Αρχεία Ιστολογίου

Σύλλογος υποστήριξης κρατουμένων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων Addameer

Ο Σύλλογος Addameer (στα αραβικά σημαίνει «συνείδηση») είναι ένα παλαιστινιακό μη κυβερνητικό, αστικό ίδρυμα που επικεντρώνεται σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ιδρύθηκε το 1992 από μια ομάδα ακτιβιστών με ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το κέντρο προσφέρει υποστήριξη σε Παλαιστίνιους κρατούμενους, υπερασπίζεται τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων και εργάζεται για να σταματήσουν τα βασανιστήρια μέσα από την καταγραφή, τις νομικές διαδικασίες και τις καμπάνιες αλληλεγγύης.

Το Addameer είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Παλαιστινιακού Δικτύου ΜΚΟ (PNGO Network), του Παλαιστινιακού Συμβουλίου Οργανώσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και συνεργάζεται στενά με διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η Διεθνής Αμνηστία, το Human Rights Watch, η Παγκόσμια Οργάνωση Κατά των Βασανιστηρίων (OMCT) και η Διεθνής Συνομοσπονδία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (FIDH) για να παρέχει συστηματική ενημέρωση για την κατάσταση των Παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων.

Το Addameer πιστεύει στην οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βασισμένη στο σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ως προτεραιότητα, που οικοδομείται συνολικά πάνω σε διεθνείς νόμους και πεποιθήσεις.

Το Addameer πιστεύει στη σημασία της οικοδόμησης μιας ελεύθερης και δημοκρατικής παλαιστινιακής κοινωνίας βασισμένης στη δικαιοσύνη, την ισότητα, τους κανόνες δικαίου και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εντός ενός ευρύτερου πλαισίου, του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Το τείχος στην Παλαιστίνη

Σε μερικές μέρες ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς, και οι σύμβουλοί τους θα καταφθάσουν στις ΗΠΑ για νέες συνομιλίες υπό την αιγίδα του Προέδρου Ομπάμα. Θα δούμε τηλεοπτικά ρεπορτάζ με δημοσιογράφους που προσπαθούν να ερμηνεύσουν την πρόοδο των διαπραγματεύσεων από το πόσο θερμές ήταν οι χειραψίες. Θα διαβάσουμε άρθρα με αναλύσεις επί αναλύσεων. Θα ακούσουμε εικασίες, προτροπές, διαμαρτυρίες. Στο μεταξύ, το πρόβλημα θα βαθαίνει, οι πληγές θα μολύνονται, η ελπίδα θα σβήνει.

Τον Ιούνιο του 2005 τα ταξίδια μας στις διαχωριστικές γραμμές, μας έφεραν στην σκιά του Τείχους που κόβει την «Γη της Επαγγελίας» στα δύο (*). Στόχος μας να σταθούμε σε αυτόν τον διαχωρισμό, ακριβώς όπως κάναμε και στους άλλους διαχωρισμούς (στο Τείχος που χωρίζει το Μεξικό από τις ΗΠΑ, στην Πράσινη Γραμμή της Κύπρου, στο Κόσοβο, στο σύνορο Αιθιοπίας-Ερυθραίας, στο Κασμίρ, στο Μπέλφαστ). Ο οδηγός μας στην Δυτική Όχθη ήταν Παλαιστίνιος αλλά και Ισραηλινός πολίτης. Από εκείνους που το χωριό τους πέρασε στο Ισραήλ το 1948, όχι το 1967. Όλη του την ζωή ήταν οπαδός του Αραφάτ. Αν και άθεος, μόλις πρόσφατα είχε κάνει το μεγάλο βήμα: προσχώρησε στην Ισλαμική Χαμάς εγκαταλείποντας την Φατάχ και τον Μαχμούτ Αμπάς, τον διάδοχο του Αραφάτ. Καθώς περνούσαμε από την κατεχόμενη πόλη της Καλκίλια, τον πίεσα να σχολιάσει την αδιαλλαξία της νέας του οργάνωσης.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Τον ισραηλινό αποκλεισμό κατάφερε να σπάσει η πρωτοβουλία «Ένα σχολείο για τη Γάζα»

Η  ελληνική πρωτοβουλία «Ένα σχολείο για τη Γάζα» κατόρθωσε να εισέλθει στην αποκλεισμένη από το Ισραήλ Λωρίδα της Γάζας . Ήταν η πρώτη αποστολή που επισκέφτηκε τη Γάζα μετά την επίθεση των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων στα καράβια του «Στόλου της Ελευθερίας».

Η αντιπροσωπεία ξεκίνησε από την Αθήνα την Πέμπτη 10 Ιουνίου αεροπορικώς για το Κάιρο και από εκεί οδικώς για τη Γάζα μέσω της κλειστής συνοριακής διάβασης της Ράφα. Έφτασε εκεί τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής και ύστερα από αυστηρούς ελέγχους από τις αιγυπτιακές αρχές, τελικά κατάφερε να περάσει τα σύνορα μετά το μεσημέρι της ίδιας μέρας.

Η αποστολή την οποία στηρίζει η ΟΛΜΕ, πλήθος ΕΛΜΕ και Συλλόγων Εκπαιδευτικών, εξέφρασε την αλληλεγγύη του ελληνικού λαού στον παλαιστινιακό και επισκέφθηκε το σχολείο στο οποίο θα συμβάλλει στην ανοικοδόμησή του.

Το σχολείο αυτό βρίσκεται στο μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό της Τζαμπαλία.  Το σχολείο που στηρίζει η ελληνική αποστολή βρίσκεται στο μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό της Τζαμπαλία

Πρόκειται για ένα σχολείο στο οποίο φοιτούν περισσότεροι από 2.600 μαθητές και στοιβάζονται περισσότεροι από 60 σε κάθε αίθουσα. Η αντιπροσωπεία παρέδωσε ένα μέρος (20.000 ευρώ) από τα χρήματα που έχουν συγκεντρωθεί.

Στο σχολείο θα δοθεί το όνομα «Σπύρος Μαρκόπουλος», στη μνήμη του εκπαιδευτικού που συμμετείχε στην πρωτοβουλία και «έφυγε» πρόωρα και στη μνήμη του οποίου συγκεντρώθηκαν 14.000 ευρώ.

Από : Καλά-Νέα

Κρατική Πειρατεία

Άρθρο του Φραγκίσκου Ραγκούση, (Δικηγόρος)

Η πειρατεία είναι το πιο αδυσώπητα διωκόμενο από το διεθνές Δίκαιο έγκλημα. Το τελευταίο επιτρέπει σε οποιαδήποτε διαθέσιμη ναυτική δύναμη να καταστείλει το κάθε πειρατικό ρεσάλτο, χωρίς κανένα οίκτο για τους πειρατές. Η πλήρης απραξία της διεθνούς κοινότητας μπροστά στην πολύνεκρη  επίθεση του ισραηλινού ναυτικού στα πλοία του Στόλου Ελευθερίας αποδεικνύει ότι το διεθνές Δίκαιο δεν εφαρμόζεται στις εξαιρέσεις που γράφουν τον κανόνα :  η κρατική τρομοκρατία δε θα σταθεί ποτέ στο εδώλιο της διεθνούς δικαιοσύνης.

Ο στόλος της Ελευθερίας , επανδρωμένος με «τρομοκράτες» ιατρούς,  δημοσιογράφους και άλλους ταραξίες, εφοδιασμένος με αναπηρικά αμαξίδια και φονικές συσκευές αφαλάτωσης  , ξεκίνησε το ταξίδι του για να ανακουφίσει την εξεγερμένη αξιοπρέπεια του παλαιστινιακού λαού. Ένας λαός που δεν έχει γνωρίσει το δικό του σπίτι από τότε που του το πήραν. Ένας λαός που τα παιδιά του ξέρουν πολύ καλά μέχρι πού να παίξουν, αφού το τσιμεντένιο τείχος που φράζει τον κόσμο τους και τα συρματοπλέγματα στις γειτονιές τους δεν αφήνουν πολλά στη φαντασία. Αυτούς τους ανθρώπους, μερικές εκατοντάδες ακτιβιστών  αποπειράθηκαν να βοηθήσουν για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης τους χώρας.

Οι δολοφονίες, τα βασανιστήρια, και οι  εξευτελισμοί μέχρι και την τελευταία στιγμή που υπέστησαν οι συνάνθρωποί  μας ανοιχτά της Μεσογείου  θα βαραίνουν για χρόνια τους ώμους πολλών:

Της ελληνικής και κυπριακής κυβέρνησης, που τους εγκατέλειψε από την πρώτη στιγμή.

Της διεθνούς κοινότητας , που ακόμα ψάχνει να βρει λόγο ύπαρξης.

Εμάς, γιατί δεν κάναμε όσα μπορούσαν να γίνουν .

Το κράτος του Ισραήλ προσπάθησε να περάσει το μήνυμα στον κόσμο ότι όποιος στέκεται αλληλέγγυος με τους Παλαιστινίους θα τυγχάνει της ίδιας αντιμετώπισης. Δεν περίμενε όμως ότι θα υπάρξουν άνθρωποι αλληλέγγυοι που θα δείξουν την ίδια αξιοπρέπεια, αυτή που ξεφτιλίζει κάθε βασανιστήριο. Ο  φόβος άλλαξε στρατόπεδο.  Η προσπάθεια του Ισραήλ να εκμαιεύσει την συναίνεση  των ακτιβιστών για την απέλασή τους έπεσε στο κενό, αφού αυτοί ήταν έτοιμοι να προφυλακιστούν για να φτάσουν σε δίκη και να καταγγείλουν την πειρατεία από το εδώλιο του κατηγορουμένου  (για ποιο αδίκημα?).  Εκτεθειμένο πια και στον ίδιο του τον εαυτό,  το Ισραήλ προσπαθεί μάταια να αντιστρέψει την πορεία που έχουν λάβει τα πράγματα. Ο αποκλεισμός της Γάζας θα γίνει  παρελθόν.

Το μόνο που απομένει πια να αποδειχθεί είναι ποιος από δω και πέρα θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Εμείς από την πλευρά μας θα στεκόμαστε πάντοτε αλληλέγγυοι τον δίκαιο αγώνα των Παλαιστινίων και κάθε αγωνιζόμενου ανθρώπου, από όποια θέση μας δίνεται. Και , πού ξέρεις, ίσως μια μέρα η φράση «διεθνής δικαιοσύνη» να πάψει να αποτελεί κούφια έννοια.

ΑΘΗΝΑ 04/06/21010

Φραγκίσκος Ραγκούσης, Δικηγόρος

Σκονισμένος Αστός

Αρέσει σε %d bloggers: