Αρχεία Ιστολογίου

Για την «αισθητική επέμβαση» στην πλατεία

του Νικόλα Σεβαστάκη  

Εδώ και λίγες εβδομάδες έκανε την επανεμφάνισή του το κόμμα της θιγμένης μας αισθητικής. Ίσως η πιο σκληρή αντισυντεχνιακή συντεχνία αυτού του τόπου. Αυτή τη φορά στόχος της λοιδορίας και του πικρόχολου σχολιασμού ήταν το απαράδεκτο «camping» στο Σύνταγμα. Διότι, όπως όλοι γνωρίζουμε, η εικόνα της χώρας απειλήθηκε σοβαρά από την πολιτική ασχήμια της πλατείας. Αισθητικά αποδεκτό είναι μόνο το (α)πολιτικά κόσμιο, δηλαδή η έξωση κάθε ορατής διαμαρτυρίας από τον δημόσιο χώρο. Στο εξής ο καθένας καλείται να πνιγεί ελεύθερα στο ιδιωτικό του άγος, να βιώσει την περιρρέουσα οικονομική και κοινωνική βία ως μοναχική περίπτωση ή ως κακότυχο και κατά βάθος ένοχο νοικοκυριό, μακριά από τα βλέμματα των happy few. Ο δημόσιος χώρος μπορεί να είναι μόνο τουριστικός, εμπορικός, καταναλωτικός. Έστω με κάποιες εμβόλιμες πολιτισμικές δράσεις, φεστιβάλ γαστρονομίας, έξυπνες και προπαντός δροσερές festivities για το πλήθος.

Read the rest of this entry

Προβληματισμοί πάνω στην “άμεση δημοκρατία”

Γράφει ο Βαγγέλης Χριστοδούλου από Autonomy against Barbarism

Το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά και όχι μόνο δεδομένα. Μία σύνθεση ανθρώπων, χωρίς κομματικές ταυτότητες, επισφαλών, διανοητών, ανέργων, μεταναστών κλπ, που έχουν ένα κοινό εχθρό: το μνημόνιο. Κύριο χαρακτηριστικό του κινήματος, αν και ο όρος είναι καθαυτός ακατάλληλος, είναι οι συνελεύσεις. Οι συνελεύσεις εμφανίζονται για πρώτη φορά με αυτόν τον τρόπο. Αφορούν τους πάντες και δεν περιορίζονται εντός των πανεπιστημίων ή των συνδικαλιστικών κύκλων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν σε άλλα κινήματα.

Η αλήθεια είναι πως ένα «συνελευσιακό καθεστώς» από μόνο του δεν μπορεί να λύσει τίποτε. Η προσφορά του έγκειται στο ότι μπορεί να θέσει έναν στόχο, ώστε οι άνθρωποι να μην πέφτουν σε σύγχυση και να γνωρίζουν πια πρέπει να είναι τα πραγματικά και ουσιαστικά αιτήματά τους. Δεν φτάνει μόνο το να αποφασίζει κανείς τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει, αλλά χρειάζεται να παρθούν αποφάσεις σχετικά με το πώς θα γίνει κάτι καθώς και το πότε. Οι συνελεύσεις περιορίζονται στο πρώτο ερώτημα και αρκετές φορές, όχι πάντα, στο δεύτερο. Το τρίτο ερώτημα δηλαδή το πότε θα τεθούν σε εφαρμογή αυτά που έχουν αποφασιστεί δεν απαντάται σχεδόν ποτέ. Θα πρέπει το ζήτημα της «άμεσης δημοκρατίας» καθ΄αυτό δεν έχει βγει προς τα έξω, ως κύριο αίτημα του κινήματος. Παρόλα αυτά όμως, μας δίνει ένα νέο πεδίο πειραματισμού πάνω στο οποίο πρέπει να σταθούμε.

Read the rest of this entry

Αναδρομή στη γυναικεία παρουσία στην πολιτική ζωή και στις μετονομασίες δρόμων και πλατειών

Oταν κάποιος αναφέρεται στα πρώτα βήματα της Ελληνίδας σε αντιπροσωπευτικούς θεσμούς της δημοκρατίας, μιλά συνήθως για την Ελένη Σκούρα και τη Λίνα Τσαλδάρη. Είναι οι πρώτες γυναίκες που αναδείχτηκαν στα αξιώματα βουλευτή (1953) και υπουργού (1956), αντίστοιχα.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η πρώτη ενεργή ανάμειξη της Ελληνίδας με τα κοινά είναι συνδεδεμένη με τις δημοτικές εκλογές και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1934 πρωτοψήφισαν οι κυρίες. Στον Δήμο Αμαλιάδας, αμέσως μετά την απελευθέρωση της πόλης από τους Γερμανούς, αναδείχτηκε η πρώτη γυναίκα δήμαρχος, η Μαρίκα Μπότση – Τσαπαλίρα. Και στον Δήμο Κέρκυρας, το 1956, εκλέχτηκε με όλη την τυπική διαδικασία η Μαρία Δεσύλλα – Καποδίστρια.

Συγχύσεις υπάρχουν και σχετικά με την ονομασία οδών και πλατειών. Η οδός Πανεπιστημίου λέγεται οδός Ελευθερίου Βενιζέλου. Αλλά και η οδός Σταδίου ονομάστηκε αμέσως μετά τον πόλεμο σε οδό Τσόρτσιλ. Η πλατεία Αγάμων έγινε πλατεία Αμερικής. Αλλά και η πλατεία Κολιάτσου είχε αλλάξει σε πλατεία Αυστραλίας.
Στις δημοτικές τις 11ης Φεβρουαρίου του 1934

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: