Αρχεία Ιστολογίου

Οι ουρές στα McDonald’s, δείγμα της ισοπεδωτικής επέλασης του καπιταλισμού…

Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 συνέβησαν ιστορικές αλλαγές στον κόσμο. Το σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε και ουσιαστικά το μεγαλύτερο κομμάτι του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού άρχισε να καταρρέει. Σε όποια χώρα ήρθε ο καπιταλισμός, από τα πρώτα πράγματα που έμπαιναν ήταν η coca-cola, τα mc donald’s και φυσικά όλοι μετατρεπόντουσαν σε αμερικανόδουλους, χάρην της «ελευθερίας» που πλέον είχαν, σύμφωνα με τα αμερικάνικα πρότυπα. Δεν έχω σκοπό να θίξω αν ήταν καλύτερα πριν ή μετά για τους λαούς των χωρών εκείνων (μπορεί να μην ήταν ούτε πριν ούτε μετά καλά), αλλά σίγουρα ο καπιταλισμός παρέχει σε όλους μας μία «ελευθερία», που δεν γίνεται να γραφεί δίχως εισαγωγικά… Εξαίρεση αποτελεί η Ελευθερία που έχουν όσοι αποτελούν αυτό που λέμε «το κεφάλαιο» ή αλλιώς την άρχουσα τάξη.

Μόσχα 1990 – Βίντεο έξω από το fast-food

Μπορεί να θεωρήσετε ότι το γεγονός το παίρνω πιο σοβαρά απ’ ότι πρέπει, αλλά η πολιτισμική και γενικότερη αλλοτρίωση που έχει φέρει αυτή η αμερικανοποίηση των κοινωνιών μέχρι και σήμερα, προσωπικά με ενοχλεί…και φταίμε σαν κοινωνίες που αφήνουμε να συμβαίνει αυτό.

Πηγή : Endiaferonta , Κείμενο : Ηχείο

Μάνος Λοίζος : 22 Οκτώβρη 1937 – 17 Σεπτέμβρη 1982, όλα τον θυμίζουν…

Ποτέ μια τελευταία νότα στη κιθάρα δεν ακούστηκε σαν τη πιο άδικη σιωπή, όσο εκείνη που περίκλειε στους μουσικούς της δρόμους το αντίο του Μάνου Λοΐζου… Η χαρισματική του παρουσία που έδωσε απλόχερα τις πιο αισθαντικές μελωδίες στον ελληνικό μουσικό μας πλανήτη σεργιανάει ακόμα στις μνήμες μας, σαν να μη πέρασε ούτε μια μέρα απ’ τον «ακριβό» αποχαιρετισμό του ένα γκρίζο φθινοπωρινό μεσημέρι πριν είκοσι δύο χρόνια. Μια τυχοδιωκτική φιγούρα, ένα ανήσυχο πνεύμα και μια ευαίσθητη ψυχή που πέρασε βιαστικά απ’ το μονοπάτι της ζωής, διανύοντας όμως μια διαδρομή με νωχελικούς βηματισμούς που μετράει πολύτιμες στιγμές και σίγουρα τις πιο σημαντικές αφορμές για να αναφερθούμε με νοσταλγία στο ταξίδι του μέσα στο χρόνο…

Ο Μάνος Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1937 στην Αλεξάνδρεια. Μοναχογιός και μοναχοπαίδι, από πατέρα Κύπριο και μητέρα Ροδίτισσα, έζησε τα παιδικά του χρόνια στον τόπο γέννησής του και τελειώνοντας το δημοτικό, συνέχισε τη μόρφωσή του στο «Αβερώφειο» γυμνάσιο, ονομαστό σχολείο της τότε εποχής. Η μουσική του κέντρισε τη περιέργεια στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, όταν σε ηλικία δεκαεσσάρων χρονών ο πατέρας του αγόρασε ένα βιολί και έπειτα από μεγάλη προτροπή, ο μικρός Μάνος τον έπεισε για να παρακολουθήσει τα πρώτα μαθήματα μουσικής. Παρόλα αυτά, δεν άργησε να παρατήσει τις συγκεκριμένες σπουδές λίγο καιρό μετά και να βρει διέξοδο στην ελευθερία της δημιουργίας που του άφηναν οι χορδές μιας κιθάρας, ένα μουσικό όργανο που έμελλε να αποτυπώσει ξεκάθαρα τις σπουδαιότερες στιγμές της ζωής του και να του δώσει τα περιθώρια να αυτοσχεδιάσει και να ξεφύγει απ’ τα στενά όρια που του «επιδείκνυαν» οι παρατηρήσεις του δασκάλου του. Το 1954 ο έφηβος πια Λοΐζος ξεκίνησε να παίζει τις πρώτες του μελωδίες στο πιάνο. Ήταν ένα δώρο που δέχθηκε απ’ τον πατέρα του λίγο πριν αποφοιτήσει απ’ το σχολείο, κοντά στη χρονική περίοδο που η ενσωμάτωσή του σε μια μικρή κομπανία και οι εμφανίσεις τους στα μαθητικά πάρτυ και στις φιλικές εκδηλώσεις αποτελούσαν το πιο γλυκό μικρόκοσμό του…

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Να δω τι θα τα κάνετε τα λεφτά…

Αν κάποιος/α έκανε ζάπινγκ το τελευταίο διάστημα, θα διαπίστωνε ότι για την Ευρώπη την ειδησεογραφία απασχολούσαν τέσσερα μεγάλα αντιφατικά θέματα. Τα πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα στίβου και κολύμβησης, οι φωτιές στη Μόσχα και οι πλημμύρες στην κεντρική Ευρώπη. Αν κανείς συνθέσει την ευρώ-αφασία η οποία ενώνει αυτές τις ειδήσεις θα μπορούσε κάλλιστα να καταλήξει στις όχι και πολύ μελλοντολογικες συνθέσεις-αφίσες που ακολουθούν.

Η παντελής αποθέωση της λογικής του κέρδους και των αριθμών, πέραν κάθε στοιχειώδους ένστικτου αυτοσυντήρησης, μπορούν να μας οδηγήσουν σύντομα σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα αυτής της μορφής. Η κλιματική αλλαγή έρχεται πιο γρήγορα και από τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις, αλλά η Ευρώπη και ο κόσμος όλος ψάχνει το δρόμο προς την “ανάπτυξη”.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Oταν εγκαταλείπεις το δάσος, η φύση εκδικείται – Μόσχα 2010

Σε θάλαμο αερίων έχει μετατραπεί η Μόσχα, καθώς τα ρωσικά δάση καίγονται και ο κρατικός μηχανισμός αποδεικνύεται ανίκανος να ελέγξει τις πυρκαγιές. Μετά τον Πούτιν και τον Μεντβέντεφ, που επέκριναν περιφερειακούς αξιωματούχους για κωλυσιεργία, παραλείψεις και εσφαλμένους χειρισμούς της κρίσης, και ο δισεκατομμυριούχος δήμαρχος της Μόσχας Λοζκόφ ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, δηλώνοντας ότι οι δασικές πυρκαγιές «δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της ανωμαλίας της φύσης, αλλά και της ανευθυνότητας των αξιωματούχων της περιοχής».

Η ρωσική πολιτική ηγεσία βλέπει τη δημοτικότητά της να πέφτει και αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους, ενώ ο Πούτιν, ειδικός στα «extreme games», πήρε τη θέση του συγκυβερνήτη σε πυροσβεστικό αεροσκάφος και πήρε για μισή ώρα μέρος σε επιχείρηση κατάσβεσης, για να δείξει πόσο δυναμικός ηγέτης είναι.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry