Αρχεία Ιστολογίου

Με την πλάτη στον τοίχο, μπορεί η κριτική να σπάσει τούβλα;

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Πηγή : Για την κυκλοφορία των αγώνων (Σκυά) μέσω Αντιφά Κοζάνης

Α. Ποιος είναι ο στόχος της επίθεσης στις καταλήψεις

Ενώ οι επιχειρήσεις της αστυνομίας ενάντια στους κατειλημμένους χώρους συνεχίζονται, είναι αναγκαίο, αναγκαίο με όρους έκτακτης ανάγκης, δηλαδή με όρους ιστορικής αναγκαιότητας, να συζητήσουμε συλλογικά και να συζητήσουμε πολύ, πάνω σε μερικά κεντρικά ερωτήματα, που μας βάζει η συγκυρία. Το θεμελιώδες ερώτημα, πάνω στο οποίο πρέπει να προβληματιστούμε είναι απλό: ποιος είναι ο συγκεκριμένος σχεδιασμός του κράτους σήμερα αναφορικά με τους κατειλημμένους χώρους; Δηλαδή γιατί επιτίθεται το κράτος στις καταλήψεις και γιατί αυτό συμβαίνει τη συγκεκριμένη περίοδο.

Αν θέλουμε να κρατήσουμε τα μυαλά μας μέσα στο κεφάλι μας, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα, ενώ το κρατικό σχέδιο εξελίσσεται, είναι επισφαλής, με την έννοια ότι δεν έχουμε μια πλήρη εικόνα αυτών των σχεδιασμών. Για παράδειγμα το μείζων ερώτημα κατά τη γνώμη μας είναι αν το κράτος θα περιοριστεί στα κατειλημμένα κτίρια που αφορούν το κέντρο της Αθήνας, και κάποιων επαρχιακών πόλεων, δηλαδή σε καταλήψεις που βρίσκονται μακριά από γειτονιές, ή αν θα τολμήσει μια γενικευμένη επίθεση στις δομές του ανταγωνιστικού κινήματος: αρχικά με εκκένωση όλων των καταλήψεων και στη συνέχεια με πρεσάρισμα όλων των άλλων δομών (στέκια, κλπ).

Το ερώτημα αυτό είναι κεντρικό στην ανάλυση μας, ωστόσο χρειάζεται βάθος χρόνου για να σχηματίσουμε μια πλήρη εικόνα και να μπορέσουμε να το απαντήσουμε. Αναγκαστικά θα κάνουμε μια υπόθεση εργασίας επισφαλή, βασισμένη ωστόσο σε κάποιες τρέχουσες αντικειμενικές συνθήκες, που υποδεικνύουν ότι η αστυνομική επιχείρηση ενάντια στις καταλήψεις –ελλείψει άλλων μεταβλητών- θα περιοριστεί στο μητροπολιτικό κέντρο και σε ένα-δύο άλλες περιπτώσεις που αφορούν κέντρα επαρχιακών πόλεων.

Για να πούμε την αλήθεια, μια τέτοια διαφοροποίηση δεν είναι ποσοτική: αν παίρνουμε στα σοβαρά, -και εμείς εδώ θα πάρουμε στα σοβαρά-, την φράση που γράφεται και ξαναγράφεται στις προκηρύξεις συντρόφων και συντροφισσών τις τελευταίες τρεις βδομάδες, ότι δηλαδή «οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια τους, αλλά οι κοινωνικές σχέσεις που στεγάζουν και δίνουν την ευκαιρία να ανθίσουν», τότε υπάρχει μια ποιοτική διαφοροποίηση ανάμεσα σε ένα σχεδιασμό που αφορά τα «κεντρικά πολιτικά εγχειρήματα» (όπως π.χ. αυτό της βίλας και της Σκαραμαγκά) και σε ένα σχεδιασμό που αφορά τοπικά εγχειρήματα που είναι ριζωμένα σε διάφορες γειτονιές, δηλαδή σε σχέσεις κατά βάση κοινωνικές (κι όχι τόσο μάξιμουμ πολιτικές).

Read the rest of this entry

Είμαστε τρομοκράτες όλοι, όλοι

«Είμαστε τρομοκράτες όλοι, όλοι/

Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.

Που κατέλαβε σχολειό..»
Κι επειδής εμένα οι λέξεις δε μου βγαίνουν σήμερα, ας τα πει ο Άσιμος
ΥΓ: Καλή χρονιά να έχουμε, όπου και όπως μπορεί η καθεμιά μας..

Απομεινάρια του ελληνικού παρελθόντος – Εικόνα από το μέλλον

Η αθηναϊκη εξεγερση του Δεκεμβρη 2008 συνεβει πριν απο δυο χρονια αλλα η επιδραση της ειναι ακομη αισθητη παντου. Το ελληνικο αναρχικο κινημα, μια απο τις βασικοτερες δυναμεις πισω απο αυτα τα γεγονοτα συνεχίζει να διαδραματιζει κεντρικο ρολο στην χωρα, η οποια εχει εκτοτε αντιμετωπισει μια κατασταση οριακης χρεοκοπιας, την επιβολη μετρων λιτοτητας απο το IMF, και τρεις νεκρους τραπεζικους υπαλληλους.

Το φάσμα των διαφορετικων ομαδων και ατομων στην ελλαδα που προσδιοριζονται ως αναρχικοι, ελευθεριακοί ή αντιεξουσιαστες, ισως να ειναι μεγαλυτερο σε αριθμους και πολιτικη απηχηση απο τα αντίστοιχα άλλων ευρωπαϊκων χωρων, με τις διαδηλωσεις των αναρχικων να ελκουν χιλιαδες και μερικες φορές δεκαδες χιλιαδων διαδηλωτων στα μπλοκ τους.

Ειναι ομως ενα μικρο μονο μερος των οργανωμενων εργαζομένων, συμπεριλαμβανομενων και των συνδικατων που συγκροτουν την αριστερα στην ελλαδα γενικότερα. Οι αναρχικοι δεν ηταν οι μονοι που συμμετειχαν στα γεγονοτα του Δεκεμβρη του 2008 ωστοσο: στους δρόμους βρεθηκαν μαθητες σχολειων, υπερασπιστες των δικαιωματων των μεταναστων, αριστεριστές ακτιβιστές, οπως τα μελη της KOE, και συνδικαλιστες, οπως εκεινοι του ΠAME, φοιτητες και χιλιαδες ανένταχτα ατομα.

Read the rest of this entry

Βερολίνο: Το εναλλακτικό κοινόβιο της Liebig 14 απειλείται με εκκένωση

Στη δεκαετία του 1990 οι περισσότεροι καταληψίες στη Γερμανία κλήθηκαν (από το κράτος) να επιλέξουν είτε να κρατήσουν τις στέγες τους και να πληρώνουν ελάχιστα μισθώματα είτε να βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο να χάσουν όλα όσα είχαν δημιουργήσει. Οι περισσότεροι αποφάσισαν το πρώτο: να μετατραπεί το κοινόβιο σε «εγχείρημα στέγασης ενδιάμεσης χρήσης» – πρόκειται πια για νομιμοποιημένες καταλήψεις στέγης (συχνά, με ενοικιαστήρια των 100 έως 300 ευρώ περίπου).

Το πρόβλημα οξύνεται όταν οι ιδιοκτήτες των κατοικιών «ενδιάμεσης χρήσης» παύουν να αποδέχονται τα υφιστάμενα συμβόλαια ή θέλουν να ανακατασκευάσουν τα κτήρια κ.ο.κ. Τότε η επιβίωση αυτών των εγχειρημάτων εξαρτάται κυρίως από τη δημόσια στήριξη – ιδίως από τους τοπικούς πολιτικούς. Στην περίπτωση της Λήμπιχ 14, προηγήθηκε μακρά δικαστική διαμάχη μεταξύ των ενοίκων και των ιδιοκτητών. Μετά από πολλά χρόνια, οι ένοικοι (28 άτομα) έχασαν τη δίκη, κι αν δεν αποχωρήσουν οικειοθελώς μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 2011, απειλούνται με βίαιη εκκένωση, δηλαδή έφοδο της αστυνομίας στο κτήριο.

Στις 10 Ιανουαρίου επιδόθηκε διαταγή εκκένωσης στους ενοίκους της Λήμπιχ στράσε 14, στη βερολινέζικη συνοικία Φρήντριχσαϊν (Friedrichshain). Η προθεσμία εκκένωσης ορίστηκε σε είκοσι μέρες, στις 2 Φλεβάρη, ώρα 8 π.μ.

Οι απώλειες των διαδικασιών και η αποτυχία της πολιτικής!

Αυτή η εντολή εκκένωσης είναι το αποτέλεσμα μιας τετραετούς σχεδόν δικαστικής διαμάχης –που αφορούσε την ακύρωση συμβολαίων όλων (!) των διαμερισμάτων– μεταξύ των ενοίκων και των ιδιοκτητών: του Ζούιτμπερτ Μπούλκερ (Suitbert Beulker), που είναι επίσης ιδιοκτήτης του κτηρίου στέγης της Ρίγκερ στράσε 94 (Rigaerstr. 94), και του Έντβιν Τένε (Edwin Thöne), διευθύνοντα συμβούλου του Συνδέσμου Προστασίας Παιδιού της Ούννα (παλιότερη ενημέρωση για τις απόπειρες εκκένωσης στα γερμανικά).

Read the rest of this entry

Παγκόσμιο κύμα εξεγέρσεων για την Παιδεία

Οι φοιτητικές συγκεντρώσεις ενάντια στις περικοπές και την αύξηση των διδάκτρων που έχουν δημοσιευτεί τον τελευταίο μήνα σε ΗΠΑΔουβλίνο και Λονδίνο, είναι απλά ενα μέρος απο μια σειρά κινητοποιήσεων που έχουν πραγματοποιηθεί και ίσως το περισσότερο ευρέως προβεβλημένο. Αυτό αφενώς διότι δεν αναμαινόταν τέτοια μαζικότητα και αφετέρου στις δυο Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις και αναταραχές, γεγονότα που δεν είναι τόσο συνηθισμένα όσο στην Ελλάδα ή τη Γαλλία.

Ο ρόλος του internet καταλυτικός, οχι μόνο ως μέσο αντιπληροφόρησης αλλά και ως εργαλείο συντονισμού και οργάνωσης. Ωστόσο η δυσαρέσκεια εξαιτίας διαφόρων μεταρρυθμίσεων στην Εκπαίδευση, δεν έχει εκδηλωθεί μόνο στις 3 αγγλόφωνες χώρες, αλλά και σε άλλα μέρη της υφηλίου, έστω και σε μικρότερη κλίμακα.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Μερικά βήματα πιο πέρα στη κοινωνική καταστολή ή πως να …φακελώσετε δωδεκάχρονα…

ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Η ΕΚΛΕΓΜΕΝΗ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΤΣΟΚ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΥΠΟΥΛΟ ΤΡΟΠΟ…

Στη Θεσσαλονική η αστυνομία ζητάει μεσω ερωτηματολογίου παρακαλώ τους καθηγητες και διευθυντές σχολείων για να μάθει τους “υποκινητές μαθητές καταληψίες” και για τυχόν “αξιόποινες” πράξεις. Σε επίμονες ερωτησεις καθηγητών προς τους μπάτσους να τους δείξουν κάποιο έγγραφο αυτοί λένε πως έχουν άνωθεν εντολές και πως υπάρχει εισαγγελική παραγγελία.

 

Από την άλλη ενω “κανονικά” οι μπάτσοι πρέπει να πηγαίνουν σε διάφορα σχολεία ΑΦΟΥ έχουν κληθεί, αντιθέτως γίνεται ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ (επι της ουσίας)  εμφάνιση χωρις να έχουν προκύψει κάποιες καταγγελίες για τη “τέλεση αξιόποινων πράξεων” όπως καταγγέλουν διάφοροι εκπαιδευτικοί και γονείς.

Η κυβέρνηση εν όψη ενός ζοφερού οικονομικού μέλλοντος  -τη στιγμή που οι φήμες πληθαίνουν για μυστικές διαπραγματεύσεις κυβερνησης ΔΝΤ για παράταση της ισχής του μνημονίου και νέο δανεισμο- παίζει το χαρτί της προληπτικής καταστολής σε ευαίσθητους κοινωνικούς χώρους που έχουν “δώσει” παλιότερα μεγάλα κοινωνικά κινήματα αλλά και εκρήξεις.

Πρωταγωνιστές σε όλα αυτά οι “κλασικοί εικονογραφημένοι” πλέον αγανακτισμένοι γονείς της δεξιάς-ακροδεξιάς -που πολύ θα ήθελαν να μπορούν να δώσουν και απο καμία και στα παιδιά των άλλων– οι πάντα “εκτελώντες διαταγές” μπάτσοι και φυσικά οι όποιες δικαστικές εξουσίες της περιφέριας  σε πλήρη εναρμόνηση πάντα με τις κομματικές και τις δήθεν “εθνικές επιταγές” του ντοπιου χρηματοπιστωτικου συστήματος και όχι μόνο.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry