Αρχεία Ιστολογίου

O ήχος των αλυσίδων

Κάθε δεύτερη Παρασκευή απόγευµα, µετά τη δουλειά, ο Ντέιβιντ Χάουζ παίρνει το νυχτερινό τρένο από τη Βοστώνη και στις 6 το πρωί φτάνει στην Ουάσιγκτον. Από εκεί πηγαίνει µε αυτοκίνητο στο Κουόντικο της Βιρτζίνια, κάπου 60 χιλιόµετρα µακριά. Εχει σηµασία να φτάσει στην πύλη γύρω στις 12 το µεσηµέρι. Περιµένει γύρω στα 20 λεπτά για να του φέρουν συνοδό. Μαζί του επιβιβάζεται σε ένα µαύρο SUV που τον οδηγεί στη βάση, γύρω στα τέσσερα χιλιόµετρα απόσταση, πολύ αργά, µε τα φώτα να αναβοσβήνουν. Η διαδροµή αυτή παίρνει κάπου 30 λεπτά. Εκεί παραδίδει όλα του τα υπάρχοντα και πηγαίνει στην αίθουσα του επισκεπτηρίου, που είναι µέχρι τις τρεις.Ακούει όλες τις υδραυλικές πόρτες να κλείνουν µία µία πίσω του. Υστερα σιωπή. Και µετά, ο ήχος των αλυσίδων…

Ο Χάουζ είναι ένας 23χρονος που σπουδάζει ηλεκτρονικούς υπολογιστές στο ΜΙΤ. Γνώρισε τον Μπράντλεϊ Μάνινγκ σε µια διάλεξη που οργάνωσε µε θέµα τους χάκερ.«Ηταν διαφορετικός από τους άλλους χάκερ που µυρίζουν, έµοιαζε να έχει κοιµηθεί καλά,είχε κάνει ντους και είχε λούσει τα µαλλιά του», λέει στην Γκάρντιαν. Εκείνες τις ηµέρες ήταν σε άδεια από τον στρατό. Υπηρετούσε στο Ιράκ, είχε ενδείξεις κατάθλιψης ήδη πριν τον στείλουν εκεί και πρόσφατα είχε δηλώσει ότι είναι οµοφυλόφιλος.

Αλλά ο λόγος που τον έκλεισαν στο Κουόντικο δεν ήταν βέβαια αυτός. Συνελήφθη πέρυσι µετά τη δηµοσιοποίηση ενός βίντεο που δείχνει τον φόνο 12 ιρακινών αµάχων το 2007 από ένα αµερικανικό ελικόπτερο Apache. Και κατηγορήθηκε ότι έδωσε στον Τζούλιαν Ασάνζ του Wikileaks απόρρητα αρχεία που έκλεψε από τις βάσεις δεδοµένων του στρατού.

Read the rest of this entry