Αρχεία Ιστολογίου

Τούτοι οι μπάτσοι…

Η χουντοδημοκρατία τους μας δειχνει ξεκάθαρα το πρόσωπό της…

Καταπάτηση ασύλου από τον στρατό κατοχής της κυβέρνησης των αφεντικών και του γαμημένου συστήματος!!!

Το βίντεο δείχνει μόνο την αρχή της παραβίασης του ασύλου, ανάλογα περιστατικά αναφέρθηκαν και απο την είσοδο της φιλοσοφικής.

«Εδώ Πολυτεχνείο» : Σας μιλάει ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων καπιταλιστών

Η Μαρία του Πολυτεχνείου

παπανδρέου το δημιούργησε λοιπόν, παπανδρέου το αποτελείωσε. Ο πρώτος ήρθε σαν την πανσέληνο του Αυγούστου… Με τόση προσμονή από τη πλευρά των πολλών! Μετά από 7χρονιά προσαρμογής στη λεγόμενη μεταπολίτευση, made by k. karamanlis the senior, τα αστικά κέντρα στην επικράτεια μετατράπηκαν πάνω-κάτω σε τσιμέντο και ήδη άρχισαν να γεμίζουν με κόσμο να ψάχνει δουλειές…

Με τα δυο πρώτα μεγάλα ψέματα σε αυτούς που τον ψήφισαν για αυτά, ο daddy παπανδρέου ξεκινάει ένα δικό του serie ενιαετίας, όπου σε γενικές γραμμές το πλαστικό και το χάρτινο «χρήμα» (σε εισαγωγικά γιατί δεν εννοώ απαραίτητα χάρτινο νόμισμα) μπήκε σε πάρα πολλές τσέπες και άρχισε να νοιώθει ήδη πολύ μέσος μεταξύ ευρωπαίων ο έλληνας…

Κάναμε ένα διάλλειμα βλέποντας το κομμάτι της αριστεράς με το μεγαλύτερο έρισμα στην κοινωνία (όχι μόνο εκλογικά) να τα ψιλοσκατώνει για λίγες στιγμές …εξουσίας και καπάκι από τις διαφημίσεις, επιστροφή στην κανονικότητα του εγκατεστημένου με βεβαιότητα εξελισσόμενου καπιταλισμού σε στυλ μαρίκας και δρακουμέλ! Κάπου εκεί αρχίζεις να την ψιλιάζεσαι τη δουλειά, ότι τόσα χρόνια, τουλάχιστον με τα παραμύθια στην τηλεόραση  προετοίμαζαν τα παιδιά…

Κι έτσι απλά σαν παραμύθι ο daddy έκανε το come back, ίδιο καιρό περίπου  με την αποχώρηση jordan κι όχι μόνο αλλάξαμε παράγραφο εδώ, αλλά και σελίδα ολόκληρη… Φανταστείτε παραμύθι. Αυτό ακριβώς. Τώρα φέραμε ανθρώπους από άλλη χώρα να συνεχίσουν την τσιμεντοποίηση, δουλεύοντας στα όρια της σκλαβιάς (και λέω στα όρια γιατί πλέον έχουμε εγκατεστημένο καπιταλισμό και κανείς δεν έχει δώσει σαφή ορισμό στη λέξη σκλαβιά σε καθεστώς εγκατεστημένου καπιταλισμού) κι εμείς συνεχίζαμε να πληρώνουμε κάθε άχρηστη ανάγκη που μπορεί να υπάρξει σε ένα τέτοιο καθεστώς.

Read the rest of this entry

Κλέφτες καταστημάτων όλου του κόσμου ενωθείτε | Ο Slavoj Zizek σχετικά με το νόημα των ταραχών

 

Ο Slavoj Zizek στην Αθήνα, στις 19/12/2010, στην εκδήλωση με τίτλο: “Ζώντας στην Εποχή των Τεράτων”. Κλικ για το βίντεο της εκδήλωσης

Η μετάφραση στα Ελληνικά έγινε από το blog «για την κοινωνική αριστερά» στις 21/8/2011

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται, αυτό είναι σημάδι ότι μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία εκτυλίσσεται. Όταν ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν κακοτυχία. Όταν όμως ηττήθηκε και πάλι στο Waterloo, ήταν σαφές πλέον ότι η εποχή του τελείωνε.

Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί με καλύτερους κανονισμούς κλπ. Τώρα που συγκεντρώνονται τα σημάδια μιας επαναλαμβανόμενης οικονομικής διάλυσης, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα διαρθρωτικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και σφίξουμε  το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, το επιχείρημα που επικρατεί είναι ότι οι πλούσιοι δεν θα είχαν πλέον κανένα κίνητρο να επενδύσουν, θα δημιουργούνταν λιγότερες θέσεις εργασίας και όλοι μας θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε στους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι φτωχοί? Τι μπορούν να κάνουν?

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη ανησυχία – αλλά τι είδους? Όπως και με το κάψιμο αυτοκινήτων στα περίχωρα (banlieues) του Παρισιού το 2005, οι εξεγερμένοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες επίσης στράφηκαν προς τη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι ‘αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου με μαρξιστικούς όρους, ως ένα περιστατικό που σχετίζεται με την εμφάνιση του επαναστατικού υποκειμένου.

Read the rest of this entry

Daniel Harvey-Μην ηθικολογείς, μην κρίνεις, μη βγάζεις φωτογραφίες

Πηγή: Κατάληψη ΕΣΗΕΑ/Μετάφραση απ΄το The Commune από Radical Desire

Υπάρχει στην Αγγλία μια υποτάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, με στοιχειώδη μόρφωση, χωρίς κανένα μέσο κοινωνικής ανέλιξης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα των αποτελεσμάτων του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού και του προγράμματος απανθρωποποίησης που εφαρμόζει. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει τον πληθυσμό αυτό περήφανο για την αθλιότητα και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των δικών μας banlieues.

Jean-Baptiste Clamence, από την Πτώση του Αλμπέρ Καμύ (1956).

Κάποιος ήρθε σήμερα το πρωί και μου είπε ότι σκεφτόταν πως έχει κάτι παράξενο αυτή η χώρα: ανέκαθεν είχε αυτή την υποτάξη που έχουν αποφύγει οι περισσότερες άλλες χώρες στην Ευρώπη. Του αντέταξα τις φασαρίες πριν από μερικά χρόνια στα προάστια του Παρισιού, αλλά το επιχείρημά του παρέμενε αληθές. Οι χώρες αυτές κατασκευάζουν αυτή την αρρωστημένη εικόνα εκλέπτυνσης, υψηλής κουζίνας, υψηλής κουλτούρας, πολιτισμένων αξιών, τσαγιού και διανοουμενισμού, αλλά και στις δύο η αισχρή κρυφή τους όψη ξεσπά και αποκαλύπτεται σε όλους.

Είναι κάτι που θα το λέγαμε «κουλτούρα Φριτσλ», από εκείνον τον Αυστριακό που κατάφερνε να διατηρεί μια ωραία βιτρίνα στο σπίτι του στα προάστια, κουβέντιαζε με τους γείτονες, πήγαινε στη δουλειά, μεγάλωνε παιδιά, ενώ στο μεταξύ κρατούσε ένα φρικτό μυστικό κρυμμένο στο υπόγειό του, την ειδεχθή αιμομικτική οικογένεια που έφτιαχνε. Έτσι μοιάζει και η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας, και αυτό αντανακλούν οι ρεπόρτερ του BBC που δείχνουν τις τρέντι καφετέριες με τις βιτρίνες τους σπασμένες στο Ένφιλντ, ψελλίζοντας τις μειλίχιες, ακατανόητες μπουρδολογίες τους.

Read the rest of this entry

Για την Άμεση Δημοκρατία στους Χώρους Δουλειάς

Ένα εξαιρετικό κείμενο ενός συντρόφου από το amesi-dimokratia.org μέσω In Love With Life

 

Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια τεχνική διαβούλευσης και απόφασης, ούτε στενά πολιτειακό και συνταγματικό ζήτημα. Είναι ένα ριζικά διαφορετικό από το υπάρχον μοντέλο πολιτικής, που επιχειρεί να υπερβεί κάθε μορφή κομματικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, ιεραρχίας και αντιπροσώπευσης, επανασυστύνοντας την πολιτική ως συνεργασία πρόσωπο με πρόσωπο, όπως στις πλατείες, ως δημιουργία και υπεράσπιση των «κοινών». Είναι ένα μοντέλο αυτοκυβέρνησης απευθείας από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.

 

Από αυτή την άποψη συνδέεται οργανικά με το ερώτημα της αναδιάρθρωσης ολόκληρης της ζωής μας, της δημιουργίας των κοινών βάσεων μιας νέας ζωής έξω από εξουσιαστικές, αγοραίες και εκμεταλλευτικές δομές. Άλλωστε μόνο τότε μπορούν να αποκτήσουν πραγματικό «υλικό» περιεχόμενο οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας για ισότητα, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ελευθερία. Γιατί όσο οι συνθήκες της παραγωγής αγαθών και της κάλυψης των αναγκών μας παραμένουν εγκιβωτισμένες σε σχέσεις ανισότητας, δεσποτείας, καταναγκασμού και αλλοτρίωσης ένα «δίκαιο της ισότητας» δε θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει την ανισότητα και τις εξουσιαστικές σχέσεις.

Read the rest of this entry

Τάξη και μέλλον, ή γιατί οι καπιταλιστές θα έχουν πάντα το οργανωτικό πλεονέκτημα

Όλες οι αποφασιστικές πιέσεις μιας καπιταλιστικής κοινωνικής δομής ασκούνται με πολύ κοντινή εμβέλεια και πολύ βραχυπρόθεσμα.  Υπάρχει μια δουλειά που πρέπει να κρατηθεί, ένας χρέος που πρέπει να εξοφληθεί, μια οικογένεια που πρέπει να συντηρηθεί. Πολλοί θα αποτύχουν σε αυτές τις αποδεκτές υποχρεώσεις παρά τις καλύτερές τους προσπάθειες. Κάποιοι θα αδυνατήσουν να ανταποκριθούν. Αλλά και έτσι ακόμα, μια μεγάλη πλειοψηφία, ό,τι και να κάνει σε άλλα κομμάτια του μυαλού της ή σε άλλες περιοχές της ζωής της, θα προσκολληθεί σε αυτές τις δεσμευτικές σχέσεις, επειδή δεν έχει πρακτικά άλλη εναλλακτική λύση.

Raymond Williams, Toward 2000

Το κεφάλαιο έχει το στρατηγικό πλεονέκτημα στο μέλλον γιατί είναι αυτό που μπορεί να κρατά το μέλλον σε περιορισμό. Για τον μισθωτό, το μέλλον είναι η επόμενη πληρωμή δόσης, η επόμενη αγορά ρούχων, τα επόμενα δίδακτρα για το σχολείο, το επόμενο ενοίκιο. Είναι ένα μέλλον χωρίς μελλοντικότητα, αν με αυτή την λέξη εννοούμε το ριζικά ετερογενές και απρόβλεπτο: ομοιογενής, άδειος χρόνος, όπως έλεγε ο Μπένγιαμιν. Το στρατηγικό πλεονέκτημα του κεφαλαίου στο βραχυπρόθεσμο μέλλον λοιπόν δεν είναι παρά το γεγονός ότι καθιστά κάθε μέλλον βραχυπρόθεσμο, ότι εγκλωβίζει την διάσταση του μέλλοντος στο παρόν και τις υποχρεώσεις του, ότι αφαιρεί από την κατηγορία «μέλλον» τις προοπτικές χειραφέτησης, που χρειάζονται χρόνο ακόμα και για να αρχίσεις να τις σκέφτεσαι. Το κεφάλαιο, από την άλλη, εξασφαλίζει μεγάλα περιθώρια χρόνου για αυτούς που έχουν κεφάλαιο: που σημαίνει ότι όσο υπάρχει κεφάλαιο, τόσο οι κεφαλαιοκράτες θα μπορούν να αναπαράγουν το πλεονέκτημά τους στον σχεδιασμό του απώτερου μέλλοντος, και τόσο θα έχουν τον χρόνο να κλείνουν τον απώτερο ορίζοντα του χρόνου από τα μάτια της μισθωτής εργασίας.

Η εξέγερση, συνεπώς, είναι η απελπισμένη προσπάθεια αυτού που βρίσκεται πάντοτε πίσω στο ταρτάν της ιστορίας να προλάβει τον προπορευόμενο διασχίζοντας το στάδιο διαγώνια και όχι κυκλικά και καταπατώντας έτσι τους έλλογους κανόνες του αγώνα. Η επανάσταση νομιμοποιεί αυτή την καταπάταση κανόνων, ανακηρύσσοντας την διαγώνια κούρσα δίκαιη και επιβεβλημένη και εκθέτοντας τους παλιούς κανόνες ως τρόπους διαιώνισης της πιο αισχρής κλεψιάς και εξαπάτησης όσων τους ακολούθησαν τυφλά.

Αναδημοσίευση από Radical Desire

Η αναγκαιότητα της βίας

«Οι διαφορές στην Δημοκρατία δεν λύνονται με την βία αλλά με τον διάλογο»… «Το δίκιο δεν το βρίσκεις με την βία αλλά με την πειθώ»… «Είναι θεμιτό να διεκδικεί κανείς αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να παρανομεί»…

Με τέτοια λόγια οι ταγοί μας (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, μεγαλοβιομήχανοι κλπ) προσπαθούν να χειραγωγήσουν την λαϊκή αντίδραση κάθε φορά που καταλαβαίνουν πως το ποτάμι της οργής φουσκώνει απειλητικά. Η καραμέλλα τους είναι παλιά αλλά το πιπίλισμά της εξακολουθεί. Άραγε, πόσο δίκιο έχουν όσοι αρνούνται να δεχτούν ότι η βία και η ανυπακοή στην καθεστηκυία νομοθεσία αποτελούν στοιχεία sine qua non της λαϊκής πάλης για πρόοδο;

Μια πρώτη απάντηση βρίσκουμε στους στίχους του Κώστα Βάρναλη: «Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. / Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; / Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! / Και κέρδισε μονάχος το ψωμί». Εξ άλλου, ας αναρωτηθούμε τι εννοεί ο Σικελιανός όταν λέει «ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα». Πώς το βλέπει, άραγε, να γίνεται αυτό το «σήκωμα»; Με ψιλοκουβεντούλα γύρω από ένα τραπέζι;

Τέλος πάντων. Μια χαρά τα λένε οι ποιητές μας, αλλά δεν βλάφτει να ρίξουμε κι ένα βλέμμα στην ιστορία. Για να φανταστούμε, λόγου χάρη, τον Σπάρτακο να οργανώνει την επανάσταση των δούλων δίχως να μεταχειρίζεται βία. Τι θα μπορούσε να κάνει; Κατ’ αρχάς, αν του βάλουμε ως δεδομένο να μη παρανομήσει, ούτε διάλογο δεν θα μπορούσε να κάνει, μιας και η ρωμαϊκή νομοθεσία θεωρούσε τον δούλο ως res (=πράγμα) κι επομένως οι δούλοι δεν μπορούσαν να συνομιλούν με τα αφεντικά τους.

Read the rest of this entry

Σκέψεις για το ‘μεταναστευτικό’ (η εκδοχή στον Καθρέφτη)

1. Το “μεταναστευτικό”, εννοείται, “πρόβλημα”: αυτό είναι το πρώτο πράγμα που οφείλει να παρατηρήσει κανείς σήμερα. Υπάρχει μια διπλή διαδικασία σύμφωνα με την οποία το καθοριστικό για την πλαισίωση της συζήτησης ουσιαστικό εκτοπίζεται και συνάμα υπονοείται. Είναι απαραίτητο να επερωτήσουμε την ιδεολογική εργασία που επιτελεί αυτό το ουσιαστικό. Το “μεταναστευτικό πρόβλημα” σημαίνει, για την άκρα δεξιά, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90, “το πρόβλημα με τους μετανάστες”, “το πρόβλημα το οποίο είναι οι μετανάστες.” Για την λεγόμενη κεντροαριστερά της σημερινής εποχής της κρίσης σημαίνει, κάπως πιο διακριτικά, “το πρόβλημα με την μετανάστευση”. Αλλά η ίδια η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών αποκωδικοποιήσεων του τι εμπεριέχει το ουσιαστικοποιημένο επίθετο “μεταναστευτικό” είναι ουσιωδώς επισφαλής, και είναι ακριβώς αυτή η επισφάλεια που σηματοδοτεί το πραγματικό της εποχής: τη σύγκλιση δηλαδή της κεντροαριστεράς, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με το σταθερό αντιμεταναστευτικό μένος της ακροδεξιάς.

