Αρχεία Ιστολογίου

Γράμμα από το Μάντσεστερ

man1

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Σου γράφω από το Μάντσεστερ όπου ο Μαρξ κι ο Ένγκελς συναντιόνταν στη βιβλιοθήκη για να γράψουν τα κείμενα τους και στα pubs για να πιούνε τις μπύρες τους (γουάουυυυ)!!! Παρακολουθώ εδώ και καιρό αυτό το φασούλι που έχεις ανοίξει με τα γράμματα αναγνωστών από το εξωτερικό, τόσο καιρό που το φασούλι έγινε φασολάδα. Να σου πω την αλήθεια Πιτσιρίκο, δε μου αρέσει η φασολάδα, το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα γιαπράκια. Γιαπράκια Πιτσιρίκο λέμε στην Κοζάνη τους λαχανοντολμάδες. Φοβάμαι οτι θα μου πεις «άσχετοι οι λαχανοντολμάδες τί θες και με κουράζεις;» αλλά νομίζω είναι το ίδιο σχετικοί με το πώς περνάω στο Μάντσεστερ.

Read the rest of this entry

Σκέψεις για το ‘μεταναστευτικό’ (η εκδοχή στον Καθρέφτη)

1. Το “μεταναστευτικό”, εννοείται, “πρόβλημα”: αυτό είναι το πρώτο πράγμα που οφείλει να παρατηρήσει κανείς σήμερα. Υπάρχει μια διπλή διαδικασία σύμφωνα με την οποία το καθοριστικό για την πλαισίωση της συζήτησης ουσιαστικό εκτοπίζεται και συνάμα υπονοείται. Είναι απαραίτητο να επερωτήσουμε την ιδεολογική εργασία που επιτελεί αυτό το ουσιαστικό. Το “μεταναστευτικό πρόβλημα” σημαίνει, για την άκρα δεξιά, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90, “το πρόβλημα με τους μετανάστες”, “το πρόβλημα το οποίο είναι οι μετανάστες.” Για την λεγόμενη κεντροαριστερά της σημερινής εποχής της κρίσης σημαίνει, κάπως πιο διακριτικά, “το πρόβλημα με την μετανάστευση”. Αλλά η ίδια η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών αποκωδικοποιήσεων του τι εμπεριέχει το ουσιαστικοποιημένο επίθετο “μεταναστευτικό” είναι ουσιωδώς επισφαλής, και είναι ακριβώς αυτή η επισφάλεια που σηματοδοτεί το πραγματικό της εποχής: τη σύγκλιση δηλαδή της κεντροαριστεράς, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με το σταθερό αντιμεταναστευτικό μένος της ακροδεξιάς.

2. Το “μεταναστευτικό”, λοιπόν, είναι αυτό που ανακύπτει όταν η ιδεολογία της φιλελεύθερης “πολυπολιτισμικής” ανεκτικότητας που πλαισίωσε τα “χρυσά χρόνια” του φιλελευθερισμού μετά το 1989-90 προσκρούει στο πραγματικό της κρίσης του 2007-08. Είναι γνωστό ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βασίζεται σε ροές κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού, με τις τελευταίες να ελέγχονται, όπως δεν ελέγχονται οι δύο πρώτες, από το κράτος και τους κρατικούς μηχανισμούς. Σε εποχή κρίσης και αυξανόμενης ανεργίας, ο έλεγχος των ροών εργασίας μεταμορφώνεται στην ίδια κατεύθυνση με τον “δημοσιονομικό έλεγχο”· περνάει σε φάση “αυστηρότητας”. Θύματα και στις δύο περιπτώσεις: οι εργαζόμενοι, οι φορείς μιας εργασίας που γίνεται τόσο πιο επισφαλής και τόσο πιο εκμεταλλεύσιμη όσο περισσότερο γίνεται επίσης διαιρέσιμη, πολιτικά κατακερματισμένη, αδύναμη να αντιδράσει σε πολιτικό επίπεδο.

Το “μεταναστευτικό” είναι εξ αρχής κάτι άλλο από “μερικό” ζήτημα που αφορά απλώς κάποιους “άλλους”: η δίωξη του μετανάστη προαπαιτεί μετασχηματισμούς στο κράτος δικαίου που είναι βέβαιο ότι συντείνουν στην σταθερή του ολίσθηση προς τον δυνάμει ολοκληρωτικό αυταρχισμό. Δεν είναι λοιπόν απλώς ότι το “μεταναστευτικό” είναι η άλλη όψη του “εργασιακού” ή του “ασφαλιστικού” στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, αλλά και ότι η σημερινή μοίρα των μεταναστών προετοιμάζει το νομικό έδαφος για το άμεσο μέλλον των “γηγενών”.

Read the rest of this entry

Μία από τις μαζικότερες μεταναστεύσεις με αερομεταφορά που έγινε στην ιστορία, έμεινε κρυφή για πάνω από 60 χρόνια…

Πέντε Κουβανοί πιλότοι μετέφεραν στο Ισραήλ, περίπου 150.000 Εβραίους από το Ιράκ, το Ιράν, την Ινδία και την Υεμένη το 1951 και το 1952, μετά την ίδρυση του Ισραήλ το 1948, γεγονός που είχε παραμείνει μυστικό για σχεδόν εξήντα χρόνια, αποκάλυψε ένας Κουβανός ιστορικός.

Ο Ρολάντο Μαρόν, ιστορικός της κουβανικής Αεροπορίας, δήλωσε στην κουβανική εφημερίδα Juventud Rebelde, στο φύλλο της Κυριακής, ότι πέντε πιλότοι της εταιρίας Aerovias Cubanas Internacionales SA, που σήμερα δεν υπάρχει, είχαν μεταφέρει στο Ισραήλ μεταξύ του 1951 και 1952 «περίπου 150.000 Εβραίους», από τους οποίους «περίπου 115.000 πρόσφυγες από το Ιράκ» και «25.000 από το Ιράν» .

Εξάλλου, «πολλές εκατοντάδες» Εβραίοι που μεταφέρθηκαν από τους Κουβανούς πιλότους ήταν από την Ινδία και την Υεμένη, δήλωσε ο Μαρόν, προσθέτοντας ότι αυτό το «πολύπλοκο σχέδιο» δεν είχε «ποτέ δημοσιοποιηθεί τα τελευταία εξήντα χρόνια».

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Μανούλα θα φύγω, μην κλάψεις για μένα…

Ολοένα και περισσότεροι νέοι Έλληνες σκέφτονται -ή το έχουν αποφασίσει ήδη- να εγκαταλείψουν τη χώρα τους για ένα καλύτερο μέλλον. Οι νέοι φεύγουν απογοητευμένοι από την αδιαφάνεια στα δημόσια πράγματα της χώρας, τη διαπλοκή και τη διαφθορά σε πολιτικό επίπεδο.

Το δημόσιο χρέος της χώρας που ξεπερνά κατά πολύ το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν υποδεικνύει τα χρόνια λιτότητας που έρχονται και δεν είναι λίγοι οι νέοι Έλληνες που δεν βλέπουν φως στο βάθος του τούνελ. Αποφασίζουν λοιπόν να αποχωρήσουν από τη χώρα.  Απογοητευμένοι από το μέλλον που υπόσχεται η χώρα τους, νιώθουν ότι οι πόρτες της αγοράς εργασίας κλείνουν.

“Αν αναζητάς ποιότητα ζωής, δεν μπορείς να τη βρεις εδώ. Κάποτε ήταν απλά πολύ δύσκολο. Τώρα είναι αδύνατο”. Δηλώσεις φοιτητών. Οι άνθρωποι με πτυχία Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακές σπουδές αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς τελείωσαν αργά τις σπουδές τους και στην πραγματικότητα δεν μπήκαν ποτέ στην αγορά εργασίας οπότε τώρα πρόκειται για την πλειοψηφία των νέων που αποφασίζουν να φύγουν.

Συγκρίνοντας την τωρινή κατάσταση με τα φαινόμενα μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Γερμανία, τότε ήταν μια μετανάστευση ανειδίκευτων, τώρα πρόκειται για μια μετανάστευση νέων επιστημόνων με ακαδημαϊκή μόρφωση. Μετά την άνθηση της δεκαετίας του ’80 και εκείνης του ’90, δημιουργήθηκε κίνημα παλιννόστησης στη χώρα που κορυφώθηκε με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Τώρα όμως η ύφεση συνεχίζεται, η λιτότητα το ίδιο, η ανεργία είναι προ των πυλών και το κλίμα αντιστράφηκε. Η επιλογή της αποχώρησης από την πατρίδα αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο.

Πηγή : Πατρινάκι