Αρχεία Ιστολογίου

Τάξη και μέλλον, ή γιατί οι καπιταλιστές θα έχουν πάντα το οργανωτικό πλεονέκτημα

Όλες οι αποφασιστικές πιέσεις μιας καπιταλιστικής κοινωνικής δομής ασκούνται με πολύ κοντινή εμβέλεια και πολύ βραχυπρόθεσμα.  Υπάρχει μια δουλειά που πρέπει να κρατηθεί, ένας χρέος που πρέπει να εξοφληθεί, μια οικογένεια που πρέπει να συντηρηθεί. Πολλοί θα αποτύχουν σε αυτές τις αποδεκτές υποχρεώσεις παρά τις καλύτερές τους προσπάθειες. Κάποιοι θα αδυνατήσουν να ανταποκριθούν. Αλλά και έτσι ακόμα, μια μεγάλη πλειοψηφία, ό,τι και να κάνει σε άλλα κομμάτια του μυαλού της ή σε άλλες περιοχές της ζωής της, θα προσκολληθεί σε αυτές τις δεσμευτικές σχέσεις, επειδή δεν έχει πρακτικά άλλη εναλλακτική λύση.

Raymond Williams, Toward 2000

Το κεφάλαιο έχει το στρατηγικό πλεονέκτημα στο μέλλον γιατί είναι αυτό που μπορεί να κρατά το μέλλον σε περιορισμό. Για τον μισθωτό, το μέλλον είναι η επόμενη πληρωμή δόσης, η επόμενη αγορά ρούχων, τα επόμενα δίδακτρα για το σχολείο, το επόμενο ενοίκιο. Είναι ένα μέλλον χωρίς μελλοντικότητα, αν με αυτή την λέξη εννοούμε το ριζικά ετερογενές και απρόβλεπτο: ομοιογενής, άδειος χρόνος, όπως έλεγε ο Μπένγιαμιν. Το στρατηγικό πλεονέκτημα του κεφαλαίου στο βραχυπρόθεσμο μέλλον λοιπόν δεν είναι παρά το γεγονός ότι καθιστά κάθε μέλλον βραχυπρόθεσμο, ότι εγκλωβίζει την διάσταση του μέλλοντος στο παρόν και τις υποχρεώσεις του, ότι αφαιρεί από την κατηγορία «μέλλον» τις προοπτικές χειραφέτησης, που χρειάζονται χρόνο ακόμα και για να αρχίσεις να τις σκέφτεσαι. Το κεφάλαιο, από την άλλη, εξασφαλίζει μεγάλα περιθώρια χρόνου για αυτούς που έχουν κεφάλαιο: που σημαίνει ότι όσο υπάρχει κεφάλαιο, τόσο οι κεφαλαιοκράτες θα μπορούν να αναπαράγουν το πλεονέκτημά τους στον σχεδιασμό του απώτερου μέλλοντος, και τόσο θα έχουν τον χρόνο να κλείνουν τον απώτερο ορίζοντα του χρόνου από τα μάτια της μισθωτής εργασίας.

Η εξέγερση, συνεπώς, είναι η απελπισμένη προσπάθεια αυτού που βρίσκεται πάντοτε πίσω στο ταρτάν της ιστορίας να προλάβει τον προπορευόμενο διασχίζοντας το στάδιο διαγώνια και όχι κυκλικά και καταπατώντας έτσι τους έλλογους κανόνες του αγώνα. Η επανάσταση νομιμοποιεί αυτή την καταπάταση κανόνων, ανακηρύσσοντας την διαγώνια κούρσα δίκαιη και επιβεβλημένη και εκθέτοντας τους παλιούς κανόνες ως τρόπους διαιώνισης της πιο αισχρής κλεψιάς και εξαπάτησης όσων τους ακολούθησαν τυφλά.

Αναδημοσίευση από Radical Desire

Η αναγκαιότητα της βίας

«Οι διαφορές στην Δημοκρατία δεν λύνονται με την βία αλλά με τον διάλογο»… «Το δίκιο δεν το βρίσκεις με την βία αλλά με την πειθώ»… «Είναι θεμιτό να διεκδικεί κανείς αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να παρανομεί»…

Με τέτοια λόγια οι ταγοί μας (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, μεγαλοβιομήχανοι κλπ) προσπαθούν να χειραγωγήσουν την λαϊκή αντίδραση κάθε φορά που καταλαβαίνουν πως το ποτάμι της οργής φουσκώνει απειλητικά. Η καραμέλλα τους είναι παλιά αλλά το πιπίλισμά της εξακολουθεί. Άραγε, πόσο δίκιο έχουν όσοι αρνούνται να δεχτούν ότι η βία και η ανυπακοή στην καθεστηκυία νομοθεσία αποτελούν στοιχεία sine qua non της λαϊκής πάλης για πρόοδο;

Μια πρώτη απάντηση βρίσκουμε στους στίχους του Κώστα Βάρναλη: «Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. / Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; / Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! / Και κέρδισε μονάχος το ψωμί». Εξ άλλου, ας αναρωτηθούμε τι εννοεί ο Σικελιανός όταν λέει «ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα». Πώς το βλέπει, άραγε, να γίνεται αυτό το «σήκωμα»; Με ψιλοκουβεντούλα γύρω από ένα τραπέζι;

Τέλος πάντων. Μια χαρά τα λένε οι ποιητές μας, αλλά δεν βλάφτει να ρίξουμε κι ένα βλέμμα στην ιστορία. Για να φανταστούμε, λόγου χάρη, τον Σπάρτακο να οργανώνει την επανάσταση των δούλων δίχως να μεταχειρίζεται βία. Τι θα μπορούσε να κάνει; Κατ’ αρχάς, αν του βάλουμε ως δεδομένο να μη παρανομήσει, ούτε διάλογο δεν θα μπορούσε να κάνει, μιας και η ρωμαϊκή νομοθεσία θεωρούσε τον δούλο ως res (=πράγμα) κι επομένως οι δούλοι δεν μπορούσαν να συνομιλούν με τα αφεντικά τους.

Read the rest of this entry

Μέση οδός καμιά: ή θα λειώσουμε ως μισθωτοί σκλάβοι ή θα επαναστατήσουμε!

Arbeit macht frei: «Η δουλειά απελευθερώνει», διαβεβαιώνει η επιγραφή έξω από το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Χρησιμοποιώντας παρόμοιου επιπέδου προπαγάνδα η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να επιβάλλει ένα εργασιακό Νταχάου…

Επιδιώκουν να στρέψουν το ρολόι των εργατικών δικαιωμάτων στον 19ο αιώνα. Λες και δεν υπήρξαν οι χιλιάδες των νεκρών εργατών που πάλεψαν για το 8ωρο, την κοινωνική ασφάλιση, τη στοιχειώδη προστασία από την εργοδοτική αυθαιρεσία. Όλα αυτά ακυρώνονται από την πλέον εργοδοτική κυβέρνηση που έχει γνωρίσει η χώρα.

Η κυβέρνηση αυτή παραδίδει γη και ύδωρ στο κεφάλαιο, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί έχουν πλήρη συνείδηση ότι υπηρετούν τα συμφέροντα των πλούσιων μεγαλοκαρχαριών κηρύσσοντας πόλεμο κατά του κόσμου της εργασίας. Επειδή ακριβώς είναι συνειδητοί μισθοφόροι του κεφαλαίου, προορίζονται να γίνουν η πλέον διεφθαρμένη κυβέρνηση που υπήρξε στο νεοελληνικό κράτος.

Άνθρωποι που ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο και μετατρέπουν τους εργαζόμενους ανθρώπους μιας χώρας κυριολεκτικά σε μισθωτούς σκλάβους, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αν αντιδράσουν όπως επιβάλλεται οι εργαζόμενοι, όχι μόνο δεν θα βγάλουν την τετραετία, αλλά θα φύγουν από τη χώρα με ελικόπτερο όπως αξίζει σε ατιμασμένους διεφθαρμένους μισθοφόρους. Για το λόγο αυτό, θα φροντίσουν να αρπάξουν και αυτοί για λογαριασμό τους όσα περισσότερα μπορέσουν από τη λεηλασία των εργαζομένων. Δεν θα βάλουν απλά το χέρι στο μέλι, θα καταπιούν ολόκληρο το βάζο.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry