Αρχεία Ιστολογίου

Το έγκλημα στο Μάι Λάι του Βιετνάμ το 1968 που έμεινε ατιμώρητο. Μια από τις μεγαλύτερες κτηνωδίες στην ανθρώπινη ιστορία

Άρθρο του Ηλία Τομαρά

«Πυραμίδα ο άνθρωπος. Στη βάση του το κτήνος, στην κορφή ο θεός. Χρέος μας η ανηφόρα» είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης και μια μέρα σαν σήμερα το 1968 σε ένα μικρό χωριό του Βιετνάμ ο πλανήτης έζησε μια ιστορία που έφερε το ανθρώπινο είδος κάτω ακόμα και από τη βάση της πυραμίδας αυτής.

Το 1968 ο πόλεμος στο Βιετνάμ μαινόταν και οι Αμερικάνοι είχαν καταλάβει πολύ καλά πως η «βόλτα» που σχεδίαζαν στη φτωχή ασιατική χώρα ήταν μια ουτοπία. Αυτό είχε δημιουργήσει εκνευρισμό και σύγχυση στα υψηλά κλιμάκια του στρατού των ΗΠΑ ενώ είχε οδηγήσει στα άκρα μεγάλο μέρος των οπλιτών.

Το απόγευμα της 15ης Μαρτίου 1968 ο υπολοχαγός Γουίλιαμ Κάλεϊ λαμβάνει σαφείς εντολές να προχωρήσει σε εκκαθάριση του χωριού Μάι Λάι. Σύμφωνα με τις πληροφορίες των Αμερικάνων το χωριό ήταν άντρο των Βιετκόνγκ και υπήρχαν κρυμμένα πολλά όπλα και εκρηκτικά. Οι εντολές ανέφεραν πως μετά τις επτά το πρωί οι πολίτες θα έφευγαν για την αγορά έτσι όποιος είχε παραμείνει στον χωριό ήταν εχθρός. Όπως κατέθεσαν αργότερα οι αξιωματικοί της ομάδας οι εντολές άφηναν να εννοηθεί ότι «εχθρός» ήταν οποιοσδήποτε θα επιχειρήσει να κρυφτεί ή να τρέξει μακριά από τους στρατιώτες. Γυναίκες, παιδιά ακόμα και ζώα ήταν μέσα στην κατηγορία των «εχθρών». Στόχος ήταν να καταστραφεί πλήρως το χωριό και να μολυνθούν τα πηγάδια.

Read the rest of this entry

Νικόλας Άσιμος – Ο καβαλάρης του ουρανού [6 ανέκδοτα τραγούδια]

Σαν σήμερα το 1988 ο Νικόλας Άσιμος αποφάσισε πως ήταν η ώρα να πέρασει… απέναντι και έβαλε τέλος στη ζωή του


Μια μέρα σαν σήμερα το 1988 ο Νικόλας Άσιμος άφησε πίσω τον σαματά και τους ανθρώπους και ξαναέγινε… καβαλάρης όπως «απειλούσε» μέσα από τον «Μπαγάσα» το πιο γνωστό του τραγούδι. Έβαλε με μια θηλιά τέλος στη ζωή του και παρέμεινε ασυμβίβαστος ακόμα και στον θάνατο κάνοντας την ύστατη… ζαβολιά του. «Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε με και σκορπίστε με» έγραφε σε ένα από τα 6 τελευταία χειρόγραφα σημειώματα του στα οποία εξηγούσε, μεταξύ άλλων, τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία.

«Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος, ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το «Άσιμος» με γιώτα…» έλεγε ο ίδιος όταν συστηνόταν και ήξερες από την πρώτη ματιά ότι δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ένα φιλόσοφος του πεζοδρομίου, ένα στοιχειό των Εξαρχειών που σε σταματούσε στο δρόμο και σε αφόπλιζε με ερωτήσεις του τύπου: «Γιατί πατάς τις κάλτσες σου;» και «Εσύ που φοράς μια γραβάτα είσαι κύριος, εγώ που φοράω δύο είμαι δύο φορές κύριος;». Κάποιοι δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν και απλά τον απέρριπταν φωνάζοντας: «Είσαι νούμερο» και ο Νικόλας απαντούσε: «Καλύτερα νούμερα, παρά αριθμός».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του αφιερώματος

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: