Αρχεία Ιστολογίου

Ακροδεξιά και ηθικολογία: κατ’ επάγγελμα δολοφονική βαρβαρότητα

Άρθρο του Άγγελου Καλαδούκα (Αναδημοσίευση Από Αφορμή)

Κάθε φορά που διαπράττονται (πραγματικά) «ειδεχθή εγκλήματα», δίδεται η ευκαιρία σε κάθε λογής (και πάλι, κυριολεκτικά) «ειδεχθείς ανθρώπους» να εκφράσουν τον (υποτιθέμενο) αποτροπιασμό τους. Δεν θα μπορούσε από αυτόν τον κανόνα να ξεφύγει το μακελειό που προκάλεσε ο Νορβηγός φασίστας Άντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ (ο τελικός απολογισμός είναι 77 νεκροί -ο ορισμός της φρικώδους πράξης).

Προσέξτε ωστόσο…

Μεγαλοδημοσιογράφοι γλοιώδεις υπηρέτες των αφεντικών τους, ανάλγητοι φραγκοφονιάδες που δεν διστάζουν, για να εισπράξουν την αργυρώνητη αμοιβή τους, να καταγγέλλουν κάθε απεργό ως επικίνδυνο για το «κοινωνικό σύνολο και την εθνική οικονομία», ξαφνικά αποκτούν «ηθική συνείδηση»: επιτέλους, μπορούν να φρικιάσουν μπροστά στο «ειδεχθές έγκλημα» και να «αποδείξουν» με αυτόν τον τρόπο ότι ακόμα διαθέτουν κάποιου είδους «ηθική συνείδηση». Ωστόσο, οι κοινότοπες περιγραφές τους δεν αποκαλύπτουν απλά έλλειμμα φαντασίας, αλλά έλλειμμα οποιασδήποτε ηθικής: «ψυχρός δολοφόνος», «δέσμιος μισαλλόδοξων απόψεων», «ανθρωπόμορφο τέρας που πυροβολούσε επί μιάμιση ώρα ανελέητα». Οι άνθρωποι βρίσκονται, απλά, σε διατεταγμένη αποστολή: οι «ανθρωπιστικές» κορώνες έχουν σκοπό να καταπνίξουν οποιαδήποτε προσπάθεια να αναλυθούν τα γεγονότα στην Νορβηγία, να αναζητηθούν οι βαθύτερες αιτίες.

Και… ασφαλώς, μαζί με τα παραπάνω «καλόπαιδα» των ΜΜΕ και οι πολιτικοί ηγέτες, το ίδιο (και ακόμα παραπάνω) «συγκλονισμένοι» από τα γεγονότα στη Νορβηγία. Ο κατ’ επάγγελμα κενολόγος Κάρολος Παπούλιας (ποιόν άλλο ρόλο έχει ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας;) μας δίνει το απόλυτο όριο της υποκριτικής και αποπροσανατολιστικής «ηθικολογίας»:

Read the rest of this entry

Ο «καρπός» που «έσπειρε» το σύστημα «βλάστησε»

Άρθρο της Χριστίνας Μαυρουπούλου

Η προσπάθεια αποστασιοποίησης των αστών από τον εθνικιστή αντικομμουνιστή δολοφόνο δεν μπορεί να κρύψει ότι είναι προϊόν της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας.

 

Μία βδομάδα έχει μεσολαβήσει από το μακελειό στη Νορβηγία, που στοίχισε τη ζωή σε οκτώ ανθρώπους από τη βομβιστική επίθεση στην έδρα της κυβέρνησης στην καρδιά του Οσλο, και την εν ψυχρώ δολοφονία 69 νέων στο νησί Ουτόγια, βόρεια του Οσλο, στην πλειονότητά τους έφηβοι μεταξύ 14 και 19 ετών, που προκάλεσε ο 32χρονος, Αντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ, που δηλώνει εθνικιστής και αντικομμουνιστής.

Στο δήθεν «μανιφέστο» του στο διαδίκτυο των 1.5ΟΟ σελίδων, υπό τον τίτλο «2083 – Ευρωπαϊκή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας», σημειώνει: «Πριν ξεκινήσουμε τη σταυροφορία μας, πρέπει να εκπληρώσουμε το καθήκον μας αποδεκατίζοντας τον πολιτιστικό μαρξισμό»… Ο «αντικομμουνισμός» είναι κινητήριος μοχλός και το μεγαλόπνοο πλάνο του είναι «η ανακατάληψη της Ευρώπης από μια συντηρητική επανάσταση» και «η κάθαρσή της από το Ισλάμ και την κουλτούρα του μαρξισμού». Επίσης, αναφέρει ότι είναι μέλος του χριστιανικούΤάγματος των Ναϊτών, που, όπως λέει, ανασυστάθηκε στο Λονδίνο το 2002, ενώ ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη αναφέρει ότι είναι δύο Βρετανοί, ένας Γάλλος, ένας Γερμανός, ένας Ολλανδός, ένας Ελληνας, ένας Ρώσος, ένας Νορβηγός και ένας Σέρβος, χωρίς όμως να τους κατονομάζει.

Read the rest of this entry

Κτηνώδης «ανθρωπισμός»

Πώς ακριβώς μετατρέπεται κάποιος μέσα σε ελάχιστες μέρες από «ηγέτης» σε «αιμοσταγής δικτάτορας»; Τί ακριβώς είναι «η συμμαχική προστασία απέναντι στημαζική σφαγή του εξεγερμένου λιβυκού λαού»; Άραγε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες ο Καντάφι δεν ήταν ο τύπος «που συνοδεύεται από γυναίκες σωματοφύλακες» και χαριεντιζόμασταν με την εικόνα δημοσιοκάφροι και τηλεθεατές;

Άραγε δεκάδες σφαγές δεν διαπράττονται καθημερινά στη Γάζα, τη Σομαλία, στο Σουδάν, σε διάφορα μέρη του πλανήτη; Εκεί γιατί δεν υπήρξε και δεν υπάρχει «συμμαχική επέμβαση»;;; Και δηλαδή θα ρίξουν οι σύμμαχοι τον διδάκτορα και μετά; Αποχωρούνε ή εγκαθίσταται για ακόμη μία φορά ο…«πετρελαϊκός εκδημοκρατισμός»;;;

Τις απαντήσεις τις διαβάζουμε στον Γ. Δελαστίκ: «Η υποκρισία ΗΠΑ-ΕΕ είναι απύθμενη. Αποφάσισαν να επιτεθούν κατά του Καντάφι δήθεν για να προστατεύσουν τους ένοπλους αντιπάλους του, αλλά την ίδια στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα για το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία εισέβαλε με τανκς και στρατό στο Μπαχρέιν και εξοντώνει τους πραγματικά άοπλους διαδηλωτές που είναι όλοι συγκεντρωμένοι σε μια πλατεία! Οι σκοταδιστές μονάρχες της Σαουδαραβίας και του Μπαχρέιν είναι όργανα των ΗΠΑ, οπότε κανένας δεν εξανίσταται για τη συμπεριφορά τους. Έχουν το ελεύθερο από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή το Παρίσι να σφάζουν με την άνεσή τους τους υπηκόους τους.

Καθεστώς ανδρεικέλων της Δύσης και επομένως και του Ισραήλ επιδιώκουν να εγκαταστήσουν στη Λιβύη οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στόχος, φυσικά, η λεηλασία των πετρελαίων της. Όπως και αν ξεκίνησαν οι αντικανταφικοί, από τη στιγμή που στην εξουσία θα τους τοποθετήσουν οι ξένοι επιδρομείς εναντίον της πατρίδας τους, αντικειμενικά δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από τυφλά όργανα των ΗΠΑ και των Αγγλογάλλων. Και ο Καντάφι είχε πλήρως συμβιβαστεί την τελευταία δεκαετία με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, αλλά φυσικά οι αντικανταφικοί εγκάθετοι θα εξυπηρετήσουν πολύ πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντα των ξένωνεπικυρίαρχων.»

Read the rest of this entry

«Ο Λαός δεν είναι μία άξεστη και αμαθής μάζα» του Ζακ Ρανσιέρ

Δεν περνά ούτε μια μέρα που να μην ακούσουμε καταγγελίες για τον κίνδυνο του λαϊκισμού. Κι όμως δεν είναι εξίσου εύκολο να καθορίσουμε την ακριβή σημασία της λέξης. Ποιος είναι λαϊκιστής; Εξετάζοντας τις διάφορες σημασίες και τη ρευστότητα του όρου, διαπιστώνουμε ότι τρία είναι τα ουσιώδη στοιχεία που ορίζουν τον λαϊκισμό, στο πλαίσιο του κυρίαρχου λόγου: Πρώτον, ένας τρόπος απεύθυνσης κατευθείαν στον λαό, που παρακάμπτει τους εκπροσώπους και τους αξιωματούχους­· δεύτερον, ο ισχυρισμός ότι οι κυβερνήσεις και οι κυβερνώσες ελίτ μεριμνούν περισσότερο για τα δικά τους συμφέροντα παρά  για το δημόσιο συμφέρον· τρίτον,  μια ταυτοτική ρητορική που εκφράζει φόβο και απόρριψη των ξένων.

Είναι σαφές, βέβαια, ότι δεν υπάρχει κάποια αναγκαία σχέση που συνδέει μεταξύ τους τα τρία  αυτά χαρακτηριστικά. Το ότι υπάρχει μια οντότητα που αποκαλείται «λαός», η οποία αποτελεί την πηγή κάθε εξουσίας και το σώμα στο οποίο απευθύνεται προνομιακά ο πολιτικός λόγος, είναι μια πεποίθηση που ενέπνεε παλαιότερα όλους όσους μιλούσαν από τη σκοπιά της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Δεν συνδέεται με καμιάς μορφής ρατσιστικά ή ξενοφοβικά αισθήματα.

Read the rest of this entry