Αρχεία Ιστολογίου

Η δημοκρατία, η Κερατέα και… οι καλοί ναζί [φλαςμπακ]

Χωρίς όρια η προπαγάνδα των μμε και των αφεντικάδων, αφού βλέπουν πως μέσα από τον αγώνα της Κερατέας, περνάνε μηνύματα αξιοπρέπειας και αντίστασης. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το άρθρο που ακολουθεί στο πρωτοσέλιδο της Καθημερινής…..

«Η Δημοκρατία και η Κερατέα»

Οσα συμβαίνουν στην Κερατέα είναι άκρως επικίνδυνα για τη Δημοκρατία μας. Η κυβέρνηση και το κράτος δείλιασαν όταν σημειώθηκαν τα πρώτα κρούσματα ανεξέλεγκτων ενεργειών διαμαρτυρίας και σήμερα δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση που μοιάζει με κανονικό εμφύλιο πόλεμο. Η κλιμάκωση, όμως, της αντιπαράθεσης μπορεί να προκαλέσει σύντομα ακόμη και νεκρούς. Οι υπεύθυνοι πολίτες της περιοχής, ο Μητροπολίτης Λαυρεωτικής και άλλοι παράγοντες της τοπικής κοινωνίας οφείλουν να βάλουν ένα «φρένο» στον παραλογισμό της βίας και σε όσους οργανώνουν και εκτελούν δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών.

Αλλά και η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει πίσω, γιατί θα εξευτελισθεί και θα δώσει το μήνυμα ότι όποιος είναι αντίθετος με κάποια απόφαση μπορεί να την ακυρώσει ακολουθώντας το «μοντέλο της Κερατέας». Ενα μοντέλο που, όσο δίκιο και αν πιστεύουν ότι έχουν οι κάτοικοι της περιοχής, μπορεί να τινάξει στον αέρα τα θεμέλια της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η «δημοκρατία» τους που τόσο πολύ απειλείται, έχει σαπίσει και βρωμάει μπαγιάτικο δακρυγόνο …

70 χρόνια αντιδραστική προπαγάνδα… 1941 πριν καλά καλά οι Γερμανοί καταλάβουν τη χώρα η εφημερίδα Καθημερινή είχε πάρει θέση:

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος… Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν- περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».
«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 29/4/1941 (πηγή : ριζοσπάστης, τελευταίο κομμάτι του άρθρου)

Κάθε ομοίοτητα με τα σημερινά άρθρα είναι… συμπτωματική

Πηγή : Indymedia via Active Propaganda

Καταγγελία από τον Χασάν Καμπζουά, απεργό πείνας, για ψευδές δημοσίευμα στα «Νέα» [video]

Στο σημερινό φύλλο των Νέων εμφανίζεται η φωτογραφία μου σε δημοσίευμα που φέρει τίτλο «Το θρίλερ ‘Υπατία’ – ‘Θέλω να κάνω μια βόλτα, αλλά μας έχουν πει να μη βγαίνουμε’».

Ό,τι είπε ο δημοσιογράφος Γιάννης Παπαδόπουλος, συντάκτης του άρθρου, είναι ένα ψέμα και κάτι απαράδεκτο για έναν απεργό πείνας. Για ποιό λόγο ένας απεργός πείνας να βγει έξω και να κάνει βόλτα, αν δεν είναι να πάει στο νοσοκομείο;

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης δεν μας κάνει κουμάντο σε τίποτα. Δεν έχει το δικαίωμα να μας πει ούτε τι, ούτε πώς θα το κάνουμε. Εμείς οι ίδιοι οι απεργοί πείνας παίρνουμε αποφάσεις μέσα από τις συνελεύσεις μας.

Θέλω να πω ότι, οι δημοσιογράφοι οφείλουν να λένε και να γράφουν την αλήθεια, εκείνα που λένε οι απεργοί πείνας και βεβαίως εφόσον έχουν μιλήσει μαζί τους.

Η εφημερίδα πρέπει να ζητήσει συγνώμη απ’ όλους τους απεργούς πείνας.

Χασάν Καμπζουά

Από Radical Desire

Οι Επιτροπές αγώνα ενάντια στα διόδια κυκλοφορούν το πρώτο τεύχος της εφημερίδας τους [διαβάστε το]

Όταν το άδικο γίνεται νόμος η ανατροπή τουαποτελεί καθήκον!

Δεν πληρώνουμε! Δεν μας κλέβουν άλλο. Τα μικρά τα ψάρια θα φάνε το μεγάλο!

(κλικ για μεγέθυνση)

Για τα υπόλοιπα φύλλα (και σε μορφή pdf) πατήστε στο

Read the rest of this entry

«Το αντίθετο του μηδενισμού είναι η δημιουργικότητα»

Τον Ιανουάριο που μας πέρασε ξέσπασε «σάλος» στον λογοτεχνικό κόσμο της Βρετανίας όταν ο συγγραφέας Ian McEwan δήλωσε ότι αποδέχεται το βραβείο “Ιερουσαλήμ” το οποίο απονέμεται –λίγο ειρωνικά, είναι αλήθεια- σε συγγραφείς για την “εξερεύνηση της ατομικής ελευθερίας στην κοινωνία” και προτίθεται να παραβρεθεί στην έκθεση βιβλίου της πόλης για να το παραλάβει.

Συνάδελφοί του τον κατηγόρησαν για την αποδοχή ενός βραβείου «κυνικού και διαφθαρμένου» και δημοσίευσαν επιστολή στη Guardian υπογεγραμμένη από μια ομάδα αποκαλούμενη “Βρετανοί Συγγραφείς Υποστηρικτές της Παλαιστίνης” στην οποία τον προέτρεπαν να μποϋκοτάρει το βραβείο καθώς είναι «ένα σκληρό αστείο και ένα εργαλείο προπαγάνδας για το Ισραηλινό κράτος.»

Ο McEwan απάντησε με επιστολή στην ίδια εφημερίδα αναφέροντας: «Εσείς κι εγώ διαφωνούμε στο τι πρέπει να κάνει κάποιος. Εγώ υποστηρίζω ότι πρέπει να το ανακαλύψω μόνος μου, είμαι υπέρ του διαλόγου και της ανεύρεσης τρόπων με τους οποίος η λογοτεχνία μπορεί να ξεπεράσει τους πολιτικούς διαχωρισμούς. Υπάρχουν τρόποι με τους οποίους η τέχνη μπορεί να φτάσει μακρύτερα από την πολιτική και για μένα το έμβλημα αυτής της άποψης είναι η Daniel Barenboim’s West-Eastern Divan Orchestra (μια ομάδα μουσικών από όλη τη Μέση Ανατολή), μια αχτίδα φωτός σε ένα σκοτεινό τοπίο, η οποία δυσφημείται τόσο από την Ισραηλινή θρησκευτική δεξιά, όσο και από τη Χαμάς. Αν η Ομάδα σας είναι εναντίον αυτής της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας τότε σίγουρα δεν έχουμε να πούμε τίποτα άλλο.»

Read the rest of this entry

Μίλησε ο Α. Σκευοφύλαξ (ο οδηγός του τανκ του Πολυτεχνείου) 30 χρόνια μετά…

O στρατιώτης-οδηγός του τανκ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου μίλησε πρώτη φορά για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973, τον Νοέμβριο του 2003 στην εφημερίδα «Βήμα»

«Ντρέπομαι για αυτό που ήμουν, για αυτό που έκανα. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους “μαυροσκούφηδες”, στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα “παλιοκουμμούνια”, όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »

1973-2003. Ο A. Σκευοφύλαξ, αποκαλύπτει όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. Περιγράφει λεπτό προς λεπτό τη στρατιωτική επιχείρηση της χούντας, η οποία ξεκίνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου με την έξοδο των τανκς στους δρόμους της Αθήνας και ολοκληρώθηκε στις 3.30 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, με την αιματοβαμμένη εισβολή στο Πολυτεχνείο.

Ο  Σκευοφύλαξ μνημονεύει τις δραματικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, τις ειρηνικές εκκλήσεις των φοιτητών που ηχούσαν στα αφτιά του σαν «κραυγές εχθρών της πατρίδας». Τις διαταγές των αδίστακτων στρατιωτικών που πίστεψε ότι ήταν «πατριώτες». Θυμάται – τότε με χαρά, τώρα με θλίψη – τον πόνο των φοιτητών που είδαν το όνειρό τους να τσαλακώνεται κάτω από τις ερπύστριες που ο ίδιος έθεσε σε κίνηση, τον τρόμο που ακολούθησε από τις λυσσαλέες επιθέσεις των αστυνομικών. Το απαράμιλλο θάρρος του φοιτητή που γύρισε και του είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες μέσα;». Την οργή που του προκάλεσε και λίγο έλειψε να τον οδηγήσει σε εν ψυχρώ δολοφονία. «Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή… Αν έλεγε μια κουβέντα ακόμη, θα τον σκότωνα»!

Για ολόκληρη τη συνέντευξη πατήστε εδώ

33 χρόνια θητείας

Τρεις γενιές…

1947 – 1980: Η γενιά της εφημερίδας, του τηλεφώνου και του περιπτέρου
1980 – 2013: Η γενιά της τηλεόρασης, του κινητού και του σουπερμάρκετ
2013 – 2046: Η γενιά του internet

Κάθε γενιά έχει ένα σκοπό. Το αποτέλεσμα του οποίου δεν είναι ξεκάθαρο, παρά μόνο όταν αυτή έχει ολοκληρώσει τη θητεία της.

