Αρχεία Ιστολογίου

ANTIFA : Chasseurs de skins – Κυνηγοί φασιστών

Ευχαριστώ το φτερωτό για το ξετρύπωμα!

Παρίσι, δεκαετίες ’80, ’90.

Ανεργία, περιθωριοποίηση κοινωνικών κομματιών, μητροπολιτική βία, κρατική καταστολή αλλά και ένα ανερχόμενο ελευθεριακό κίνημα punk που γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο.

Στον αντίποδα φασιστίκες συμμορίες σκίνχεντ που καθιστούν ολόκληρες περιοχές απροσπέλαστες.

Θα ακολουθήσουν πολλά πεσίματα σε συναυλίες, σε μετανάστες και κόσμο προσκείμενο στον ελευθεριακό χώρο.

Οι τελευταίοι θα νιώσουν την ανάγκη να δημιουργήσουν αντιφασιστικές ομάδες κρούσης με σκοπό να επιστρέψουν τη βία πίσω στους φασίστες-σκίνχεντ.

Έτσι δημιουργούνται οι πρώτες antifa ομάδες..

Το ντοκιμαντέρ μεταφράστηκε και προβλήθηκε στη κατάληψη libertatia το Σεπτέμβρη του 2010,
στα πλαίσια του ανοίγματος της συζήτησης για τη μορφολογία του αντιφασιστικού αγώνα.

(Το βίντεο αποτελείται από πέντε κομμάτια. Πατήστε το «επόμενο» στο Player του youtube, αν δεν αναπαράγεται αυτόματα)

Μπορείτε επίσης να το κατεβάσετε μέσω Black Tracker από εδώ

Δείτε επίσης σχετικά :

Παρέμβαση σε επίσκεψη Πάγκαλου στο Παρίσι [video]

Σε εκδήλωση για το έργο του Κώστα Γαβρά, στην ελληνική εστία στο Παρίσι η παρουσία του προσκεκλημένου Θ. Πάγκαλου προκάλεσε την αγανάκτηση των παρευρισκόμενων. Ο κύριος που «μαζι τα φάγαμε», «οι κοπρίτες», γιουχαίστηκε -και καλά έκανε- από νεαρούς/ες και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την εκδήλωση!

Η διαμαρτυρία αναφερόνταν κατά κύριο λόγο στη στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας.

Thanx to Di!

Read the rest of this entry

Ηλίας Πετρόπουλος – Ένας Κόσμος Υπόγειος [ντοκυμαντέρ]

Ο Ηλίας Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1973. Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του. Έζησε από κοντά ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πόρνες και ομοφυλόφιλους, φυλακισμένους και καταδιωκόμενους, που έγιναν οι ‘ήρωες’ των βιβλίων του. Ακάματος συγγραφέας και ερευνητής έγραφε μέχρι το 2003 που πέθανε από καρκίνο..

“Και είπα στην γυναίκα μου:

όταν ψοφήσω στο Παρίσι, να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο και να ρίξεις τις στάχτες μου στον υπόνομο. Τέτοια είναι η διαθήκη μου.»

Ο χαρακτηρισμένος ως εθνολόγος του περιθωρίου και ερευνητής του ασήμαντου, ο Ηλίας Πετρόπουλος, είναι μια περίπτωση την οποία τουλάχιστον όσον αφορά τα έργα του πρέπει να δούμε με ενδιαφέρον.

Προσωπικότητα δυναμική, αμφισβητούσε τα πάντα, δεν πίστευε σε κανένα θεσμό (θρησκεία, στρατό, πολιτικές παρατάξεις). Δηλωμένος άπατρις, αναρχικός και άθεος κατόρθωσε έπειτα από απαίτηση του να αποκτήσει αστυνομική ταυτότητα το 1972- εν μέσω δικτακτορίας- με τον τελευταίο προσδιορισμό.

Για τη συνέχεια και το ντοκυμαντέρ πατήστε στο  Read the rest of this entry

Σιμόν ντε Μποβουάρ: «Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι»

Σαν σήμερα, το 1908, γεννιέται σε κάποιο αρχοντικό σπίτι της λεωφόρου Ρασπάιγ στο Παρίσι ένα κορίτσι που θα γίνει ένα από τα πιο φωτεινά γυναικεία σύμβολα του 20ού αιώνα και που θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο νοείται η γυναίκα. Η ζωή και η σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ ξεφεύγουν από τα στενά φεμινιστικά πλαίσια, περιπλέκονται με τον υπαρξισμό, την Αριστερά, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τη Γαλλική διανόηση και επηρεάζουν σε επίπεδο ιδεών και φαινομένων την κοινωνία.

Η Σιμόν μεγαλώνει σε ένα συντηρητικό, μεγαλοαστικό και καθολικό περιβάλλον και σε μικρή ηλικία θέλει να γίνει καλόγρια. Στα 14 της χρόνια περνάει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση που την απομακρύνει μια και καλή από το Θεό και την εθίζει στη φιλοσοφική αναζήτηση. Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στα έδρανα της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη και το 1921 γνωρίζει τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Αποτελεί ειρωνεία το γεγονός πως η «μητέρα του φεμινισμού» έχει αποτυπωθεί στη συνείδηση πολλών ως η σύντροφος ενός σπουδαίου άντρα, αλλά η σχέση της Μποβουάρ με τον Σαρτρ, τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλοσοφία, είναι ιδιαίτερη, αμφίδρομη και ανεξάρτητη. Ως ζευγάρι, μένουν σε διαφορετικά σπίτια και ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ενίοτε και όλοι μαζί, καταστάσεις που η Μποβουάρ θα εξιστορήσει μέσα από το λογοτεχνικό της έργο.

Read the rest of this entry

Παγκόσμιο κύμα εξεγέρσεων για την Παιδεία

Οι φοιτητικές συγκεντρώσεις ενάντια στις περικοπές και την αύξηση των διδάκτρων που έχουν δημοσιευτεί τον τελευταίο μήνα σε ΗΠΑΔουβλίνο και Λονδίνο, είναι απλά ενα μέρος απο μια σειρά κινητοποιήσεων που έχουν πραγματοποιηθεί και ίσως το περισσότερο ευρέως προβεβλημένο. Αυτό αφενώς διότι δεν αναμαινόταν τέτοια μαζικότητα και αφετέρου στις δυο Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις και αναταραχές, γεγονότα που δεν είναι τόσο συνηθισμένα όσο στην Ελλάδα ή τη Γαλλία.

Ο ρόλος του internet καταλυτικός, οχι μόνο ως μέσο αντιπληροφόρησης αλλά και ως εργαλείο συντονισμού και οργάνωσης. Ωστόσο η δυσαρέσκεια εξαιτίας διαφόρων μεταρρυθμίσεων στην Εκπαίδευση, δεν έχει εκδηλωθεί μόνο στις 3 αγγλόφωνες χώρες, αλλά και σε άλλα μέρη της υφηλίου, έστω και σε μικρότερη κλίμακα.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Οι γκρίζες γειτονιές του Παρισιού

Πέντε χρόνια μετά τις ταραχές που συγκλόνισαν τα εξαθλιωμένα προάστια του Παρισιού, η πικρία παραμένει. Νέοι άνθρωποι, μετανάστες οι περισσότεροι, συνεχίζουν να αισθάνονται αποκομμένοι από το γαλλικό κορμό. Προάστια και κωμοπόλεις όπως το Clichy-sous-Bois, είχαν πιάσει τότε κυριολεκτικά φωτιά. Οι ταραχές ξεκίνησαν όταν δυο αγόρια, κυνηγημένα από την αστυνομία βρήκαν καταφύγιο σε έναν ηλεκτρικό υποσταθμό, και έχασαν τη ζωή τους από ηλεκτροπληξία.

Νεαροί βγήκαν στους δρόμους πετώντας πέτρες και μολότοφ στους αστυνομικούς. Η αστυνομία αντεπιτέθηκε. Ο απολογισμός ήταν 4 νεκροί, 217 αστυνομικοί τραυματίες, 5.000 συλλήψεις, περισσότερα από 10.000 καμένα αυτοκίνητα, και 500 κτίρια που υπέστησαν ζημιές

Ο τότε υπουργός Εσωτερικών Nicolas Sarkozy ζήτησε να «εκδιωχθούν οι συμμορίες από τα προάστια, με χρήση κανονιών νερού». Οι ακροδεξιοί βρήκαν αφορμή για να καταφερθούν εναντίον των μεταναστών.

Σήμερα, ο πρόεδρος πλέον Sarkozy, συνεχίζει να εμμένει στη διατήρηση της τάξης. Στις γκρίζες γειτονιές των εργατικών κατοικιών του Clichy-sous-Bois έχει ανεγερθεί ένα καινούργιο αστυνομικό τμήμα.

Για τον νεαρό Canon, αυτό έχει κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η δεξιά κυβέρνηση κατάργησε τις περιπολίες της γειτονιάς που είχαν εφαρμόσει οι σοσιαλιστές. Αντί για τους γνώριμους αστυφύλακες της γειτονιάς που όλοι οι κάτοικοι γνώριζαν και αισθάνονταν οικείους, σήμερα περιπολούν αστυνομικοί της εθνικής αστυνομίας, με τους οποίους οι κάτοικοι των προαστίων δεν αισθάνονται καμία οικειότητα.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Παρίσι:Ενστολοι τρομοκράτες κακοποίησαν γυναικόπαιδα μεταναστών – Δείτε το βίντεο

Ενστολοι τρομοκράτες (όπως φαίνεται ούτε αυτοί έχουν «πατρίδα», τους συναντάς παντού) κακοποίησαν βάναυσα γυναικόπαιδα μεταναστών από την Ακτή Ελεφαντοστού που διαμαρτύρονταν ειρηνικά στο Παρίσι.
Στο βίντεο που έχει κυκλοφορήσει παγκόσμια φαίνονται να ποδοπατούν μητέρες και μωρά παιδιά. Ακόμα και ο δημοσιογράφος του CNN αναρωτήθηκε ποιοί τελικά ήταν οι νικητές στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Ο Lizard King είναι νεκρός – Σαν σήμερα 3 Ιουλίου

Στις 3 Ιουλίου 1971, πέθαινε μόνος σε μια μπανιέρα στο Παρίσι ο άνθρωπος που σημάδεψε τη ροκ όσο λίγοι, ο Τζιμ Μόρισον

Ο Τζιμ Μόρισον ονειρευόταν να πεθάνει σε μια ανοιχτή πεδιάδα με τα φίδια να ρουφούν το δέρμα του, τα σκουλήκια να είναι φίλοι του, τα πουλιά να τρώνε τα μάτια του και τα σύννεφα απλώς να συνεχίζουν να περνούν. Δυστυχώς γι’ αυτόν πέθανε σε μια μπανιέρα.

Ο σαμάνος της ροκ μουσικής μοιάζει να ήρθε σ’αυτόν τον κόσμο για να δοκιμάσει τη «χαρά» του θανάτου. Παρ’ όλα αυτά κατάφερε στα 27 χρόνια που …αναγκάστηκε να μείνει ζωντανός να αφήσει το στίγμα του στη ροκ μουσική όσο κανένας άλλος.

Ο Μόρισον ως γιος στρατιωτικού έπρεπε να ταξιδεύει συνεχώς χωρίς να έχει ένα σταθερό σημείο. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια του, ο ίδιος αφηγείται πως ήρθε σε πρώτη επαφή με τον θάνατο:

«Είναι η πρώτη φορά που ανακάλυψα τον θάνατο… εγώ, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, ο παππούς μου και η γιαγιά μου διασχίζαμε την έρημο την αυγή. Ένα φορτηγό γεμάτο Ινδιάνους είχε μάλλον χτυπήσει ένα άλλο αυτοκίνητο ή κάτι τέτοιο, υπήρχαν Ινδιάνοι σκορπισμένοι παντού στην εθνική οδό, αιμορραγώντας μέχρι θανάτου

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Επίκαιρος όσο ποτέ ο Μάης του ’68! (42 χρόνια μετά…)

Εικόνα από τα οδοφράγματα των φοιτητών στο Παρίσι το Μάη του '68

Πηγή : Piazza del Popolo, εμπλουτισμένο με φωτογραφίες και Ντοκυμαντέρ

Ιστορικά στοιχεία από Wikipedia Ελληνική

10 Μαΐου 1968, ένα κύμα φοιτητών διαδηλώνουν μπροστά στις φυλακές του Παρισιού. Η αστυνομία κλείνει τις γέφυρες προς την αριστερή όχθη του Σηκουάνα, οι φοιτητές καταλαμβάνουν το Καρτιέ Λατέν και κατασκευάζουν δεκάδες οδοφράγματα. Στις 2 το μεσημέρι, ύστερα από πολύωρες διαπραγματεύσεις η αστυνομία επιτίθεται στους φοιτητές και επιχειρεί να καταρρίψει τα οδοφράγματα. Η συμπλοκή που ακολουθεί χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή βία και συνεχίζεται μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 11ης Μαΐου.Μπροστά στα οδοφράγματα της λεωφόρου Saint Michel ένας κοκκινομάλλης φοιτητής αντιμετωπίζει τη βία των αστυνομικών με ένα υπεροπτικό ειρωνικό χαμόγελο, απαθανατίζεται από το φακό και χρίζεται σύμβολο της επανάστασης. Είναι ο Κόκκινος Ντάνυ (Daniel Cohn-Bendit)!

Πρόκειται για τα πρώτα σκιρτήματα μιας φλογερής περιόδου που θα περάσει στην ιστορία ως γαλλικός Μάη του ‘68 και θα αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στις γενιές που θα ακολουθήσουν. Σήμερα, 11 Μαΐου του 2010, έχουν περάσει ακριβώς 42 χρόνια από εκείνες τις δύσκολες και συνάμα σημαδιακές ώρες, και η νοσταλγία είναι για πολλούς που μεγάλωσαν στον απόηχο του γαλλικού Μάη, το κύριο συναίσθημα, όταν αναφέρονται στην περίοδο που έθεσε τα θεμέλια για μια νέα κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας, της ηθικής και της αλληλεγγύης.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για το υπόλοιπο αφιέρωμα και να δείτε ή να κατεβάσετε το Ντοκυμαντέρ «Μεγάλες νύχτες, μικρά ξημερώματα (Μάης ’68)» και κάποιες άλλα προτεινόμενα

Read the rest of this entry

Κατέβασαν τα τρακτέρ στους δρόμους του Παρισιού!

Περίπου 1.300 τρακτέρ κατευθύνονται σε φάλαγγες των 50 ή των 100 προς το Παρίσι σε μία εκδήλωση διαμαρτυρίας των γάλλων αγροτών για τη μείωση του εισοδήματός τους και τις προοπτικές της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, της οποίας είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι.

Έχοντας αναρτήσει πανώ όπως «Σαρκό στη δουλειά, μην ξεπουλήσεις τη γεωργία σου», οι..γάλλοι αγρότες κατευθύνονται με τα τρακτέρ τους στα προκαθορισμένα σημεία συνάντησης στην περιφέρεια της γαλλικής πρωτεύουσας για να κατευθυνθούν στον τόπο της διαδήλωσης στον ανατολικό τομέα της πόλης, όπου αναμένονται 10.000 διαδηλωτές.
Τον περασμένο χρόνο, ο αγροτικός κόσμος της Γαλλίας είδε το εισόδημά του να μειώνεται κατά 51% εξαιτίας της πτώσης των τιμών των δημητριακών, έπειτα από την εκτίναξη, ωστόσο, της τιμής κατά 200 ευρώ του τόνου του σίτου το 2007 και το 2008.

Ως αντάλλαγμα για τη μείωση του αγροτικού εισοδήματος, οι παραγωγοί ζητούν τη λήψη «άμεσων μέτρων», όπως η επιδότηση των εξαγωγών, για τη διοχέτευση τμήματος της παραγωγής πριν από τη νέα σοδειά. Ζητούν επίσης από την κυβέρνηση ορισμένες ελαφρύνσεις από περιβαλλοντικές, κοινωνικές και φορολογικές επιβαρύνσεις.

Σύμφωνα με τον Κριστόφ Ιλερέ, πρόεδρο του γεωργικού επιμελητηρίου της περιοχής Ιλ-ντε-Φρανς, εάν δεν ληφθούν μέτρα, «το εν τρίτον του τομέα των μεγάλων καλλιεργειών θα έχει εξαφανισθεί μέχρι το 2011».
Οι διαδηλωτές θα πιέσουν επίσης την κυβέρνηση να υπερασπισθεί στις Βρυξέλλες την Κοινή Αγροτική Πολιτική, από την οποία οι γάλλοι αγρότες απορροφούν το 20% των επιδοτήσεων.

Αναδημοσίευση από Greece-Salonica

Δείτε την ανταπόκριση και βίντεο στο Euronews.Net και στο The Ihdependent

Kenny Arkana – La Rage

Το κίνημα στη Γαλλία και συγκεκριμένα στα γκέτο, κυρίως του Παρισιού, την άνοιξη του 2006 ξεκίνησε από τη αγανάκτηση των μεταναστών και κέρδισε αμέσως τη φοιτητική κοινότητα και ξύπνησε ολόκληρη την κοινωνία…

Κόντρα στη άκρως επιθετική αστυνομική καταστολή της δεξιάς κυβέρνησης του «σκληρού» Σαρκοζί, κρατούσε σε αναμμένα κάρβουνα κυριολεκτικά για περισσότερο από 1,5 μήνα ολόκληρη τη χώρα και γέννησε μια κοινωνική επανάσταση που χρόνια είχε να δει η Ευρώπη…

Στην Ελλάδα 2,5 χρόνια μετά η κατάσταση δε μοιάζει πολύ διαφορετική, αν και οι αφορμές δεν ταιριάζουνε καθόλου μεταξύ τους (δολοφονία 15χρονου Αλέξη Γρηορόπουλου vs κοινωνική εξαθλίωση μεταναστών)…Η επάνασταση εκεί έβγαλε πολλά διαφορετικά κοινωνικά στρώματα στους δρόμους! Εδώ; Δυστυχώς όχι. Ή τουλάχιστον όχι ακόμα.

Το τραγούδι που ακολουθεί είναι της γαλλίδας (αλγερινής καταγωγής) Kenny Arkana και καλεί όλους τους ανθρώπους ανεξαρτητως φυλής, θρησκείας και πολιτικών πεποιθήσεων να βγουνε στο δρόμο, να <<εξοργιστούν>> χαρακτηριστικά για όσα συμβαίνουν γύρω τους και να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης σε ένα διαφορετικό κοινωνικό σύστημα… για ένα οικουμενικό όνειρο…

Το video clip χαρακτηριστικό και θυμίζει πολλά από Ελλάδα! Απολάυστε το!