Αρχεία Ιστολογίου

Εμείς κι ο κώλος μας

emeis-ki-o-kosmosΠρώτη παρατήρηση και μάλλον συγκυριακή. Για έναν περίεργο λόγο το word δεν είχε στο «λεξικό» του την λέξη κώλος και χρειάστηκε να την προσθέσω. Ας είναι. Εδώ που φτάσαμε, μάλλον δεν χρειάζεται να κολλάμε στην «παιδεία» ενός προγράμματος. Ειδικά όταν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, την εποχή του «Εμείς κι ο κόσμος» στο δημοτικό, η παιδεία στην Ελλάδα ήταν ένα αγαθό που καπηλευόταν από την πλειοψηφία του συνόλου που την αποτελούσε, είτε λεγόταν κυβέρνηση, είτε αντιπολίτευση, είτε διοικητικό προσωπικό, είτε εκπαιδευτικό προσωπικό, είτε υπαλληλικό προσωπικό, είτε γονείς, είτε μαθητές.

Κι αν για τους μαθητές απαιτείτε το ακαταλόγιστο, μιας και χρονικά βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της μάθησης και της εκπαίδευσης, όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, μετά από χρόνια και χρόνια «εκπαίδευσης» της ελληνικής κοινωνίας στον κανόνα του «εμείς κι ο κώλος μας», όπου ο καθένας στο μικρόκοσμό του φαντασιωνόταν την επικράτηση του κώλου του (σε μία καθαρά τραβεστί ελληνική εκδοχή του American dream). Κι αν αποδεικνυόταν ότι αυτό το σενάριο δεν είναι τόσο εφικτό; Ε τι μ’ αυτό, αρκούταν να ευχαριστιέται με τα δεινά άλλων κώλων, καταναλώνοντας ως σαν γιγαντιαίο σκουλήκι εντέρου.

Δυστυχώς το σήμερα φαντάζει χειρότερο από την προαναφερθείσα εικόνα. Σπάζοντας το ρεκόρ συνεχούς ύφεσης από την εποχή του μεγάλου κραχ του 1929, αναρωτιέμαι πόσο φοβισμένη πρέπει να είναι μία κοινωνία για να συνεχίζει να βρίσκεται σε μία κατάσταση άρνησης της πραγματικότητας. Δεν λέω, στην Ελλάδα βρισκόμαστε και μετά από έναν δύσκολο χειμώνα, The Summer is Coming και όλοι ανυπομονούν να δραπετεύσουν στις ειδυλλιακές κρυψώνες τους έστω και για λίγο, κάπου που δεν μπορεί κανείς να τους αγγίξει. Φυσικά όλα αυτά, μετά τις Πανελλήνιες. Το παιδί έχει εξετάσεις.

Κάπου εδώ εμφανίζεται ο μοχλός πίεσης. Γιατί όταν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας ζει σε αυτόν τον ρυθμό των Πανελληνίων, τότε ένας που ξέρει να κοιτάει τον κώλο του «ορθά», αυτή τη χρονική στιγμή θα κοιτάξει να πιέσει. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση της επιστράτευσης, δεν βρέθηκε προ εκπλήξεως με όλα αυτά που συμβαίνουν. Τα ανάμενε, γιατί τα είχε σχεδιάσει προ πολλού. Μπορεί να πήρε 30 χρόνια για να χτιστεί αυτή η κοινωνία, αλλά σε λιγότερο από 10 χρόνια είμαστε ικανοί να την καταστρέψουμε, κάνοντας αυτό ακριβώς που περιμένουν να κάνουμε. Να αλληλοσπαραχτούμε.

Read the rest of this entry

Advertisements

Ψωμί.. Παιδεία.. Ελευθερία..

Προβάλλει επίκαιρο όσο ποτέ το σύνθημα του τίτλου. Γραμμένο με μαύρο σπρέι το συναντούμε αυτές τις μέρες στους τοίχους των περισσότερων πόλεων της Ελλάδος. Τι εννοούμε όμως όταν κραυγάζουμε ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ,ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; Έχουμε συγκεκριμένα παράπονα για τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν στη χώρα μας; Έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις όταν διαδηλώνουμε, είτε ειρηνικά είτε βίαια; Σε αυτές τις ερωτήσεις θα προσπαθήσει να απαντήσει το παρόν άρθρο και γι’ αυτό χωρίζεται σε τρία μέρη.

ΨΩΜΙ

Το ψωμί συμβολίζει το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στη στέγαση, το δικαίωμα σε έναν ικανοποιητικό μισθό με καλές συνθήκες εργασίας και ωράριο εργασίας τέτοιο, που να μας επιτρέπει να κάνουμε την εργασία μέσο, και όχι αυτοσκοπό της ζωής μας.

Περνάμε λοιπόν στην πρώτη σημασία της λέξηςΨΩΜΙ, που είναι η ανεργία, τα αίτια της και οι προτάσεις μας.Το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα είναι το τελευταίο στην Ευρωζώνη (το 2009 ήταν στις 95 μονάδες), ενώ η ανεργία βρίσκεται επίσημα στο 12,4%, ανεπίσημα εκφράζονται εκτιμήσεις για ένα ποσοσό περι του 20%… Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει χρέος 326 δις ευρώ (μια εκτενέστερη ανάλυση του χρέους εδώ), δανειζόμενη υπέρογκα ποσά εδώ και δεκαετίες. Ακούγοντας κάποιος, όμως, το τεράστιο χρέος της χώρας, θα συμπεράνει πως το κράτος αυτό έχει δημιουργήσει υποδομές για ανάπτυξη,  έχει επενδύσει σε νέες πηγές ενέργειας, ή έστω έχει εμπλακεί σε πολεμικές συγκρούσεις. Μαθαίνοντας πως για τη χώρα αυτή δεν ισχύει τίποτε απο τα παραπάνω, αναρωτιέται ποιον σκοπό εξυπηρέτησαν αυτά τα δάνεια.

Read the rest of this entry

Ανελεύθερη Εκπαίδευση… Τα ελληνικά σχολεία είναι εκκολαπτήρια του ρατσισμού και κοτέτσια επιβολής!

Τα σημερινά σχολειά, αντί να είναι δημοκρατικοί χώροι μέσα στους οποίους οι μαθητές και αυριανοί πολίτες να μαθαίνουν και κατανοούν την κοινωνική δομή, τον ρόλο της εξουσίας και τον σεβασμό της διαφορετικότητας, λειτουργούν με στόχο την ποδηγέτηση των μαθητών-πολιτών από το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα.

Τα σύγχρονα σχολεία αναγορεύτηκαν σε θεσμούς, που λειτουργούν ως δικλείδα εξασφάλισης της αναπαραγωγής του συστήματος. Μέσα στο σχολικό περιβάλλον, οι νέοι προσηλυτίζονται μέσω των σχολικών εγχειριδίων που αποτελούν την επίσημη θέση του κράτους. Μέσω της υπακοής στον δάσκαλο, τα παιδιά εκπαιδεύονται στην υπακοή μέσω υποτιθέμενων κανόνων πειθαρχίας.

Οι αραχνοΰφαντες τοποθετήσεις (ιστορικές και θρησκευτικές) των μονόπλευρων και μεροληπτικών σχολικών βιβλίων αποτελούν τροχοπέδη τόσο στην δημιουργική διαδικασία, καθώς ο δάσκαλος μετατρέπεται σε μεσάζοντα της “γνώσης”, όσο και στην απουσία κριτικού πνεύματος από πλευράς των μαθητών. Οι δάσκαλοι περιορίζονται στον άχαρο ρόλο των θεματοφυλάκων της “επίσημης αλήθειας” που προκαθορίζεται. Αλλά ποιος λέει ότι η εκάστοτε εξουσία θέλει σκεπτόμενους και ιδεολογικά αυτόνομους πολίτες;

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Ψωμί Παιδεία Ελευθερία…

Ψωμί : 25% των Ελλήνων κάτω από το όριο της φτώχειας.
Παιδεία 3% του ΑΕΠ – το χαμηλότερο στην ΕΕ των 27.
Ελευθερία ERROR. No Da ta Avail able

«Χούντα δεν θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία, της Μεταπολίτευσης καημένη γενιά» τραγουδούσαν οι Φατμέ στη δεκαετία του 80. Τυχεράκηδες.  Δυο δεκαετίες αργότερα, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται υπό την οικονομική επιτήρηση της τρόικας και με ψαλιδισμένη την εθνική της κυριαρχία (όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται ο Έλληνας πρωθυπουργός) η χώρα αναζητά για μια ακόμη φορά τα ανανεωμένα μηνύματα της επετείου του πολυτεχνείου. Για πρώτη φορά στην Ελληνική ιστορία μετά την πτώση της δικτατορίας (αν όχι από το τέλος του εμφυλίου) μια ολόκληρη γενιά πιστεύει βαθιά μέσα της ότι το μέλλον της θα είναι χειρότερο από το παρόν της. Και αυτό την φέρνει σε πολύ δυσκολότερη θέση από την «καημένη γενιά» των φατμέ.

Να αρχίσουμε λοιπόν τις συγκρίσεις με το παρελθόν; Το σύνθημα «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το 73» μπορεί να ακούγεται όλο και συχνότερα στο κέντρο της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων αλλά στην πραγματικότητα είναι ελαφρώς παραπλανητικό.

Read the rest of this entry

Παγκόσμιο κύμα εξεγέρσεων για την Παιδεία

Οι φοιτητικές συγκεντρώσεις ενάντια στις περικοπές και την αύξηση των διδάκτρων που έχουν δημοσιευτεί τον τελευταίο μήνα σε ΗΠΑΔουβλίνο και Λονδίνο, είναι απλά ενα μέρος απο μια σειρά κινητοποιήσεων που έχουν πραγματοποιηθεί και ίσως το περισσότερο ευρέως προβεβλημένο. Αυτό αφενώς διότι δεν αναμαινόταν τέτοια μαζικότητα και αφετέρου στις δυο Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις και αναταραχές, γεγονότα που δεν είναι τόσο συνηθισμένα όσο στην Ελλάδα ή τη Γαλλία.

Ο ρόλος του internet καταλυτικός, οχι μόνο ως μέσο αντιπληροφόρησης αλλά και ως εργαλείο συντονισμού και οργάνωσης. Ωστόσο η δυσαρέσκεια εξαιτίας διαφόρων μεταρρυθμίσεων στην Εκπαίδευση, δεν έχει εκδηλωθεί μόνο στις 3 αγγλόφωνες χώρες, αλλά και σε άλλα μέρη της υφηλίου, έστω και σε μικρότερη κλίμακα.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Η μαζικότερη διαδήλωση στο Δουβλίνο για την παιδεία και η αστυνομική καταστολή – Φωτογραφίες και βίντεο

Φοιτητική συγκέντρωση διαμαρτυρίας, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 3 Νοεμ. για τις περικοπές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την αύξηση των διδάκτρων απο €1500 σε €3000, εν όψει του προϋπολογισμού του Δεκεμβρίου. Η συγκέντρωση χαρακτηρίστηκε ως η μαζικότερη της τελευταίας γενιάς και διοργανώθηκε απο την Ένωση Φοιτητών της Ιρλανδίας (USI). Διακόσια λεοφωρεία που μετέφεραν φοιτητές απο άλλες πανεπιστημιουπόλεις της χώρας στο Δουβλίνο, έκαναν το συνολικό αριθμός διαδηλωτών να φτάσει τους 40.000.

Οι φοιτητές, ντυμένοι με κίτρινα μπλουζάκια φώναζαν “Παιδεία κι οχι Μετανάστευση” (Education not Emigration) και “Είμαι μια ψήφος”  (I am a vote, I am a vote) ανάμεσα σε άλλα, χιουμοριστικού πνεύματος, συνθήματα με εμφανή ωστόσο την ανησυχία για το μέλλον τους σε μια χώρα που έχει πληγεί απο την ανεργία… Ο πρωθυπουργός της χώρας Brian Cowan, αρνήθηκε να δηλώσει εαν οι αυξήσεις διδάκτρων θα πραγματοποιηθούν αλλά η υπουργός Παιδείας Mary Coughlan, επιβεβαίωσε οτι θα γίνουν περικοπές.

Για τη συνέχεια, τις φωτογραφίες και τα βίντεο πατήστε στο Read the rest of this entry

Η αιωνία νύχτα των επικύψεων και η Αξιοπρέπεια

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, καταδυναστεύει τη χώρα από την σύστασή του κράτους. Γνωστό αυτό και, εδώ και λίγα χρόνια, όλο και περισσότερος κόσμος επιτέλους, το συζητά.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, έχει μία μεγάλη ιστορία βάναυσων παρεμβάσεων στην Παιδεία και τον Πολιτισμό, επιβάλλοντας απόψεις στην Πολιτεία πάνω σε ζητήματα που δεν την αφορούν και που δεν θα έπρεπε να την αφορούν έτσι κι αλλιώς. Και αυτό, γνωστό είναι. Τι να κάνουμε;

Στην Ελλάδα του 2010 και του 21ου αιώνα μιλάμε ακόμα για αυτονόητα που άλλοι έχουν λύσει εδώ και δεκαετίες.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, διαθέτουσα μεγάλη οικονομική δύναμη από τη μια και, το χειρότερο- μια διαμορφωμένη έντεχνα επιρροή στη σκέψη των Πολιτών, για δύο περίπου αιώνες λειτουργεί ως τροχοπέδη σε οποιαδήποτε έστω και ατελή προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Κοινωνίας μας.

Κυρίως σε ότι αφορά εκείνα τα ποιοτικά στοιχεία που θα απέδιδαν στους Πολίτες αυτοπεποίθηση μέσα από τη Γνώση.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Οι αλλαγές σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και σχολεία θα ανακοινωθούν μετά τις εκλογές, λόγω… αναβρασμού!

Ο αρχικός προγραμματισμός για το χρόνο των ανακοινώσεων ήταν να γίνουν, από την Αννα Διαμαντοπούλου, στο πλαίσιο της Συνόδου των πρυτάνεων που θα γίνει το προσεχές Σαββατοκύριακο στην Κρήτη. Την περασμένη Δευτέρα, όμως, η υπουργός δήλωσε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ότι τις ανακοινώσεις θα τις κάνει η ίδια στους δημοσιογράφους, τις αμέσως επόμενες μέρες.

Ακολούθησε διαφωνία ανάμεσα στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας σχετικά με τη χρονική στιγμή των ανακοινώσεων, καθώς θεωρείται βέβαιο ότι θα δημιουργηθούν αντιδράσεις, γεγονός που σε καμιά περίπτωση δεν θα ήθελε η κυβέρνηση και μάλιστα παραμονές των εκλογών…

Τελικά, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, επικράτησε η άποψη ότι λόγω της σοβαρότητας των ανακοινώσεων, αυτές πρέπει να αναβληθούν και ότι ο καταλληλότερος χρόνος για να γίνουν είναι μετά τις εκλογές, με το σκεπτικό ότι θα έχει αποκατασταθεί το κλίμα στα Πανεπιστήμια στα οποία τώρα επικρατεί σχετική αναταραχή. Τότε εξάλλου θα γίνουν και οι ανακοινώσεις για το νέο Λύκειο.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Η Εκπαίδευση στα Χρόνια του Νεοφιλελευθερισμού (via OMADEON)

Ενόψει της προκρούστιας επέμβασης στην εκπαίδευση υπό το καθεστώς του ΔΝΤ, ένα επίκαιρο κείμενο του Θεόδωρου Παπαηλία.

Το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα ΜΕΧΡΙ το 1965, υφίσταντο στη χώρα το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο (1837), το Αριστοτέλειο (1925) και το Πολυτεχνείο (1917) καθώς και ορισμένες ανώτατες σχολές (ΑΣΟΕΕ, Βιομηχανική Πειραιώς, Βιομηχανική Θεσ/κης, Γεωπονική, Πάντειος). Σταδιακά, ιδρύθηκαν τα Πανεπιστήμια Ιωαννί­νων, Πατρών, Κρήτης και μ ετά το 1980 ακολούθησε δημιουργία πολλών τμη μάτων, σχολών, μετονομασίες σχολών σε Πανεπιστήμια κ.ο.κ. Η τάση αυτή επιταχύνθηκε στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα (ίδρυση Πανεπιστημίων Πελοποννήσου, Στερεάς Ελλάδος, Δυτικής Μακεδονίας κ.λπ.).

Το 1970, με δάνειο της Παγκόσμιας Τράπεζας, συστήνονται τα Κέντρα Ανω τέρας Τεχνικής Εκπαιδεύσεως (KATE), το 1977 μετονομάζονται σε (Κέντρα Ανώτερης Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης) ΚΑΤΕΕ και διευρύνεται ο αριθμός τους, ενώ το 1983 σε Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΤΕΙ). Το 2001, τα τελευταία εντάσσονται στην ανώτατη εκπαίδευση. Μετά τη μεταρρύθ μιση, το 1998, ένας κατακλυσμός τμημάτων σε ΤΕΙ αλλά και σε Πανεπιστήμια ξεσπά. Το 2005, ο αριθμός των Πανεπιστημίων ανήρχετο σε 21 διεσπαρμένα σε 36 πόλεις και με σύνολο τμημάτων 246. Στα ΤΕΙ ο αριθμός τους ανήλθε στα 16 σε 42 πόλεις και με αριθμό τμημάτων 196. Με ταχύτερους ακόμη ρυθμούς κινήθηκαν οι μεταπτυχιακές σπουδές. Το 1985 λειτούργησαν δύο, ενώ το 2005 είχαν ξεπεράσει τα 350 Προγράμματα, στα οποία ο συνολικός αριθμός των αι τήσεων ξεπέρασε τις 90 χιλιάδες. Εάν συγκριθεί ανά κάτοικο απέχει μακράν από οιανδήποτε χώρα της υφηλίου (Παπαηλίας, 2006).

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

33 χρόνια θητείας

Τρεις γενιές…

1947 – 1980: Η γενιά της εφημερίδας, του τηλεφώνου και του περιπτέρου
1980 – 2013: Η γενιά της τηλεόρασης, του κινητού και του σουπερμάρκετ
2013 – 2046: Η γενιά του internet

Κάθε γενιά έχει ένα σκοπό. Το αποτέλεσμα του οποίου δεν είναι ξεκάθαρο, παρά μόνο όταν αυτή έχει ολοκληρώσει τη θητεία της.

Λίγα χρόνια πριν μας αποχαιρετήσει και η δεύτερη γενιά του ελληνικού κράτους, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να ρίξουμε μια ματιά πίσω και να πάρουμε θέση.

Από το 1947 και εν μέσω εμφυλίου πολέμου,  που το ελληνικό κράτος αποκτούσε την μορφή που διατηρεί μέχρι σήμερα άρχισε τη δράση της η πρώτη γενιά της ιστορίας μας. Και της δικιάς σου και της δικιάς μου.  Οι πρώτες εικόνες της απεικονίζουν μια πραγματικότητα, κατά την οποία ο ένας προσπαθούσε πραγματικά να σκοτώσει τον άλλο. Αρχέγονο συναίσθημα.

Μια μάχη χωρίς ουσία, μιας και η βασιλική οικογένεια, και η πολιτική αυλή της είχαν πρωταρχικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Στο άνθος της ηλικίας της, και πριν καν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, την αναλαμβάνει, ως είθισται, ο στρατός. Η παντελής έλλειψη ενεργητικού ρόλου κατά τη διάρκεια της επταετίας αποτέλεσε τη σημαντικότερη αιτία για να οδηγηθεί σε μία φάση άρνησης του ότι είχε ολοκληρώσει την αποστολή της και αποφασίζει να κοιτάξει την πάρτη της.

Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η δεύτερη γενιά. Αυτή την οποία, η προηγούμενη, κράτησε απενεργοποιημένη για το σύνολο της ζωής της, θεωρώντας, ακόμα και τώρα, ότι όλο αυτό ήταν προς όφελος της. Απόλυτος ευνουχισμός. Στηριζόμενη ουσιαστικά στο τρίπτυχο της «επιτυχίας» πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια, εξαργύρωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύνθημα ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η δεύτερη γενιά, προτού μάθει καλά καλά να μιλάει, θεώρησε ότι δε χρειάζεται καν να το πράξει. Βολεύτηκε αντί να διεκδικήσει. Συνομολόγησε αντί να διαφωνήσει και απέτυχε χωρίς να προσπαθήσει. Αλλά ποτέ δεν ξέχασε. Και τώρα καλείται να πάρει την σημαντικότερη ίσως απόφαση της ιστορίας της. Είτε θα επιλέξει να σβήσει ανενεργή, είτε θα υποστηρίξει την επόμενη γενιά στο διαφορετικό τοπίο που της κληρονομεί, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που της αναλογούν…

Όσον αφορά στη φανταστική τρίτη γενιά της ιστορίας, ένα πράγμα θεωρείται σίγουρο. Ότι η πολυδιάστατη διάδοση της πληροφορίας, δυσκολεύει τη χειραγώγηση της και ως εκ τούτου, εξαρχής, της προσδίδει ένα ενεργητικό ρόλο στα γεγονότα. Η επιτυχία του ρόλου αυτού εξαρτάται από το κατά πόσο θα έχει συμμάχους όλους εμάς, που χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού θα ανοίξουμε τα αυτιά μας για να τους ακούσουμε.