Αρχεία Ιστολογίου

Αντικαπνιστική υστερία ή εμπορική αλητεία;

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εστιατορικών και Συναφών Επαγγελμάτων (ΠΟΕΣΕ) και το Συντονιστικό των ιδιοκτητών Καφέ, Μπαρ, Εστιατορίων αποφάσισαν προχτές ότι τα τασάκια επιστρέφουν στα μαγαζιά τους…

Η εφαρμογή των αντικαπνιστικών νόμων και διατάξεων έχει γίνει κανονικό σήριαλ στην Ελλάδα.

Οι καφε-εστιάτορες υποστηρίζουν ότι στην παρούσα χρονική-οικονομική συγκυρία η εφαρμογή του νόμου είναι σαν καρφί στο φέρετρο των επιχειρήσεών τους. Μεταξύ μας αν περιμένουμε να βελτιωθεί η οικονομική συγκυρία, ίσως χρειαστεί να περιμένουμε χρόνια ή και δεκαετίες για την εφαρμογή του νόμου… όποτε και αν εφαρμοζόταν ο νόμος θα έβρισκαν κάτι να πουν. Τώρα χρησιμοποιούν την οικονομική κρίση και δεινή θέση της χώρας για να τρενάρουν την εφαρμογή του νόμου. Φοβούνται ότι οι πελάτες τους αντί να επισκέπτονται τα μαγαζιά τους θα πηγαίνουν πού; θα μένουν στα σπίτια τους; φοβούνται ότι οι πελάτες τους θα κρυώνουν όταν θα βγαίνουν να καπνίσουν έξω από το μαγαζί;

Σίγουρα η κατανάλωση αλκοόλ είναι συνδυασμένη με το κάπνισμα και ίσως ο καπνιστής που αναγκάζεται να μην καπνίσει κατά τη διάρκεια της εξόδου του να πίνει και λιγότερο αλκοόλ. Ωστόσο αν όλοι τηρήσουν το νόμο, αργά ή γρήγορα, τα μαγαζιά θα ξαναγεμίσουν… αν δεν ξαναγεμίσουν, δε θα είναι επειδή απαγορεύεται το κάπνισμα… αλλά επειδή μεγάλος αριθμών των μαγαζιών έχουν τιμές ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ για τα δεδομένα της οικονομικής συγκυρίας την οποία περνάμε.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Τον καιρό που οι τράπεζες έκαναν πεζοδρόμιο…

Πριν από μερικά χρόνια οι τράπεζες συμπεριφέρονταν ως κοινά λιγούρια. Ήτανε σαβουροφάγες. Καμάκια αισχίστου είδους. Ενοχλούσαν με αλλεπάλληλες κλήσεις στο σπίτι και στη δουλειά τις πιο περίεργες ώρες. Έβρισκες τα ίχνη τους στη συσκευή σου κι αναρωτιόσουνα πότε εξελέγης βουλευτής και δεν το θυμάσαι. Γιατί μόνο ένας βουλευτής έχει τόση ζήτηση από άγνωστους ανθρώπους.

Σε ξυπνούσαν αξημέρωτα.  Σε σήκωναν απ’ το τραπέζι. Διέκοπταν ιερόσυλα τη μεταμεσημβρινή σου σιέστα. Καλούσαν επίμονα την ώρα που μιλούσες για τα προσωπικά σου ή για δουλειές και σ’ έκαναν ν’ αναρωτιέσαι αν υπάρχει περίπτωση να επιμένει κάποιος τόσο πολύ εν ώρα call waiting χωρίς να τίθεται θέμα ζωής και θανάτου. Άπαξ και σ’ είχαν πιάσει μία φορά κορόιδο και σ’ είχαν, ήθελες δεν ήθελες, αναγκάσει να πληρώνεις το λογαριασμό του κινητού ή του ίντερνετ μέσω κάποιας μπάσταρδης πιστωτικής τους, σου έστελναν επιστολές για να σ’ ευχαριστήσουν για την άψογη συνεργασία μαζί σου και για να σου ανακοινώσουν ότι προτίθενται να ανεβάσουν το πιστωτικό όριο κάποιας δευτερεύουσας προεγκεκριμένης κάρτας, τον πιστωτικό χαρακτήρα της οποίας δε θα σκεφτόσουνα ποτέ να επικαλεστείς.

Ταχυδρομούσαν επίσης προτυπωμένες επιταγές με ποσά κάμποσων μηδενικών που εμφανίζονταν έτοιμα να διατεθούν για την ικανοποίηση των καταναλωτικών σου φαντασιώσεων, μόνο και μόνο με την επίδειξη της αστυνομικής σου ταυτότητας. Ήξερες ότι το εισόδημά σου δε δικαιολογεί αυτή τη γαλαντομία αλλά κανείς δεν ενδιαφερόταν τότε για εχέγγυα. Η τράπεζα σε ποθούσε έτσι όπως ήσουνα. Με το φουστανάκι που φορούσες.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: