Αρχεία Ιστολογίου

Εγχειρίδιο του Καλού ΚΝιτη (β’ έκδοση)

Όπως όλες ξέρουμε κάπου στο καλοκαίρι του ’77 ο Οδηγητής κυκλοφορούσε το τευχίδιο με τον (ευρηματικό ομολογουμένως) τίτλο: Για την αγωνιστική ταξική πατριωτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Ναι συντρόφισσα αυτό που εσύ κι οι αναθεωρήτριες φίλες σου μάθατε να λέτε «εγχειρίδιο του καλού ΚΝιτη».  Περισσότερα αν θέλεις μπορείς να βρείς εδώ κι ολόκληρο το κείμενο εδώ (όχι προφανώς δε το διάβασα ποτέ ολόκληρο).Για κάποιο λόγο θέλω επίσης να μοιραστώ μαζί σου την άχρηστη (για σένα) πληροφορία ότι ο καλός μου πατέρας με μάλωνε όταν αναφερόμουν απαξιωτικά στο έπος αυτό του Φαράκου. Πάρε κι εικονίτσα για να έχεις πλήρη γνώση.

ΚΝΕ1 Read the rest of this entry

Ένα νέο είδος παιδιού-υβριδίου

Πανελλήνιες εξετάσεις.. Μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει το καθαρτήριο του Δάντη με τις πιο σφοδρές ενδοοικογενειακές συγκρούσεις.. –«Μην βγαίνεις έξω.. διάβασε.. θα σε φάνε οι άλλοι.. Τι θα γίνεις στη ζωή σου; Ένα «τίποτα» θα γίνεις αν δεν περάσεις.. Ένα «τίποτα» να το θυμάσαι»! Η ασίγαστη αγωνία του γονιού να κατακτήσει το παιδί του μια διακριτή και υψηλή κοινωνική θέση και δια μέσου του παιδιού ίσως να γίνει και ο ίδιος αυτό που δεν κατάφερε στη ζωή του.. Όλα για το παιδί.. Για τον απόγονο που κουβαλά και τη δική μας ζωή, τις επιτυχίες ή αποτυχίες μας, τις επιθυμίες ή απωθημένα μας.. Φροντιστήρια, ολόκληροι μισθοί στην παραπαιδεία, κεφάλαια που επενδύονται σε ένα μέλλον όλο και πιο σκοτεινό, όλο και πιο άδηλο..

Να θωρακιστεί ο απόγονος με master και doctora και με όλο και πιο εξειδικευμένα πτυχία και γνώσεις, για να μπει αύριο στον πιο βάρβαρο ανταγωνισμό ανθρώπου με άνθρωπο.. Ας έχει αποθηκεύσει στον «σκληρό δίσκο» του έναν τεράστιο όγκο μαθηματικών και οικονομικών τύπων και ας στερείται παντελώς κάθε κλασικής και ανθρωπιστικής παιδείας που θα μπορούσε να τον κάνει καλύτερο άνθρωπο.. Ας βγει αύριο στην αγορά εφοδιασμένος με τύπους για να φάει τους άλλους και να μην τον φάνε εκείνοι κι ας μην μπορεί να συντάξει ούτε μία πρόταση και ας μην μπορεί να πει ούτε μία καλημέρα στον γείτονα.. Αρκεί να έχει διακριθεί και να έχει «πετύχει» στην αγορά και ας αποτελεί ένα είδος νεο-αγράμματου με μεταπτυχιακό και διδακτορικό..

Και το παιδί σκύβει να διαβάσει κατατρομαγμένο και σκέφτεται το μέλλον του όπως ακριβώς καθορίζεται σήμερα από τους «άλλους», δηλαδή τις «αγορές», το ΔΝΤ και τα εγχώρια ανδρείκελα τους.. Και να φανταστεί κανείς ότι οι νεο-αγράμματοι με διδακτορικά είναι το μικρότερο κακό. Η μεγάλη φτώχια, η απελπισία και ταπείνωση, η κοινωνική αδικία που βυθίζουν τον τόπο αυτοί που έχουν αναλάβει να τον «σώσουν», δημιουργούν ένα νέο είδος παιδιού-υβριδίου που μεγαλώνει σιγά-σιγά δίπλα μας και μέσα στο σπίτι μας.. Δεν είναι ευτυχισμένο, δεν είναι δυστυχισμένο.. Είναι απλώς έξω από τη φύση του. Στα 16 σκέφτεται το ασφαλιστικό και στα 21 τρομάζει στην ιδέα τη μειωμένης σύνταξης. Στα 25 που θα βγει στην αγορά έχει ήδη «ζήσει» και αν δεν «ζει» δεν θα το καταλάβει..

Από : Σοφιστή

Η πιο λαχταριστή γκόμενα του ντουνιά – Αφιερωμένο στους διαγωνιζομένους των πανελληνίων εξετάσεων…

Τυπική Εικόνα Εξετάσεων...

Το άρθρο αυτό «αλιεύτηκε»  από το : Κατερίνα, όπου η ίδια η Κατερινά περιγράφει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη διαδικασία των πανελληνίων! Απολαύστε το…

«Οι πρωταγωνιστές αυτής της ανάρτησης, σήμερα ενηλικιώνονται. Τουλάχιστον συναισθηματικά.

Και όπως κάθε συναισθηματική ενηλικίωση, σε όποια ηλικία και αν αυτή συμβεί, είναι βάρβαρη και αφήνει τα σημάδια της καλά αποτυπωμένα στο μυαλό σου, πολύ συχνά μέχρι να φορέσεις το ξύλινο σου το παλτό.

Στην Ελλάδα η συναισθηματική ενηλικίωση, έρχεται …εκεί κάπου στις αρχές του καλοκαιριού, σε ηλικία …εκεί κοντά στα 17-17.5-18, και έχει το βαρύγδουπο όνομα …Πανελλήνιες εξετάσεις. Πάνω κάτω μάλιστα συμπίπτει και με την ηλικιακή ενηλικίωση.

Πολλά μπορεί η μνήμη μου να παράχωσε στα μπαούλα της, άλλα για να προστατευτεί από αυτά και άλλα αξιολογώντας τα σαν ανούσια και επουσιώδη, αλλά τις Πανελλήνιες ή πάλαι ποτέ Πανελλαδικές εξετάσεις, τις κρατάει εκεί πάνω πάνω, στα είδη πρώτης ανάγκης, πολλές φορές και μόνο για να μου πει «έλα ρε Κατερίνα, θυμήσου τότε, έχεις περάσει και αυτό».

Κάποτε το μηχανογραφικό μας, το κάναμε πριν δώσουμε τις εξετάσεις. Κι ίσως ήταν καλό αυτό. Δεν ήξερες πως θα γράψεις, πήγαινες στα τυφλά. Αλλά …υπάρχει μια μαγική ατάκα, ένα υπέροχο μότο, μια μεγαλειώδης συμβουλή, που συμπυκνώνει ακόμα ακόμα και το νόημα της ζωής. «Αν δεν βλέπεις εκεί που θες, πας εκεί που βλέπεις».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για το υπόλοιπο υπέροχο άρθρο!

Read the rest of this entry