Αρχεία Ιστολογίου

Μαθήματα μιλιταρισμού εν καιρώ «δημοκρατίας»

Το θέμα των μαθητικών παρελάσεων απασχολεί τα προοδευτικά μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας εδώ και αρκετές δεκαετίες. Ιδιαίτερα από το 2000 και μετά, όταν η υπόθεση του μικρού Αλβανού Οδυσσέα Τσενάι έγινε πρώτο θέμα στα κανάλια, είναι ένα θέμα που απασχολεί τους εκπαιδευτικούς αλλά και γενικότερα την ελληνική κοινωνία τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο, δηλαδή πριν τις μαθητικές παρελάσεις της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.

Μεταξύ μας… Μεταξάς

Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία στις 30 Οκτωβρίου του 2000, ο Πέτρος Ευθυμίου προλογίζει:«Ήσυχος θα είχε πεθάνει ο Ιωάννης Μεταξάς, αν μπορούσε να φανταστεί πως εξήντα ολόκληρα χρόνια μετά το θάνατό του οι πολυαγαπημένες του μαθητικές παρελάσεις, το έργο της καρδιάς του, θα συνέχιζαν να θεωρούνται αναπόσπαστο στοιχείο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. «Θα μείνει τίποτα αφού πεθάνω;», σημείωνε όλο αγωνία ο δικτάτορας στο ημερολόγιό του λίγες ώρες μετά την «ονειρεμένη», όπως έγραφε, παρέλαση της ΕΟΝ στις 25 Μαρτίου 1940. Εξήντα χρόνια αργότερα, η τεταρτοαυγουστιανή σύλληψη για τη στρατιωτικοποίηση της νεολαίας έχει ριζώσει τόσο βαθιά στα εκπαιδευτικά μας πράγματα ώστε ουδείς μοιάζει να αναρωτιέται για το νόημα της επετειακής αυτής μεταμφίεσης των μαθητών σε κουρδιστά στρατιωτάκια, κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να συμπορευτούν με το στρατό και τα σώματα ασφαλείας.»

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry