Αρχεία Ιστολογίου

Κέντρα αποτοξίνωσης αντί για φυλακές ..το πείραµα της Πορτογαλίας

Στην Πορτογαλία, η κόλαση των ναρκωτικών αποτελεί πια κακό εφιάλτη. Η εποχή που ένας στους δέκα πολίτες ήταν εθισµένος και οι γειτονιές της Λισαβώνας θύµιζαν σούπερ µάρκετ παράνοµων ουσιών έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Οπως κάθε άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει, οι Πορτογάλοι πήραν το 2000 ένα µεγάλο ρίσκο: αποποινικοποίησαν τη χρήση ναρκωτικών.

Σήµερα, σε αυτή τη χώρα της Ιβηρικής Χερσονήσου οι εργαζόµενοι στον χώρο της υγείας προµηθεύουν τους τοξικοµανείς µε βελόνες, γάζες, µικρά σκεύη για την προετοιµασία των ενέσιµων ουσιών, απολυµαντικά και προφυλακτικά. Τα ναρκωτικά εξακολουθούν να είναι παράνοµα στην Πορτογαλία. Αυτό που άλλαξε είναι ο νόµος· τώρα πια οι χρήστες δεν φυλακίζονται ούτε δικάζονται από ποινικά δικαστήρια. Οποιος συλληφθεί έστω και µε πολύ µικρή ποσότητα ναρκωτικών ουσιών οδηγείται αυτοµάτως στη λεγόµενη Επιτροπή Συµβουλευτικής, όπου εργάζονται έµπειροι νοµικοί, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί. Εάν οι χρήστες αρνηθούν να εµφανιστούν ενώπιον της Επιτροπής, τους επιβάλλονται πρόστιµα, υποχρεωτική θεραπεία ή άλλες κυρώσεις.

Και άλλες ευρωπαϊκές χώρες αντιµετωπίζουν τον εθισµό στις ναρκωτικές ουσίες ως πρόβληµα υγείας.

Η Πορτογαλία όµως ξεχωρίζει, γιατί αυτή την προσέγγιση τη θέσπισε µε νόµο. Και ιδού το αποτέλεσµα της εφαρµογής του: περισσότεροι δοκίµασαν ή έκαναν χρήση, πολύ λιγότεροι όµως εθίστηκαν. «Η καταστροφή που προµήνυαν τότε οι Κασσάνδρες δεν συνέβη ποτέ», επισηµαίνει ο καθηγητής στο Πανεπιστήµιο του Κεντ Αλεξ Στίβενς, ο οποίος έχει µελετήσει σε βάθος το πρόγραµµα της Πορτογαλίας. «Η απάντηση στο πρόβληµα ήταν απλή: προωθήστε τη θεραπεία», εξηγεί.

Read the rest of this entry

Χώροι υγειονομικής χρήσης ναρκωτικών: πολιτικάντικο ημίμετρο ή πανάκεια;

Εντάξει, ωραία. Ας δεχτούμε πως η ιδέα είναι κάπως ριζοσπαστική ή υπερμοντέρνα. Η εγκατάσταση ειδικών κέντρων όπου οι χρήστες λαμβάνουν και χρησιμοποιούν τη «δόση» τους εντελώς ατιμώρητα, είναι πράγματι κάτι που δικαιολογημένα τρομοκρατεί πολλούς ανθρώπους.

Από την άποψη αυτή, η Γαλλία και η Ιταλία φαίνεται πως πάσχουν από κανονική «βελονοφοβία».Οι κυβερνήσεις αμφοτέρων των χωρών συστηματικά απορρίπτουν σχετικά αιτήματα της αντιπολίτευσης για επιστημονική επιτήρηση της χρήσης «σκληρών» ναρκωτικών.

Στη Γαλλία τουλάχιστο, η ίδρυση κέντρων χρήσης ναρκωτικών βρίσκεται υπό συζήτηση. Από το 2006 όμως, η Ιταλία αρνείται και να τη συζητήσει καν, αρκούμενη στην ύπαρξη των «stanze del buco» (των «τρυπών» ή των «βρομότοπων» όπου γίνεται σήμερα η χρήση)Που πάντως προφανώς δεν αφορούν την κοκαΐνη: στη Ρώμη οι ερευνητές της ατμόσφαιρας έχουν διαγνώσει μια αφύσικη συγκέντρωση αλκαλοειδών στον αέρα…

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Σαν Σήμερα … 20 Ιουλίου – Παύλος Σιδηρόπουλος

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα. Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της γνωστής ποιήτριας Έλλης Αλεξίου. Σ’ αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σ’ αυτόν του ρόκερ και του σκεπτικιστή.

Η μουσική του πορεία ξεκινά το 1970 από τη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζει Μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιουργούν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Μαζί κυκλοφορούν τον δίσκο 45 στροφών «Το ξέσπασμα / Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν στη συλλογή «Ζωντανοί στο κύτταρο». Από το 1972 έως το 1974 ενσωματώνονται στα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας είναι το 7ινστο «Ο Ντάμης ο σκληρός».

Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύεται και τα «Μπουρμπούλια» ακολουθούν τον Διονύση Σαββόπουλο. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος επιλέγει να συνεργαστεί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και συμμετέχει ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του: «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: