρόνια” του φιλελευθερισμού μετά το 1989-90 προσκρούει στο πραγματικό της κρίσης του 2007-08. Είναι γνωστό ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βασίζεται σε ροές κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού, με τις τελευταίες να ελέγχονται, όπως δεν ελέγχονται οι δύο πρώτες, από το κράτος και τους κρατικούς μηχανισμούς. Σε εποχή κρίσης και αυξανόμενης ανεργίας, ο έλεγχος των ροών εργασίας μεταμορφώνεται στην ίδια κατεύθυνση με τον “δημοσιονομικό έλεγχο”· περνάει σε φάση “αυστηρότητας”. Θύματα και στις δύο περιπτώσεις: οι εργαζόμενοι, οι φορείς μιας εργασίας που γίνεται τόσο πιο επισφαλής και τόσο πιο εκμεταλλεύσιμη όσο περισσότερο γίνεται επίσης διαιρέσιμη, πολιτικά κατακερματισμένη, αδύναμη να αντιδράσει σε πολιτικό επίπεδο.

Το “μεταναστευτικό” είναι εξ αρχής κάτι άλλο από “μερικό” ζήτημα που αφορά απλώς κάποιους “άλλους”: η δίωξη του μετανάστη προαπαιτεί μετασχηματισμούς στο κράτος δικαίου που είναι βέβαιο ότι συντείνουν στην σταθερή του ολίσθηση προς τον δυνάμει ολοκληρωτικό αυταρχισμό. Δεν είναι λοιπόν απλώς ότι το “μεταναστευτικό” είναι η άλλη όψη του “εργασιακού” ή του “ασφαλιστικού” στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, αλλά και ότι η σημερινή μοίρα των μεταναστών προετοιμάζει το νομικό έδαφος για το άμεσο μέλλον των “γηγενών”.

Read the rest of this entry

Η ιστορία των Skinheads

Οι περισότεροι άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά στόν όρο «skinhead».Ως μία πολιτισμική οργάνωση,οι skinheads αντιμετοπίζονται ώς ηλίθιοι, βίαιοι και ρατιστές.Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πολλοί αναμείχθηκαν σε ακροδεξιές και ρατσιστικές οργανώσεις,αλλά η προέλευση τους ήταν πολύ πιο συνδεδεμένη με πολυφυλετικά κινήματα της εργατικής τάξης από κάθε είδους θεωρίες περί λευκής ράτσας.

Η κουλτούρα των «skinheads» αναδύεται ώς αποτέλεσμα δύο διαφορετικών συμπεριφορών στη κουλτούρα και τη κοινωνία της Βρετανίας στης αρχές της δεκαετίας του εξήντα.Το πρώτο ρέυμα το οποίο έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Βρετανική νεολαία άρχησε να διαιρείται σε διάφορες φατριές.Καθώς η μέση τάξη είχε πρόσβαση στης διάφορες ανέσεις της εποχής, η εργατική τάξη είχε πολύ περιορισμένες δυνατότητες.Το ευρή καταναλωτικό σκηνικό που επικρατούσε υπονόμευαι την ανικανότητα της εργατικής τάξης να πάρει μέρος σε αυτό.Αυτό οδήγησε στην εμφάνιση ενός «σκληρού τρόπου ζωής»,που τους ανάγκασε να ξεχωρίσουν απο τον κοινονικό περίγυρο -έτσι ξυρίσαν το κεφάλι τους,φόρεσαν στενά jeans,τιράντες και εργατικές μπότες.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry