Αρχεία Ιστολογίου

Μπαχρέιν, κατοχή, αιματηρή καταστολή, με πράσινο φως από τις ΗΠΑ

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η εισβολή στρατού της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στο Μπαχρέιν και η αιματηρή καταστολή της Τετάρτης 16/3 που είχε ως αποτέλεσμα έξι νεκρούς και χίλιους τραυματίες (στοιχεία Πέμπτης 17/3) έγινε με αμερικανική ανοχή ή και παρακίνηση. Ακόμη κι αν έπαιρνε κανείς τοις μετρητοίς τα λόγια της Χ. Κλίντον ότι η κυβέρνηση του Μπαχρέιν “ακολουθεί λάθος δρόμο” και όχι ως μία από τις συνήθεις άνευ νοήματος διπλωματικές δηλώσεις, η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Άμυνας, Ρόμπερτ Γκέιτς, το περασμένο Σάββατο, στη Μανάμα, τα όσα διαμείφθηκαν μεταξύ αυτού, του μονάρχη και του διαδόχου του Μπαχρέιν, καθώς και οι μετέπειτα δηλώσεις του Γκέιτς οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. Δόθηκε το “πράσινο φως”.

“Έχετε την υποστήριξή μας”, ήταν το μήνυμα που μετέφερε ο Γκέιτς στους Αλ-Καλίφα (δήλωση Γκ. Μόρελ,υπεύθυνου Τύπου Πενταγώνου). “Είμαι σίγουρος πως και οι δύο μιλούν σοβαρά για πραγματικές μεταρρυθμίσεις”, δήλωσε μετά ο Γκέιτς για τους συνομιλητές του, και έσπευσε να αναφερθεί στην “απειλή” του Ιράν: “Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι καθώς η διαδικασία [δηλαδή οι λαϊκές κινητοποιήσεις για τη δημοκρατία] παρατείνεται–ειδικά στο Μπαχρέιν – οι Ιρανοί αναζητούν τρόπους να την εκμεταλλευτούν και να δημιουργήσουν προβλήματα”.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι τα αραβικά δημοκρατικά κινήματα δεν έχουν σχέση με την εικόνα που οικοδομείται γι΄ αυτά σε ορισμένα διεθνή ΜΜΕ –ως σεκταριστικών ή έξωθεν υποκινούμενων έως και συνδεόμενων με την Αλ-Κάιντα. Στο Μπαχρέιν όπου φυσικά συμμετέχει ευρέως η ως επί το πλείστον πληβειακή σιιτική πλειοψηφία (το 70% του πληθυσμού είναι σιίτες), το κίνημα είναι πολιτικό/ δημοκρατικό, έχει διακεκριμένους σουνίτες ηγέτες και στο Συνασπισμό για τη Δημοκρατία στο Μπαχρέιν, που σχηματίστηκε στις 7/3, συμμετέχουν κοσμικές φιλελεύθερες οργανώσεις , θρησκευτικές δυνάμεις και τα Δημοκρατικά Κινήματα που αποτελούνται από νέους, ελεύθερους επαγγελματίες, δημοσίους υπαλλήλους, μικροεπιχειρηματίες και εργαζόμενους. Το Μπαχρέιν έχει μια πολύχρονη παράδοση συνεργασίας κοσμικών, θρησκευτικών και αριστερών εργατικών/ δυνάμεων.

Read the rest of this entry

Η ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας

Στις 18 Ιουνίου 1943, η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη ιδρύει τα Τάγματα Ασφαλείας για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο Ιός της Ελευθεροτυπίας παρουσίασε πριν από μερικά χρόνια μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για την επιχείρηση «αναθεώρησης» της ιστορίας και την προσπάθεια να ξεχαστούν τα εγκλήματα που διέπραξαν.

Όσο απομακρυνόμαστε από τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής, τόσο η μνήμη των επιζώντων αδυνατίζει, οι αξιόπιστες μαρτυρίες σπανίζουν και τα ιστορικά ντοκουμέντα εξαντλούνται. Τόσο το καλύτερο για την επιχείρηση «αναθεώρησης» της ιστορίας και την «επιστημονική εξαφάνιση» του ενοχλητικού παρελθόντος του εγχώριου δωσιλογισμού.

Φαίνεται πως η μνήμη της δεκαετίας του ’40 θα συνεχίσει για καιρό να στοιχειώνει την πολιτική ζωή αυτού του τόπου. Το διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά φέτος το καλοκαίρι, με τις αντιδράσεις που προκάλεσε η συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στη Μακρόνησο.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Μια νύχτα σαν την αποψινή – 30 Μαίου 1941

«Στις 30 Μαΐου 1941, ο Μανώλης Γλεζος και ο Απόστολος Σάντας υπέστειλαν τη γερμανική σημαία με τον φερόμενο αγκυλωτό σταυρό (του Γ’ Ράιχ) που βρισκόταν στην Ακρόπολη, κυριολεκτικά κάτω από τα μάτια της φρουράς.»

…αναφέρει εφημερίδα της εποχής…Το τολμηρό εκείνο επιχείρημα προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό που μεταδόθηκε η είδηση. Η πράξη τους ενέπνευσε τους Έλληνες που αντιστέκονταν ενάντια στον κατακτητή που καθιέρωσε και τους δύο ως σύμβολα αντίστασης κατά της χιτλερικής κατοχής.

Μάλιστα ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ χαρακτήρισε τον Μανώλη Γλέζο ως «Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης». Βέβαια το ναζιστικό καθεστώς αποκρίθηκε με την αναζήτηση και καταδίκη των υπευθύνων (του Γλέζου και του Σάντα) σε ερήμην θάνατο. Έτσι ξεκίνησε μια εκτεταμένη αναζήτηση όπου και τελικά, σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 24 Μαρτίου του 1942 ο Μ. Γλέζος και ο συνεργός του συλλαμβάνονται από γερμανικό κλιμάκιο και φυλακίζονται στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί ο Γλέζος μετά από απάνθρωπους βασανισμούς προσβλήθηκε από φυματίωση βαριάς μορφής οπότε και αφέθηκε ελεύθερος.

Στις 21 Απριλίου του 1943 συλλαμβάνεται και πάλι αυτή τη φορά από τους Ιταλούς κατακτητές και παρέμεινε στη φυλακή για τρεις μήνες. Έξι μόλις μήνες μετά την απελευθέρωσή του από τους Ιταλούς, στις 7 Φεβρουαρίου του 1944 ξανασυλλαμβάνεται, αυτή τη φορά από συνεργάτες των κατακτητών, για επικίνδυνη αντεθνική δράση και φυλακίζεται για 7,5 μήνες. Κατάφερε τελικά να δραπετεύσει στις 21 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.

Για να διαβάσετε το υπόλοιπο Read the rest of this entry