Αρχεία Ιστολογίου

Τα αρκουδάκια ξέρουν όλα τα μυστικά μας

Πάει το αρκουδάκι μωρό μου, φεύγει. Πετάει στον ουρανό και το χαιρετάνε οι πεινασμένοι μοσχοβίτες του 1980. Αυτοί που ζήσανε το πως τα όνειρα, που τόλμησαν να φωνάξουν κάποιοι άνθρωποι, έγιναν εφιάλτες για πολλούς περισσότερους. Για πολύ καιρό πίστευα ότι το αρκουδάκι κλαίει χαιρετώντας τους κακομοίρηδες μοσχοβίτες της αποτυχίας της χειραφέτησης. Μιας ιδέας που ποτέ τελικά δεν μπορεί και δε θελεί να χωρέσει σε καλούπια και σχήματα. Μιας ιδέας που ζει στις στιγμές. Σιγά-σιγά καταλαβαίνω, ότι ο Μίσα δάκρυζε γιατί ήξερε ότι αυτές οι ίδιες μοσχοβίτισσες θύματα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, είχαν ήδη ζήσει τέτοιες στιγμές. Στιγμές που τελικά είχαν κόκκαλα και ονόματα. Ο Μίσα τελικά δάκρυσε γιατί τα αρκουδάκια ξέρουν όλα τα μυστικά μας. Κι αν έχω δίκιο σ’ αυτό, μωρό μου τη γαμήσαμε. Το αρκουδάκι ξαναγύρισε στη Ρωσία του Πούτιν.arkoudi

Advertisements

Παιχνίδια πετρελαίων, δύο ιστοριούλες

Από το Cogito Ergo Sum

Μέρος 1ο

Σήμερα ξεκινάμε την αφήγηση μιας πολύ διδακτικής ιστοριούλας. Αυτή η ιστοριούλα αποτυπώνει ανάγλυφα τα διεθνή παιχνίδια του κεφαλαίου και μας δίνει ακόμη μια απόδειξη ότι μπροστά στο κέρδος δεν υπάρχει χώρος για «απαρχαιωμένους» όρους, όπως πατρίδα, σύνορα, πιστεύω κλπ. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ίσως, το όνομα Μιχαήλ Χοντορκόφσκι να ηχεί παράξενα στα αφτιά αρκετών, οπότε ας ξυπνήσουμε πρώτα μερικές μνήμες. Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της δεκαετίας του 1990 κατά του ρωσικού λαού ήταν η καταλήστευση του πλούτου της χώρας από την νέα κάστα των αποκαλούμενων «ολιγαρχών». Δηλαδή, εκείνων των τυχοδιωκτών, οι οποίοι με τις ευλογίες της παρέας του τότε προέδρου της χώρας Μπόρις Γιέλτσιν, αγόρασαν για ένα κομμάτι ψωμί τις πρώτες ύλες, την βαριά βιομηχανία και τις τράπεζες της μετασοβιετικής Ρωσίας. Ο πιο πετυχημένος από αυτούς τους ολιγάρχες ήταν ο Μιχαήλ Μπορίσοβιτς Χοντορκόφσκι.

Γεννημένος το 1963 από γονείς χημικούς, σπούδασε κι αυτός χημεία στο Ινστιτούτο Μεντελέγιεφ στη Μόσχα, ενώ παράλληλα έκανε κομματική καριέρα στην Κομσομόλ. Η εμπλοκή του στην κομματική νεολαία, η οποία επί Γκορμπατσόφ πήρε την άδεια να κάνει …καπιταλιστικά πειράματα, του επέτρεψε να γίνει το 1989 επικεφαλής της Τράπεζας για την Καινοτομία και την Τεχνική Πρόοδο. Πριν καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση, η εν λόγω τράπεζα πέρασε στην ιδιοκτησία του Χοντορκόφσκι, ο οποίος αποδείχθηκε πολύ ταλαντούχος και στις τραπεζικές εργασίες και στην καλλιέργεια των πολιτικών σχέσεών του (αν θυμηθήκατε τον Κοσκωτά, καλώς τον θυμηθήκατε). Το 1993, μάλιστα, ο Γιέλτσιν τον έκανε αναπληρωτή υπουργό ενέργειας, ενώ στις βουλευτικές εκλογές της ίδιας χρονιάς ο Χοντορκόφσκι χρηματοδότησε τον προεκλογικό αγώνα του κόμματος του προέδρου. Τρία χρόνια αργότερα ο ανερχόμενος μάνατζερ ανέλαβε και τον τότε δεύτερο σε μέγεθος ρωσικό όμιλο πετρελαίου Yukos, ενώ συνέχιζε να στηρίζει με χρήματα και με τους συνεργάτες του τον Γιέλτσιν.

Read the rest of this entry

Oταν εγκαταλείπεις το δάσος, η φύση εκδικείται – Μόσχα 2010

Σε θάλαμο αερίων έχει μετατραπεί η Μόσχα, καθώς τα ρωσικά δάση καίγονται και ο κρατικός μηχανισμός αποδεικνύεται ανίκανος να ελέγξει τις πυρκαγιές. Μετά τον Πούτιν και τον Μεντβέντεφ, που επέκριναν περιφερειακούς αξιωματούχους για κωλυσιεργία, παραλείψεις και εσφαλμένους χειρισμούς της κρίσης, και ο δισεκατομμυριούχος δήμαρχος της Μόσχας Λοζκόφ ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, δηλώνοντας ότι οι δασικές πυρκαγιές «δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της ανωμαλίας της φύσης, αλλά και της ανευθυνότητας των αξιωματούχων της περιοχής».

Η ρωσική πολιτική ηγεσία βλέπει τη δημοτικότητά της να πέφτει και αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους, ενώ ο Πούτιν, ειδικός στα «extreme games», πήρε τη θέση του συγκυβερνήτη σε πυροσβεστικό αεροσκάφος και πήρε για μισή ώρα μέρος σε επιχείρηση κατάσβεσης, για να δείξει πόσο δυναμικός ηγέτης είναι.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry