Αρχεία Ιστολογίου

O ήχος των αλυσίδων

Κάθε δεύτερη Παρασκευή απόγευµα, µετά τη δουλειά, ο Ντέιβιντ Χάουζ παίρνει το νυχτερινό τρένο από τη Βοστώνη και στις 6 το πρωί φτάνει στην Ουάσιγκτον. Από εκεί πηγαίνει µε αυτοκίνητο στο Κουόντικο της Βιρτζίνια, κάπου 60 χιλιόµετρα µακριά. Εχει σηµασία να φτάσει στην πύλη γύρω στις 12 το µεσηµέρι. Περιµένει γύρω στα 20 λεπτά για να του φέρουν συνοδό. Μαζί του επιβιβάζεται σε ένα µαύρο SUV που τον οδηγεί στη βάση, γύρω στα τέσσερα χιλιόµετρα απόσταση, πολύ αργά, µε τα φώτα να αναβοσβήνουν. Η διαδροµή αυτή παίρνει κάπου 30 λεπτά. Εκεί παραδίδει όλα του τα υπάρχοντα και πηγαίνει στην αίθουσα του επισκεπτηρίου, που είναι µέχρι τις τρεις.Ακούει όλες τις υδραυλικές πόρτες να κλείνουν µία µία πίσω του. Υστερα σιωπή. Και µετά, ο ήχος των αλυσίδων…

Ο Χάουζ είναι ένας 23χρονος που σπουδάζει ηλεκτρονικούς υπολογιστές στο ΜΙΤ. Γνώρισε τον Μπράντλεϊ Μάνινγκ σε µια διάλεξη που οργάνωσε µε θέµα τους χάκερ.«Ηταν διαφορετικός από τους άλλους χάκερ που µυρίζουν, έµοιαζε να έχει κοιµηθεί καλά,είχε κάνει ντους και είχε λούσει τα µαλλιά του», λέει στην Γκάρντιαν. Εκείνες τις ηµέρες ήταν σε άδεια από τον στρατό. Υπηρετούσε στο Ιράκ, είχε ενδείξεις κατάθλιψης ήδη πριν τον στείλουν εκεί και πρόσφατα είχε δηλώσει ότι είναι οµοφυλόφιλος.

Αλλά ο λόγος που τον έκλεισαν στο Κουόντικο δεν ήταν βέβαια αυτός. Συνελήφθη πέρυσι µετά τη δηµοσιοποίηση ενός βίντεο που δείχνει τον φόνο 12 ιρακινών αµάχων το 2007 από ένα αµερικανικό ελικόπτερο Apache. Και κατηγορήθηκε ότι έδωσε στον Τζούλιαν Ασάνζ του Wikileaks απόρρητα αρχεία που έκλεψε από τις βάσεις δεδοµένων του στρατού.

Read the rest of this entry

To «γιατί» στην αυτοκτονία

ΚΑΘΩΣ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ

ΤΟ «ΓΙΑΤΙ» ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο θάνατος που οριοθετεί το τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των..

ανθρώπινων συναισθημάτων στην περίπτωση της αυτοκτονίας, πέρα από την τραγικότητά του, εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός. Επιπρόσθετα στην κοινή γνώμη γεννάται και το απλό φαινομενικά, αλλά φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί»;



Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στον ελλαδικό χώρο μια έξαρση του τραγικού αυτού φαινόμενου. Νέα παιδιά, μεσήλικες άνδρες και γυναίκες, αλλά και άτομα της τρίτης ηλικίας προερχόμενα από κάθε κοινωνικοοικονομική ομάδα της σύγχρονης αστικοβιομηχανικής Ελλάδας, θέτουν τέρμα στη ζωή τους, αναιρούν το ύψιστο και ανεπανάληπτα μοναδικό αγαθό της ύπαρξής τους βυθίζοντας ταυτόχρονα σε απόγνωση και πένθος τις οικογένειές τους. Σήμερα τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το πράττουν μόνο για τους κλασικά δεδομένους λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της ανεπανόρθωτης οικονομικής καταστροφής, αλλά επιπρόσθετα επειδή απέτυχαν στις πανελλήνιες εξετάσεις, επειδή δεν προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής, επειδή βαρέθηκαν την ανιαρότητα της ζωής ή και αυτό είναι ταυτόχρονα και τραγικότερο και σημαντικότερο, έτσι, χωρίς κανένα εμφανή λόγο.

Φυσικά, καθώς αυξάνουν τα τραγικά στατικά δεδομένα της αυτοκτονίας αυξάνει και η ένταση και η συχνότητα του ερωτηματικού «γιατί;«. Οι κοινωνιολόγοι αναζητούν την ερμηνεία του φαινόμενου σε δομολειτουργικά αίτια της κοινωνικής οργάνωσης των σύγχρονων κοινωνικών συστημάτων, ενώ οι ψυχολόγοι την εστιάζουν σε ενδογενή ή εξωγενή ψυχοπαθολογικά αίτια, σε ανεπάρκεια της προσωπικότητας του ατόμου ή στην αδυναμία του να ικανοποιήσει θεμελιακές υπαρξιακές και ψυχοσυναισθηματικές του ανάγκες.

Πατήστε στο «Διάβαστε τη συνέχεια» για την συνέχεια του άρθρου

Read the rest of this entry