Αρχεία Ιστολογίου

Φυσικό Κρήτης : «Ορκίζομαι να μη σέβομαι όσους δεν το αξίζουν…»

Οι δύο φοιτητές του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης, Διονύσης Ξυδιάς και ο Γιάννης Πάσχος, που αποκλείστηκαν από μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του ίδιου τμήματος, όπως καταγγέλθηκε, λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων, μιλούν στο tvxs.gr για το θέμα, κάνοντας λόγο για κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους των καθηγητών τους. Πριν από λίγες ημέρες, οι δύο φοιτητές ορκίστηκαν για το πτυχίο τους. Τον… παραλλαγμένο όρκο απήγγειλε ο ένας εκ των 2, αφήνοντας άφωνους καθηγητές και κοινό.

Παρά τον αποκλεισμό του από το μεταπτυχιακό και παρότι είχε την υψηλότερη βαθμολογία στο τμήμα του, ο φοιτητής αποφάσισε να εκφωνήσει τον όρκο, τονίζοντας όμως στην αρχή του πως «πολλοί από τους καθηγητές μας δεν είναι «πεφιλημένοι», ούτε και ζητάμε την «ευλογία» τους».

Την ίδια ώρα συνάδελφοί του μοίραζαν προκηρύξεις του Συλλόγου Φοιτητών, ενώ κάποιοι άλλοι ξεδίπλωσαν ένα πανό που έγραφε: «Ορκίζομαι να ζω στο μικρόκοσμό μου, να σκύβω το κεφάλι, να μη βγω ποτέ στο δρόμο, να δίνω το χέρι σε αυτούς που μου κόβουν τα φτερά. ΕΧΩ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΗΘΟΣ».

Έκπληκτοι οι παρευρισκόμενοι συγγενείς των αποφοίτων πληροφορούνταν ότι ο φοιτητής, ήταν ένας από τους δύο που το καλοκαίρι είχαν αποκλειστεί από τα μεταπτυχιακά για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους, καθώς και ότι ο άλλος αποκλεισθείς ήταν ο αμέσως επόμενος σε βαθμολογία μεταξύ των αποφοίτων.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Αμερικανικά παν/μια: τα χρέη, η κερδοσκοπία και το φοιτητικό κίνημα στα πλαίσια των εθνικών κινητοποίησεων στις ΗΠΑ

Πόση πλύση εγκεφάλου δεν έχει γίνει στη γενιά των 20+ οτι θα το «πληρώσει ακριβά» στην αγορά εργασίας εαν δεν έχει ενα χαρτί στα χέρια της, αλλά κανείς δεν την προειδοποίησε πως όταν θα το αποκτήσει, θα το πληρώσει πολύ ακριβότερα στη ζωή της. Για πρώτη φορά στην Αμερική το χρέος των δανείων για την αποπληρωμή διδάκτρων έφτασε στα $829 δις, ξεπερνώντας αυτό των πιστωτικών καρτών ($826,5 δις).

Πως έφτασε η κατάσταση όμως μέχρι εδώ; Μια σύντομη (για να μη στα ζαλίσω)  ιστορική αναδρομή:

1965: ο πρόεδρος Lyndon Johnson υπογράφει νομοθεσία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (Higher Education Act – HEA) στα πλαίσια του λεγόμενου «Great Society» ενος πακέτου μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Έτσι αυξήθηκαν τα χρήματα που χορηγούνται στα παν/μια απο ομοσπονδιακούς πόρους, δημιουργήθηκαν υποτροφίες και δόθηκαν χαμηλότοκα δάνεια στους φοιτητές.

1978: αφού βγήκαν στη φόρα μερικές περιπτώσεις γιατρών και δικηγόρων των οποίων τα φοιτητικά χρέη διαγράφτηκαν κατόπιν κύρηξης πτώχευσης, αμέσως μετά την αποφοίτηση τους, πέρασε νομοσχέδιο όπου καθιστούσε αδύνατη τη «απαλλαγή» για 5 χρόνια μετά την καταβολή της πρώτης δόσης. Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο, οτι το ποσοστό απαλλαγής χρεών εκείνη την περίοδο ήταν λιγότερο απο 1%.

1990: τα 5 χρόνια, που ήταν αδύνατη η απαλλαγή χρεών, έγιναν 7

1998: το Κονγκρέσο περιόρισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα διαγραφής των φοιτητικών δανείων σε περίπτωση κύρηξης πτώχευσης. Ο ίδιος κανονισμός ισχύει και για το χρέος απο εγκληματικές πράξεις (πχ. διαπράτεις ενα έγκλημα και σου ασκούν μήνυση) και απάτη. Τα δάνεια για την εκπαίδευση είναι τα μόνα που έχουν αυτού του είδους ρήτρα «μη-διαφυγής»

2005: μεταρρυθμίσεις στον Κώδικα Χρεωκοπίας (Bankruptcy Code) προωθούν την ίδια «προστασία» και στους ιδιωτικούς φορείς φοιτητικών δανείων. Τώρα όλα τα φοιτητικά δάνεια, κυβερνητικά και ιδιωτικά, είναι σχεδόν αδύνατον να παραγραφτούν.

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε στο  Read the rest of this entry