Λίγα χρόνια πριν μας αποχαιρετήσει και η δεύτερη γενιά του ελληνικού κράτους, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να ρίξουμε μια ματιά πίσω και να πάρουμε θέση.

Από το 1947 και εν μέσω εμφυλίου πολέμου,  που το ελληνικό κράτος αποκτούσε την μορφή που διατηρεί μέχρι σήμερα άρχισε τη δράση της η πρώτη γενιά της ιστορίας μας. Και της δικιάς σου και της δικιάς μου.  Οι πρώτες εικόνες της απεικονίζουν μια πραγματικότητα, κατά την οποία ο ένας προσπαθούσε πραγματικά να σκοτώσει τον άλλο. Αρχέγονο συναίσθημα.

Μια μάχη χωρίς ουσία, μιας και η βασιλική οικογένεια, και η πολιτική αυλή της είχαν πρωταρχικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Στο άνθος της ηλικίας της, και πριν καν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, την αναλαμβάνει, ως είθισται, ο στρατός. Η παντελής έλλειψη ενεργητικού ρόλου κατά τη διάρκεια της επταετίας αποτέλεσε τη σημαντικότερη αιτία για να οδηγηθεί σε μία φάση άρνησης του ότι είχε ολοκληρώσει την αποστολή της και αποφασίζει να κοιτάξει την πάρτη της.

Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η δεύτερη γενιά. Αυτή την οποία, η προηγούμενη, κράτησε απενεργοποιημένη για το σύνολο της ζωής της, θεωρώντας, ακόμα και τώρα, ότι όλο αυτό ήταν προς όφελος της. Απόλυτος ευνουχισμός. Στηριζόμενη ουσιαστικά στο τρίπτυχο της «επιτυχίας» πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια, εξαργύρωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύνθημα ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η δεύτερη γενιά, προτού μάθει καλά καλά να μιλάει, θεώρησε ότι δε χρειάζεται καν να το πράξει. Βολεύτηκε αντί να διεκδικήσει. Συνομολόγησε αντί να διαφωνήσει και απέτυχε χωρίς να προσπαθήσει. Αλλά ποτέ δεν ξέχασε. Και τώρα καλείται να πάρει την σημαντικότερη ίσως απόφαση της ιστορίας της. Είτε θα επιλέξει να σβήσει ανενεργή, είτε θα υποστηρίξει την επόμενη γενιά στο διαφορετικό τοπίο που της κληρονομεί, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που της αναλογούν…

Όσον αφορά στη φανταστική τρίτη γενιά της ιστορίας, ένα πράγμα θεωρείται σίγουρο. Ότι η πολυδιάστατη διάδοση της πληροφορίας, δυσκολεύει τη χειραγώγηση της και ως εκ τούτου, εξαρχής, της προσδίδει ένα ενεργητικό ρόλο στα γεγονότα. Η επιτυχία του ρόλου αυτού εξαρτάται από το κατά πόσο θα έχει συμμάχους όλους εμάς, που χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού θα ανοίξουμε τα αυτιά μας για να τους ακούσουμε.

 

23χρονος φοιτητής καταδικάστηκε από το ισλαμικό δικαστήριο σε θάνατο…

Ο κ.Sayed Pervez Kambaksh είναι 23χρονος φοιτητής δημοσιογραφίας στο Αφγανιστάν που καταδικάστηκε απο το ισλαμικό δικαστήριο σε θανατο.Ποιό ηταν το έγκλημα του? κατέβασε απο το διαδίκτυο ένα άρθρο για τα δικαιώματα των γυναικών!

Το άρθρο που προερχόταν απο περσική ιστοσελίδα,υποστήριζε ότι οι μουσουλμάνοι φονταμελιστές που διατείνονται ότι το ίδιο το κοράνι καταχυρώνει την καταπίεση των γυναικών στις ισλαμικές κοινωνίες έχουν παρερμηνεύσει τα λόγια του Πρόφητη Μωάμεθ…
Ο 23χρονος μοίρασε το άρθρο σε συμφοιτητές και καθηγητές του με σκοπό,

Όπως ισχυρίστηκε,να γίνει δημόσια συζήτηση για το θέμα.

Το αποτέλεσμα ηταν να συζητηθεί,να δικαστεί με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς παρουσία συνηγόρου,όπως ισχυρίζονται οι γονείς κ οι φίλοι του,και να καταδικαστεί σε θάνατο.
Η βρετανική εφημερίδα Independent ξεκίνησε στις 31/1/2008 εκστρατεία για τη διάσωσητοι φοιτητή με βασικό αίτημα την αναστολή της εκτέλεσης του κ την επανάληψη της δίκης με δικαιότερους όρους.