Αρχεία Ιστολογίου

Άμεση αποφυλάκιση της Φαίης Μέγιερ – Όχι στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και του πολιτικού φρονήματος

Η δεύτερη σύλληψη και προφυλάκιση της Φαίης Μέγιερ αποδεικνύει ότι το κράτος του Μνημονίου ούτε “λάθη” κάνει ούτε παρασύρεται  σε “υπερβολές”. Στην πραγματικότητα, ο κρατικός μηχανισμός εκτελεί ένα απολύτως συνειδητό σχέδιο στην απόληξη του οποίου βρίσκεται αν όχι το κράτος έκτακτης ανάγκης, τουλάχιστον  μια αυταρχική “δημοκρατία” με αφυδατωμένα δικαιώματα κι ελευθερίες. Όσο επεκτείνεται η κοινωνική ερήμωση που προκαλεί η κυβερνητική πολιτική, τόσο οι αντιστάσεις θα ριζοσπαστικοποιούνται και θα ξεφεύγουν από το πλαίσιο του καθωσπρεπισμού. Κατά συνέπεια, ο αυταρχισμός είναι το τελευταίο χαρτί μιας οικονομοπολιτικής ελίτ που έχει εξαρτήσει την επιβίωση της από την πτώχευση των υποτελών τάξεων.

Όπως κυνικά αναγράφεται στη δικαστική απόφαση, η Φαίη Μέγιερ προφυλακίστηκε γιατί: Πρώτον, ήπιε ένα ποτό με κάποιους γνωστούς της. 2 Είναι αναρχική. 3. Διαβάζει ανατρεπτικά έντυπα και αποκαλεί τους φυλακισμένους αναρχικούς πολιτικούς κρατούμενους. Από αυτό το φοβερό κατηγορητήριο γίνεται φανερό ότι έχει πια ανοίξει κανονικά η διαδικασία της ποινικοποίησης της αλληλεγγύης και του πολιτικού φρονήματος. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση δεν χωράνε δισταγμοί και ολιγωρίες. Απαιτείται κινητοποίηση για την άμεση αποφυλάκιση της Φαίης Μέγιερ και το μπλοκάρισμα της κατασταλτικής εξαχρείωσης.

Αθήνα, 11/2/11

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Στοιχειώδη Δικαιώματα για τα υποψήφια θύματα της κρατικής καταστολής! (ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ)

Δείτε το σε pdf και κρατήστε το στο υπολογιστή σας

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Ξεκινώντας με δεδομένο ότι η στάση στην ανάκριση είναι σε κάθε περίπτωση μια πολιτική στάση, είναι φανερό ότι ένα τέτοιο κείμενο δεν μπορεί παρά να μπαίνει τόσο στο πολιτικό μέρος αυτής της στάσης, όσο και στο τεχνικό που της αντιστοιχεί.

Αυτό είναι αναπόφευκτο. Ακόμα και ένα απλό κείμενο με «νομικές συμβουλές δεν μπορεί να είναι ουδέτερο. Πίσω του βρίσκεται μια πολιτική αντίληψη που το διαποτίζει. Για να μην πέσουμε λοιπόν στην υποκρισία να σκαρώσουμε δήθεν ένα τυπικό νομικό κείμενο οχυρωμένοι πίσω από την «εξουσία» των ειδικών μας γνώσεων, παρασιωπώντας την πολιτική του ουσία, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε απ την αρχή. ότι το καθοριστικό στην ανάκριση από πολιτική άποψη είναι η συνεργασία η όχι με τον κατασταλτικό μηχανισμό.

Λυτή δεν είναι απλά μια ιδεολογική στάση απόρριψης αυτού του μηχανισμού του κράτους στην πιο ξεκάθαρη κατασταλτική του λειτουργία, αλλά και του αστικού δίκαιου σαν τέτοιου, που με καθαρά ταξικά κριτήρια ποινικοποιεί μερικές πολιτικές συμπεριφορές και πράξεις και πολλές φορές άμεσα και ιδεολογίες.

Ετσι ο στόχος αυτού του κείμενου δεν είναι το πώς θα αποδείξουν την αθωότητα τους τα εκάστοτε θύματα της κρατικής καταστολής μέσα από μια τεχνικά άψογη στάση, μέσα ‘στην οποία ενδεχόμενα περιλαμβάνονται και οι παραπειστικές απαντήσεις η οι αντιπερισπασμοί, αλλά πως θα έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευχέρεια κινήσεων μέσα στη δίκη ν’ αποκαλύψουν τις πολιτικές σκοπιμότητες που οδήγησαν στη δίωξη τους και ν αντιστρέψουν τους ορούς μεταξύ κατήγορου και κατηγορουμένου σε μια πολιτική βάση και όχι γιατί σώνει και καλά δεν υπάγονται οι συγκεκριμένες πράξεις στα άρθρα του κατηγορητήριου με ερμηνείες τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά η πολύ περισσότερο με εξευτελιστικές δηλώσεις καταδίκης από τον κατηγορούμενο των πράξεων που του αποδίδονται. Σε κάθε περίπτωση κάθε δίκη έχει τις δικές της ιδιόρρυθμες, που πρέπει να σταθμίζονται όσο γίνεται πιο ψύχραιμα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει συνήθως στην ανάκριση με τα δεδομένα που υπάρχουν από την πράξη και για το λόγο αυτό η – και τεχνικά – σωστότερη στάση στην ανάκριση είναι η στάση της μη συνεργασίας. Στόχος είναι να μην γίνει καμιά απολύτως κατάθεση ή δήλωση που μπορεί αργότερα να μας μπλέξει σε φαύλους κύκλους ή αντιφάσεις.

Eίναι επίσης χρήσιμο να ξέρει ο καθένας που συλλαμβάνεται και κατηγορείται για κάτι, ότι με κάποια τυχόν λαθεμένη στάση του μπορεί να μπλέξει τους άλλους συγκατηγορούμενους του γι’ αυτό και η υπεράσπιση οφείλει να είναι ενιαία, ή να δημιουργήσει κάποιο κεκτημένο για το μηχανισμό καταστολής, που θα χρησιμοποιήσει για μελλοντικές ανακρίοεις και δίκες.

Τελειώνοντας αυτή την εισαγωγή θα θέλαμε να θυμίσουμε και να τονίσουμε, ότι οποίος πέφτει στα χεριά της αστυνομίας η του ανακριτή, πρέπει να θυμάται πάντα ότι έχει απέναντι του επαγγελματίες, που απ την πείρα τους ξέρουν πολύ καλά να χρησιμοποιούν τον πανικό, το φόβο. την αμηχανία, την κούραση και την αγνοία, αλλά και τις διαφορές κουτοπονηριές που τους σερβίρονται.

Πέρα από τη γνώση και την πείρα, έχουν και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτοί θα κρίνουν ποιους θα παραπέμψουν και γιατί. Κάποιοι άλλοι σαν κι αυτούς θα κρίνουν αν θα δικαστούν οι κατηγορούμενοι, ποτέ και για ποιο λόγο. Φυσικά και δεν είναι αλάνθαστος αυτός ο μηχανισμός, αλλά πολύ σπανία μπορεί να τα αξιοποιήσει μόνος του και απομονωμένος ο κατηγορούμενος και σχεδόν ποτέ αυτοσχεδιάζοντας…

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του πολύ σημαντικού αυτού άρθρου!!!

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: