Αρχεία Ιστολογίου

11 Μαΐου 2011: Στη «Δημοκρατία» που ματώνει…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΟΧΗ

Κάπως έτσι φτάσαμε στην «προθανάτια κατάσταση« διαδηλωτή ( μαρτυρίες εδώ )
έπειτα από τυφλή(;) επιδρομή λυσαλέων «Προστατών του Πολίτη» εναντίον του πλήθους.
Ακολούθησαν μερικές δεκάδες πολιτών σε νοσοκομεία για πρώτες βοήθειες ή νοσηλεία,
και οι παρακάτω εικόνες να θέτουν για ακόμη μια φορά το ίδιο ερώτημα:

Στα πόσα λίτρα χυμένου αίματος εκπνέει η «Δημοκρατία» τους;

Ακολουθεί απόσμασμα από το κείμενο  ««Δημοκρατική» βία. Εσύ τί θα κάνεις;»:
«Πολλοί από εσάς θα θεωρείτε ότι είστε δημοκράτες και ότι ζείτε σε δημοκρατία.
Μ’ όλα τα στραβά της, λέτε, η Ελλάδα δεν είναι δα και δικτατορία. Λοιπόν, κάνετε λάθος.
Δημοκράτες μπορεί να είστε κατά το ότι πιστεύετε σ’ αυτό το ιδανικό ή το ονειρεύεστε. Αλλά τούτο δεν είναι δημοκρατία και όσοι πασχίζουν να σας πείσουν ότι συμβάντα σαν το χθεσινό δεν είναι παρά ατυχή, μεμονωμένα περιστατικά που οφείλονται σε «ανεπάρκειες» (εκπαίδευσης, οργάνωσης κτλ) σας λένε ψέματα. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να πιστέψετε ότι εξαπατάστε τόσο καθολικά, τόσο βάρβαρα. Αλλά αυτό συμβαίνει. Η ελληνική αστυνομία είναι φορέας απίστευτης βαρβαρότητας, αναίτιας αλλά απολύτως στην υπηρεσία μιας κατ’ όνομα δημοκρατίας που έχει εκτραπεί. Έχει εκτραπεί διότι με τη βία προσπαθεί να σας τρομοκρατήσει ώστε να είστε ανίσχυροι μπροστά σε μια πολιτική που δεν επιλέξατε, που δεν τη θέλετε και που ευνοεί ελάχιστους.

Για κανέναν λόγο μην αφήνετε να σας πουν ότι η αστυνομία «απαντάει» στη βία των διαδηλωτών ή ότι, εν πάση περιπτώσει, ατυχής μεν ο τραυματισμός αλλά βία υπάρχει και από τη μία πλευρά και από την άλλη. Μην πιστεύετε καν τις καταδίκες προς «κάθε βία», διότι οι «ίσες αποστάσεις» ευνοούν πάντοτε τον ισχυρό. Όταν πάνοπλοι επιτίθενται απρόκλητα σε άοπλους, το να μιλήσουμε για «καταδίκη της βίας» γενικώς είναι βαθιά ανήθικο»…

Μια γυναίκα που την έλεγαν Σύλβια Πλαθ

Μία από τις σημαντικότερες ποιήτριες του 20ου αιώνα, η Σύλβια Πλαθ (Sylvia Plath) έδωσε τέλος στη ζωή της σαν χθες 11 Φεβρουαρίου του 1963.

Από πολύ νωρίς δείχνει το ιδιαίτερο χάρισμα που είχε στο να «στιχουργεί», καθώς σε ηλικία μόλις 8 ετών εκδίδει το πρώτο της ποίημα. Την ίδια περίοδο θα χάσει τον πατέρα της- μια αυστηρή, συντηρητική φυσιογνωμία, εξόριστος ναζιστής- . Χρόνια αργότερα στο γεμάτο οργή ποίημά της «Daddy» θα καταλήξει με το λυτρωτικό στοίχο «Daddy, daddy, you bastard, I’m through».

Η Πλάθ συνεχίζει να γράφει ποιήματα, ενώ ταυτόχρονα διακρίνεται για τις μαθητικές επιδόσεις της, οι οποίες θα αποτελέσουν και το εισιτήριο για το Smith College. Από τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής εμφανίζει μανιοκατάθλιψη και προς το τέλος των σπουδών της θα προσπαθήσει για πρώτη φορά να θέσει τέρμα στη ζωή της. «Το να πεθαίνεις» – έγραφε στο ποίημα «Λαίδη Λάζαρος»- «είναι μια τέχνη, όπως και καθετί άλλο. Εγώ το κάνω εξαιρετικά καλά. Eτσι όπως το κάνω είναι σαν κόλαση. Έτσι όπως το κάνω μοιάζει αληθινό. Mπορείς να πεις ότι έχω το χάρισμα».

Η ψυχολογική κατάρρευση, που βίωσε η Πλαθ, εκείνη τη περίοδο θα καταγραφεί στο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της «Γυάλινος Κόσμος». Την πρώτη της απόπειρα να αυτοκτονήσει ακολουθεί ο προσωρινός εγκλεισμός της σε ψυχιατρικό ίδρυμα και η ολοκλήρωση των σπουδών της.

Η αποφοίτησή της συνοδεύτηκε από υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Cambridge. Η ποίηση συνεχίζει να αποτελεί την εκτόνωσή της ενώ περιστασιακά εκδίδει ορισμένα ποιήματά της στην φοιτητική εφημερίδα Varsity. Στο Cambridge θα γνωρίσει και τον άνδρα που έμελε να σημαδέψει τη ζωή της και να « χρεωθεί» το τέλος της.

Read the rest of this entry