2. Το “μεταναστευτικό”, λοιπόν, είναι αυτό που ανακύπτει όταν η ιδεολογία της φιλελεύθερης “πολυπολιτισμικής” ανεκτικότητας που πλαισίωσε τα “χρυσά χρόνια” του φιλελευθερισμού μετά το 1989-90 προσκρούει στο πραγματικό της κρίσης του 2007-08. Είναι γνωστό ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βασίζεται σε ροές κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού, με τις τελευταίες να ελέγχονται, όπως δεν ελέγχονται οι δύο πρώτες, από το κράτος και τους κρατικούς μηχανισμούς. Σε εποχή κρίσης και αυξανόμενης ανεργίας, ο έλεγχος των ροών εργασίας μεταμορφώνεται στην ίδια κατεύθυνση με τον “δημοσιονομικό έλεγχο”· περνάει σε φάση “αυστηρότητας”. Θύματα και στις δύο περιπτώσεις: οι εργαζόμενοι, οι φορείς μιας εργασίας που γίνεται τόσο πιο επισφαλής και τόσο πιο εκμεταλλεύσιμη όσο περισσότερο γίνεται επίσης διαιρέσιμη, πολιτικά κατακερματισμένη, αδύναμη να αντιδράσει σε πολιτικό επίπεδο.

Το “μεταναστευτικό” είναι εξ αρχής κάτι άλλο από “μερικό” ζήτημα που αφορά απλώς κάποιους “άλλους”: η δίωξη του μετανάστη προαπαιτεί μετασχηματισμούς στο κράτος δικαίου που είναι βέβαιο ότι συντείνουν στην σταθερή του ολίσθηση προς τον δυνάμει ολοκληρωτικό αυταρχισμό. Δεν είναι λοιπόν απλώς ότι το “μεταναστευτικό” είναι η άλλη όψη του “εργασιακού” ή του “ασφαλιστικού” στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, αλλά και ότι η σημερινή μοίρα των μεταναστών προετοιμάζει το νομικό έδαφος για το άμεσο μέλλον των “γηγενών”.

Read the rest of this entry

Siemens : το σήμα κατατεθέν του γερμανικού ιμπεριαλισμού και του ευρωπαϊκού καπιταλισμού

ΑΝΟΥΣΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ «ΚΑΘΑΡΣΗΣ», ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΜΟΝΟ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΕΞΟΔΟΣ!ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η SIEMENS

Κατατέθηκαν τα πορίσματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για το μέγα σκάνδαλο της SIEMENS, μαζί με τα γνωστά ονόματα πρώην και νυν Υπουργών που τα συνοδεύουν.Στην ουσία ο δικομματισμός προκρίνει, μάλλον, προς περαιτέρω διερεύνηση από μια υπό σύσταση προανακριτική επιτροπή όλους, σχεδόν, τους Υπουργούς, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια κατείχαν Υπουργεία που έκαναν μεγάλες συμβάσεις με τη SIEMENS!

Με δυο λόγια κι οι δύο κομματικοί συνέταιροι αναγνωρίζουν ότι όλο το σύστημα ήταν σάπιο και είχε πέσει στο «ψητό»! Είναι πολύ αμφίβολο, όμως, αν, πλην του Α. Μαντέλη, θα υπάρξουν πειστικά στοιχεία, που θα επιβαρύνουν με αδιάσειστες αποδείξεις οποιονδήποτε άλλο Υπουργό. Αλλά και του Α. Μαντέλη η υπόθεση έχει, μάλλον, παραγραφεί. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά!

Το κυρίαρχο πολιτικό και δικαστικό σύστημα τόσο στην Ελλάδα, όσο και κυρίως στη Γερμανία, τόσο στην «αποικία» όσο και στη «μητρόπολη», δούλεψε θαυμάσια ώστε το σκάνδαλο και πρώτα απ’ όλα οι ένοχοι, να καλυφθούν θαυμάσια!

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, το κυρίαρχο πολιτικοδικαστικό σύστημα επέτρεψε, σχεδόν υπέδειξε, σε όλους τους πρωταγωνιστές διευθύνοντες της SIEMENS να κατευθυνθούν στην «μητέρα-πατρίδα» Γερμανία και η τελευταία να τους παράσχει ανοιχτόκαρδα ΑΣΥΛΟ!

Η υποκρισία βγάζει μάτι! Η SIEMENS λάδωνε τους πάντες. Ζήτω η SIEMENS!

Read the rest of this entry

Φράχτες και τοίχοι του καπιταλισμού [videos]

Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης όταν αποφασίζουν να μιλήσουν για «τείχη», επιλέγουν τον εύκολο στόχο του Ισραηλινού τείχους στην Παλαιστίνη, το οποίο «προστατεύει τα παιδιά των ισραηλινών από τις  επιθέσεις αυτοκτονίας των παλαιστινίων». Είναι όμως μόνο αυτό;; Όχι. Και χρόνο με το χρόνο πολλά κράτη επιλέγουν τοίχους για να κρατήσουν τα σύνορα τους «ασφαλή» από τους μετανάστες που αναζητούν μια καλύτερη τύχη… Στα σύνορα Ινδίας-Μπαγκλαντές και στο Γιβραλτάρ υπάρχουν ήδη τέτοιοι φράχτες για αυτό το σκοπό. Πρόσφατα οι κοπρίτες του πάγκαλου ανακοίνωσαν ότι σχεδιάζουν κάτι ανάλογο στον Έβρο. Δείτε τα σχετικά βίντεο!

Για να δείτε και τα υπόλοιπα τρία βίντεο πατήστε στο

Read the rest of this entry

Αναρχία και Ελευθερία

«Μια απάντηση για εκείνους που ψάχνουν επίμονα απαντήσεις και πολλές φορές μένουν και άυπνοι… εγώ είμαι από εκείνους που κατά βάση αναζητούν ερωτήσεις… » του j4nus

Σε κάποια αφίσα κάπου κάποτε έγραφε –αυτό που για μένα περιγράφει παραστατικότερα από καθετί το τι είναι αναρχία- ότι στην αναρχία δε θα φτάσουμε ούτε σήμερα ούτε αύριο ούτε σε δέκα αιώνες… στο δρομο για την αναρχία θα πορευόμαστε σήμερα, αύριο και για πάντα… (Errico Malatesta, ας διορθώσει καποιος αν δε θυμάμαι καλά)

Στο βάθος του κήπου που λέγεται αναρχία δεν υπάρχει κάποια μαγική εδέμ… Μοναδικός αυτοσκοπός είναι η ελευθερία, για αυτό και από τα βασικότερα αιτήματα του αναρχικού κόσμου είναι η κατάργηση ή ορθότερα κατεδάφιση των σωφρονιστικών καταστημάτων, φυλακών, των ψυχιατρικών κλινικών-ασύλων και καθετι που έχει κάγκελα και τείχη. Ελευθερία όμως όχι μόνο κίνησης και σώματος… η ελευθερία έχει πολλές όψεις, τις οποίες καταπιέζει το κράτος και ο καπιταλισμός είτε χέρι χέρι είτε με διαφορετικούς τρόπους.

Για αυτό από τα κομβικά προτάγματα είναι η καταστροφή του κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος.

Η κατεδάφιση του κράτους είναι παραδοσιακό πρόταγμα για τον αναρχικό χώρο. Πολύ απλά γιατί κράτος σημαίνει κυριαρχία και εξουσία και αντιπροσωπεύει το αντίθετο από αυτό που η ίδια η λέξη αναρχία πρεσβεύει, δηλαδή απουσία αρχής-εξουσίας, απουσία θεσμών, διαμεσολαβητών κτλ που ασκούν εξουσία είτε σε λίγους είτε σε πολλούς. Είναι αξίωμα ότι η άσκηση εξουσίας οδηγεί στην κατάχρηση, όχι συνέχεια αλλά έστω κάποιες φορές, όχι μόνο γιατί η εξουσία αποτελεί το ισχυρότερο ναρκωτικό. Αλλά γιατί όταν ανατίθενται εξουσίες σε πρόσωπο και ειδικά το να λαμβάνει αποφάσεις για λογαριασμό άλλων, τότε ασυνείδητα αυτό που πιστεύει ο λήπτης των αποφάσεων θεωρείται και το ορθό και το σωστό, αλλιώς αν δεν ηταν αυτός ο φορέας των ορθών αποφάσεων κτλ δε θα τον διόριζαν, εξέλεγαν, επέλεγαν για να παίρνει αποφάσεις… είναι ένα σκοτεινό σημείο εκείνο που η καρέκλα και οι αρμοδιότητες μπλέκονται αδιαχώριστα με το πρόσωπο που λαμβάνει τις αποφάσεις. Είναι ένας φαύλος κύκλος χωρίς τέλος…

Read the rest of this entry

Ναόμι Κλάιν – Το Δόγμα του Σοκ- Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να μοιράζεται στο δρόμο [+ντοκυμαντέρ]

Αυτές τις μέρες διαβάζω το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν “Το δόγμα Σοκ” , που κυκλοφορεί εδώ και κάποιους μήνες από τις εκδόσεις Λιβάνη.Το ίδιο το βιβλίο προκαλεί σοκ σχεδόν σε κάθε του σελίδα, αποτέλεσμα της εκτενούς δημοσιογραφικής έρευνας της συγγραφέως σε πρωτογενές επίπεδο αλλά και της απλής και κατανοητής εξ ιστόρησης της κοινωνικής λαίλαπας που ονομάζουμε νεοφιλελευθερισμό.

Βέβαια ο νεοφιλελευθερισμός   δεν είναι παρά μια τερατογέννεση του καπιταλισμού και καλό θα ήταν να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Χαρακτηριστικό δείγμα της Αμερικάνικης σχολής σκέψης το βιβλίο είναι απολύτως κατανοητό και από τον πλέον άσχετο αναγνώστη πάνω στα θέματα που διαπραγματεύεται χωρίς να γίνεται κουραστικό. Μου θύμισε την εμπειρία της ανάγνωσης του “Η Ιστορία Του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών” του Χάουαρντ Ζίν. Όχι μόνο σε επίπεδο απλότητας και αξιοπιστίας, αλλά και στον προσωπικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει ένα βιβλίο στην απόπειρα κατανόησης του σύγχρονου κόσμου. Βέβαια το σημαντικό δεν είναι αυτό και μόνο. Το Δόγμα Σόκ είναι ένα είδος εγχειριδίου για πολίτες χωρών όπως η Ελλάδα. Ένα είδος προειδοποίησης, όχι του τι έρχεται αλλά του τι έχουμε βάλει στη ζωή μας εδώ και καιρό. Όχι μόνο για το “τι” έχουμε υποδεχτεί στη χώρα μας αλλά και πιο σημαντικό, για το “πως”. Από τη πρώτη σελίδα δεν γίνεται να μην σκεφτείς : “μα αυτό κάνουν και εδώ τώρα…” “αυτό δεν έλεγαν και τα λαμόγια στα κανάλια;” “αυτά δεν μας έλεγαν τόσα χρόνια;” …

Για να διαβάσετε χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου και να δείτε το βασισμένο στο βιβλίο ντοκυμαντέρ πατήστε στο  Read the rest of this entry

Μέσα σε ένα ανέκδοτο η προπαγάνδα όλης της σύγχρονης οικονομίας

Παγκόσμια οικονομία – παραδείγματα…

Σοσιαλισμός: Έχεις 2 αγελάδες και δίνεις τη μία στο γείτονά σου…

Κομμουνισμός: Έχεις 2 αγελάδες, η κυβέρνηση παίρνει και τις δύο και σου δίνει λίγο γάλα…

Φασισμός: Έχεις 2 αγελάδες, η κυβέρνηση παίρνει και τις δύο και σου πουλά λίγο γάλα…

Ναζισμός: Έχεις 2 αγελάδες, η κυβέρνηση τις παίρνει και σε σκοτώνει κιόλας…

Γραφειοκρατία: Έχεις 2 αγελάδες, η κυβέρνηση παίρνει και τις 2, σκοτώνει τη μία, αρμέγει την άλλη και στο τέλος πετά το γάλα…

Παραδοσιακός Καπιταλισμός: Έχεις 2 αγελάδες, πουλάς τη μία, αγοράζεις ένα ταύρο, πολλαπλασιάζεις το κοπάδι και η οικονομία αναπτύσσεται ομαλά. Στη συνέχεια, πουλάς όλο το κοπάδι, γίνεσαι εισοδηματίας και ζεις καλύτερα…

Για τα υπόλοιπα πατήστε στο Read the rest of this entry

Οι ουρές στα McDonald’s, δείγμα της ισοπεδωτικής επέλασης του καπιταλισμού…

Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 συνέβησαν ιστορικές αλλαγές στον κόσμο. Το σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε και ουσιαστικά το μεγαλύτερο κομμάτι του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού άρχισε να καταρρέει. Σε όποια χώρα ήρθε ο καπιταλισμός, από τα πρώτα πράγματα που έμπαιναν ήταν η coca-cola, τα mc donald’s και φυσικά όλοι μετατρεπόντουσαν σε αμερικανόδουλους, χάρην της «ελευθερίας» που πλέον είχαν, σύμφωνα με τα αμερικάνικα πρότυπα. Δεν έχω σκοπό να θίξω αν ήταν καλύτερα πριν ή μετά για τους λαούς των χωρών εκείνων (μπορεί να μην ήταν ούτε πριν ούτε μετά καλά), αλλά σίγουρα ο καπιταλισμός παρέχει σε όλους μας μία «ελευθερία», που δεν γίνεται να γραφεί δίχως εισαγωγικά… Εξαίρεση αποτελεί η Ελευθερία που έχουν όσοι αποτελούν αυτό που λέμε «το κεφάλαιο» ή αλλιώς την άρχουσα τάξη.

Μόσχα 1990 – Βίντεο έξω από το fast-food

Μπορεί να θεωρήσετε ότι το γεγονός το παίρνω πιο σοβαρά απ’ ότι πρέπει, αλλά η πολιτισμική και γενικότερη αλλοτρίωση που έχει φέρει αυτή η αμερικανοποίηση των κοινωνιών μέχρι και σήμερα, προσωπικά με ενοχλεί…και φταίμε σαν κοινωνίες που αφήνουμε να συμβαίνει αυτό.

Πηγή : Endiaferonta , Κείμενο : Ηχείο

Καπιταλισμός: μια ιστορία αγάπης

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ, μετά την κατά μέτωπο επίθεση στον Μπους με το Fahrenheit 9/11 κι αφού ξεγύμνωσε το σύστημα υγείας των ΗΠΑ στο Sicko, αποφάσισε, όπως είπε, ότι έφτασε ο καιρός να κάνει «μία ρομαντική ταινία με ζήτημα τις σχέσεις». Έτσι, το Capitalism: a Love Story (Καπιταλισμός: μια ιστορία αγάπης) έχει τα πάντα: πόθο, πάθος, ρομάντζο και 14.000 θέσεις εργασίας να εξαλείφονται καθημερινά.

«Είναι μία απαγορευμένη αγάπη, είναι ο καπιταλισμός», δηλώνει. Πιο επίκαιρος από ποτέ και με αφορμή τη συγκυρία της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης που ξεκίνησε από την πατρίδα του, επικεντρώνεται στους κολοσσούς του χρηματοοικονομικού συστήματος, που η απληστία τους να γίνουν ακόμη πιο πλούσιοι, οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Παράλληλα, ασκεί κριτική στην οικονομική πολιτική της Αμερικής λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της ανόδου του Ομπάμα στην κυβέρνηση. Όντας πάλι άμεσος και πιστός στην πραγματικότητα ζητά από εργαζόμενους της Γουόλ Στριτ να τον βοηθήσουν και να μοιραστούν μαζί του τις γνώσεις και την εμπειρία τους σχετικά με την κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας.

Στο Capitalism: a Love Story, o Μάικλ Μουρ συνεχίζει να ξεγυμνώνει τα κακώς κείμενα των ΗΠΑ και να διεκδικεί έτσι τα πρωτεία στη «Μαύρη Λίστα» των Αμερικανών. Η ταινία προβλήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2009, ημερομηνία που σηματοδοτεί όχι μόνο τα 20 χρόνια από τότε που Μουρ έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο αλλά και την ημέρα που πριν από έναν χρόνο εγκρίθηκεη πρώτη ένεση 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων της αμερικανικής κυβέρνησης προς τις χρεοκοπημένες τράπεζες.

Από : Tvxs

Μπορείτε να το κατεβάσετε από ΕΔΩ και ελληνικούς υπότιτλους από ΕΔΩ

Οι Κρίσεις του Καπιταλισμού

Σε ένα δεκάλεπτο animated video με ευρηματικά σκίτσα από την RSA, ο David Harvey ανιχνεύει τα χαρακτηριστικά της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης. Υιοθετώντας μια ιστορική και γεωγραφική προσέγγιση αναδεικνύει τις ομοιότητες και τις διαφορές της σε σχέση με τις προηγούμενες κρίσεις.

Η κρίση του καπιταλισμού και κάποιες βιώσιμες λύσεις

Thx to Doc, dedicated to Stoned Sparrow

Ο καθηγητής οικονομικών Rick Wolff (University of Massachusetts Amherst) αναλύει την κρίση του καπιταλισμού και προτείνει κάποιες βιώσιμες λύσεις από σοσιαλιστική οπτική με βάση την αυτοδιαχείριση. Ας προσπαθήσουμε να τον παρακολουθήσουμε.

Εξηγεί πολύ πετυχημένα σε απλά αγγλικά το πως έφτασε τη γη ολόκληρη το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα…