Αρχεία Ιστολογίου

Αλέν Μπαντιού «Η νεολαία θα εξεγερθεί ξανά όπως τη δεκαετία του ΄60»

Ο διασημότερος εν ζωή γάλλος φιλόσοφος προτείνει «τοπικές δράσεις παντού», λέει τα χειρότερα για τον Νικολά Σαρκοζί και πιστεύει ότι η παγκόσμια εξέγερση είναι προ των πυλών

Τον αποκαλούν «γκουρού της γαλλικής Αριστεράς».Ο ίδιος φέρει με υπερηφάνεια τον τίτλο του μαρξιστή.Αλλά και του φιλοσόφου που ανήκει στην περίφημη γαλλική σχολή της δεκαετίας του ΄60 μαζί με τον Αλτουζέρ,τον Λακάν,τον Ντεριντά,τον Λιοτάρ και τον Ντελέζ. «Είμαι ο τελευταίος επιζών» λέει κρατώντας αποστάσεις από τους νεότερους συναδέλφους του που «υπερασπίζονται την καθιερωμένη τάξη και τον καπιταλισμό».Συναντήσαμε τον Αλέν Μπαντιού την περασμένη Τετάρτη στην Αθήνα, την οποία επισκέφθηκε καλεσμένος του Γαλλικού Ινστιτούτου.Αρχισε τη συζήτηση λέγοντας ότι μιλάει πολύ καλά αρχαία ελληνικά, τα οποία όμως δεν τον βοηθούν καθόλου να καταλάβει τα σύγχρονα που μιλούν οι πολλοί έλληνες φίλοι του. 

Κατηγορούν τον Μπαντιού ότι «μισεί τη δημοκρατία». Αλλωστε δηλώνει ότι «η δημοκρατία δεν είναι παρά ένα όργανο προπαγάνδας του καπιταλισμού» . Μας διευκρινίζει όμως ότι απορρίπτει τη σημερινή μορφή οργάνωσης των κρατών και όχι τις ιδέες περί ελευθερίας, ισότητας και αδερφοσύνης. Τον ρωτάμε αν έχει υπόψη του κάποιο καλύτερο πολίτευμα από το δημοκρατικό. «Τα τρομοκρατικά και δεσποτικά κράτη που δήλωναν κομμουνιστικά απέτυχαν» λέει. «Συνεπώς πιστεύω ότι το ερώτημα παραμένει,προς το παρόν,ανοιχτό».

Ο Μπαντιού είναι βέβαιος ότι ύστερα από μια περίοδο αδράνειας της νεολαίας, «βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια νέα περίοδο νεολαιίστικης εξέγερσης.Μόνο που η εξέγερση αυτή είναι προς το παρόν εντελώς τυφλή διότι δεν έχει μνήμη,το ιστορικό της παρελθόν είναι πολύ αδύναμο. Ηδη έχουμε την Τυνησία και την Αίγυπτο.Θα υπάρξει μια νέα παγκόσμιαεξέγερση της νεολαίας όπως συνέβη στη δεκαετία του ΄60». Η κρίση μπαίνει «υποχρεωτικά» στη συζήτηση. Ο Μπαντιού λέει ότι δεν τον εντυπωσιάζει τόσο η ίδια η κρίση γιατί «ήταν πάντα πιθανή και κάποια στιγμή αναπόφευκτη,ιδίως αφότου απελευθερώσαμε πλήρως το χρηματοπιστωτικό σύστημα». Αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι η αδυναμία της απέναντι πλευράς την οποία αποκάλυψε η κρίση: «Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε ότι παντού η απάντηση των κρατών,των κυβερνήσεων,των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων είναι πανομοιότυπη- πρέπει να σώσουμε το σύστημα.Κανείς δεν έχει άλλη ιδέα εκτός από το να σώσουμε το σύστημα».

Read the rest of this entry

Οι γκρίζες γειτονιές του Παρισιού

Πέντε χρόνια μετά τις ταραχές που συγκλόνισαν τα εξαθλιωμένα προάστια του Παρισιού, η πικρία παραμένει. Νέοι άνθρωποι, μετανάστες οι περισσότεροι, συνεχίζουν να αισθάνονται αποκομμένοι από το γαλλικό κορμό. Προάστια και κωμοπόλεις όπως το Clichy-sous-Bois, είχαν πιάσει τότε κυριολεκτικά φωτιά. Οι ταραχές ξεκίνησαν όταν δυο αγόρια, κυνηγημένα από την αστυνομία βρήκαν καταφύγιο σε έναν ηλεκτρικό υποσταθμό, και έχασαν τη ζωή τους από ηλεκτροπληξία.

Νεαροί βγήκαν στους δρόμους πετώντας πέτρες και μολότοφ στους αστυνομικούς. Η αστυνομία αντεπιτέθηκε. Ο απολογισμός ήταν 4 νεκροί, 217 αστυνομικοί τραυματίες, 5.000 συλλήψεις, περισσότερα από 10.000 καμένα αυτοκίνητα, και 500 κτίρια που υπέστησαν ζημιές

Ο τότε υπουργός Εσωτερικών Nicolas Sarkozy ζήτησε να «εκδιωχθούν οι συμμορίες από τα προάστια, με χρήση κανονιών νερού». Οι ακροδεξιοί βρήκαν αφορμή για να καταφερθούν εναντίον των μεταναστών.

Σήμερα, ο πρόεδρος πλέον Sarkozy, συνεχίζει να εμμένει στη διατήρηση της τάξης. Στις γκρίζες γειτονιές των εργατικών κατοικιών του Clichy-sous-Bois έχει ανεγερθεί ένα καινούργιο αστυνομικό τμήμα.

Για τον νεαρό Canon, αυτό έχει κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η δεξιά κυβέρνηση κατάργησε τις περιπολίες της γειτονιάς που είχαν εφαρμόσει οι σοσιαλιστές. Αντί για τους γνώριμους αστυφύλακες της γειτονιάς που όλοι οι κάτοικοι γνώριζαν και αισθάνονταν οικείους, σήμερα περιπολούν αστυνομικοί της εθνικής αστυνομίας, με τους οποίους οι κάτοικοι των προαστίων δεν αισθάνονται καμία οικειότητα.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Ρομά δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Ρομά

Βαθιά μαχαιριά στην καρδιά της πέμπτης γαλλικής δημοκρατίας αποτελούν οι πρόσφατες κινήσεις του Νικολά Σαρκοζί εναντίον των Ρομά. Κινήσεις με τις οποίες ελπίζει να κλέψει και πάλι την ψήφο της Άκρας Δεξιάς από την παράταξη του Ζαν Μαρί Λεπέν και να συγκαλύψει τον ταξικό χαρακτήρα των επερχόμενων κοινωνικών συγκρούσεων πίσω από ένα μανδύα εθνικών και φυλετικών στοιχείων.

Με τη δημοτικότητά του να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και ενώ ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τη «μητέρα όλων των μαχών» για το ασφαλιστικό, ο γάλλος πρόεδρος διαφημίζει τις ομαδικές απελάσεις των Ρομά με το βλέμμα στραμμένο στις προεδρικές εκλογές του 2012. Μέσα σε λίγες ημέρες σχεδόν 700 άτομα αναγκάστηκαν να επιβιβαστούν σε ειδικά ναυλωμένα αεροπλάνα που τους μετέφεραν σε αεροδρόμια της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Οι απελάσεις, που θύμισαν σε αρκετούς τις διώξεις των Εβραίων από την κατοχική κυβέρνηση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, προκάλεσαν την αντίδραση του ΟΗΕ, της ΕΕ ακόμη και του Βατικανού. Παρόλα αυτά έγιναν δεκτές σαν μια «μάλλον καλή ιδέα» από κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη που αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους εν όψει επερχόμενων κοινωνικών συγκρούσεων.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: