Αρχεία Ιστολογίου

Κλέφτες καταστημάτων όλου του κόσμου ενωθείτε | Ο Slavoj Zizek σχετικά με το νόημα των ταραχών

 

Ο Slavoj Zizek στην Αθήνα, στις 19/12/2010, στην εκδήλωση με τίτλο: “Ζώντας στην Εποχή των Τεράτων”. Κλικ για το βίντεο της εκδήλωσης

Η μετάφραση στα Ελληνικά έγινε από το blog «για την κοινωνική αριστερά» στις 21/8/2011

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται, αυτό είναι σημάδι ότι μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία εκτυλίσσεται. Όταν ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν κακοτυχία. Όταν όμως ηττήθηκε και πάλι στο Waterloo, ήταν σαφές πλέον ότι η εποχή του τελείωνε.

Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί με καλύτερους κανονισμούς κλπ. Τώρα που συγκεντρώνονται τα σημάδια μιας επαναλαμβανόμενης οικονομικής διάλυσης, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα διαρθρωτικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και σφίξουμε  το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, το επιχείρημα που επικρατεί είναι ότι οι πλούσιοι δεν θα είχαν πλέον κανένα κίνητρο να επενδύσουν, θα δημιουργούνταν λιγότερες θέσεις εργασίας και όλοι μας θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε στους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι φτωχοί? Τι μπορούν να κάνουν?

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη ανησυχία – αλλά τι είδους? Όπως και με το κάψιμο αυτοκινήτων στα περίχωρα (banlieues) του Παρισιού το 2005, οι εξεγερμένοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες επίσης στράφηκαν προς τη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι ‘αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου με μαρξιστικούς όρους, ως ένα περιστατικό που σχετίζεται με την εμφάνιση του επαναστατικού υποκειμένου.

Read the rest of this entry

Καταναλωτισμός που βασίζεται στο αίμα σύγχρονων σκλάβων…

Η πιο αισιόδοξη είδηση της χρονιάς. Ετσι τη σχολίασε ο δημοσιογράφος Τζόχαν Χάρι. Και πράγματι είναι

Τα περισσότερα από τα 27 χρόνια της ζωής του ο Γιαν Λι τα πέρασε σε ένα εργοστάσιο στη Νότια Κίνα, βιδώνοντας βίδες σε συσκευές σαν τα λάπτοπ και τα κινητά, που κάνουν πιο εύκολη τη δική μας ζωή. Στο γιγάντιο εργοστάσιο της εταιρείας Φοξκόν (Foxconn), δυτικών συμφερόντων, ήταν γνωστός με τον αριθμό F3839667. Στεκόταν στη γραμμή παραγωγής όλη μέρα, κάθε μέρα, κάνοντας τις ίδιες μηχανικές κινήσεις για 20 σεντς την ώρα. Η οικογένειά του λέει πως συχνά η βάρδιά του βαστούσε μέχρι και 35 ώρες. Μια νύχτα, ύστερα από μια τέτοια μαραθώνια βάρδια, σωριάστηκε νεκρός.

Οι θάνατοι από υπερκόπωση είναι κάτι τόσο συνηθισμένο στην Κίνα, που έχουν φτιάξει ειδική λέξη γι΄ αυτό: «γκουολαόσι». Η «Κινεζική Ημερησία» υπολογίζει πως 600.000 Κινέζοι βρίσκουν τέτοιον θάνατο κάθε χρόνο, οι περισσότεροι φτιάχνοντας πράγματα που αγοράζουμε εμείς. Τα αγοράζουμε χρόνια τώρα, ώσπου να σωριαστούν οι κινέζοι εργάτες νεκροί. Χαιρόμαστε που κερδίζουμε από τη χαμηλή τιμή. Ομως δεν γνωρίζουμε το ανθρώπινο τίμημα. Οι εργαζόμενοι της εταιρείας ΚΥΕ (που συνεργάζεται με τη Μάικροσοφτ του φιλάνθρωπου Μπιλ Γκέιτς) δουλεύουν σε γιγάντιες πόλεις-εργοστάσια, από τις οποίες δεν φεύγουν σχεδόν ποτέ. Δεκαπέντε λεπτά προτού πιάσουν δουλειά, παρουσιάζονται παρατεταγμένοι στον επιστάτη που τους δίνει στρατιωτικά παραγγέλματα: «Προσοχή! Κλίνατε επί δεξιά! Κλίνατε επ΄ αριστερά!». Τότε, πού την είδε την αισιόδοξη είδηση ο Τζόχαν Χάρι; Μήπως πρόκειται για ένα κακόγουστο αστείο; Κάθε άλλο.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Ο καλός καταναλωτής, Δείτε το βίντεο

Ο δημιουργός του video Neil Boorman είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός. Ζει στο Λονδίνο κι έχει δημιουργήσει την ιστοσελίδα στην οποία καταγράφει «τη μάχη να ζει κανείς μέσα σε μια κουλτούρα καταναλωτισμού από την οποία δε φαίνεται να υπάρχει διαφυγή». Ο ίδιος σημειώνει:

Tα γεγονότα είναι τα εξής: Οι αλυσίδες καταστημάτων κυριαρχούν στις κεντρικές λεωφόρους μας. Οι διαφημίσεις κυριαρχούν στα μίντια. Οι φίρμες κυριαρχούν στην κουλτούρα μας – σε τέτοιο βαθμό που η κατοχή των «σωστών» προϊόντων καθορίζει τι θεωρείται «νορμάλ». Για κάποιους ανθρώπους δεν είναι ζήτημα – ψωνίζουν για ευχαρίστηση, αγαπούν τις μεγάλες φίρμες και νοιώθουν άνετα με το να γίνονται και οι ίδιοι αντικείμενα πώλησης καθημερινά. Όχι πια. Θα σας δώσω τρεις λόγους:

1. Η μη-αναγκαία κατανάλωση είναι η ριζική αιτία για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα – το περιβάλλον, η οικονομία και η κουλτούρα της καθημερινότητας επηρρεάζονται από την κατευθυνόμενη παρόρμηση για καταναλωτική ανάπτυξη.

2. Ο καταναλωτισμός δε δουλεύει – στο ότι υποτίθεται θα μας κάνει ευτυχισμένους. Δεν λειτουργεί με προοπτική διάρκειας. Το να αγοράζεις είναι σαν ναρκωτικό – η στιγμιαία έξαψη είναι φανταστική, αλλά δεν είναι ποτέ αρκετή.

3. Αρχίζουμε να χάνουμε την επιλογή. Υπάρχουν εκατομμύρια από εναλλακτικές δυνατότητες κατανάλωσης στα ράφια. Αλλά η εναλλακτική στον καταναλωτισμό δεν είναι μια από αυτές. Στην πραγματικότητα είναι αδύνατον να ζεις δίχως τυποποιημένες φίρμες και να παραμένεις φυσιολογικός.

Πηγή : bonfireofthebrands via Ελεύθερη Πένα

Αρέσει σε %d bloggers: