Αρχεία Ιστολογίου

«Το 1821 και η εθνική μας μούρλα», του Γ. Πήττα

Φεγγαράκι μου λαμπρό, πόσα χρόνια με στραβώνεις; Το θυμόμαστε βέβαια το τραγουδάκι «φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ να πηγαίνω στο σχολειό». Μία από τις «αδιάσειστες» αποδείξεις για την ύπαρξη του λεγόμενου κρυφού σχολειού.

Πρόκειται για ένα αθώο παραδοσιακό νανούρισμα, του οποίου οι αρχικοί στίχοι δεν είναι γνωστοί, καθώς η πρώτη του δημοσίευση έρχεται στο ακόμα φρέσκο ελληνικό εθνοκράτος το 1844 από τον Sanders, ενώ κατά τη διάρκεια του αγώνα, το αναφέρει και ο Claude Fauriel, με κάπως διαφορετικά στιχάκια.

Έτσι και αλλιώς, το ποίημα, ως παραδοσιακό, άλλαζε από στόμα σε στόμα το περιεχόμενο του.

Με την εθνική παραμυθία περί κρυφού σχολειού, το συνδέει για πρώτη φορά ο Γρηγόριος Γ. Παπαδόπουλος (καθηγητής Ιστορίας στα γυμνάσιο Αθηνών) το 1855 σε μία πραγματεία του, στην οποία περιγράφει γλαφυρά, πως

«…(οι μικροί μαθητές ) την νύκτα εξερχόμενοι λάθρα μετέβαινον εις τον διδάσκαλον, λέγοντες το γνωστόν ασμάτιον “Φεγγαράκι μου λαμπρό”…»

Στις φερόμενες ως ιστορικές πηγές, προστέθηκε λίγα χρόνια αργότερα (1885-6) και ο ωραιότατος κατά τα λοιπά πίνακας του Νικόλαου Γύζη με τίτλο«το κρυφό σχολειό».

Τι και αν ο Μανουήλ Γεδεών λόγιος, συγγραφέας και ιστοριοδίφης, καθώς και μέγας χαρτοφύλακας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από τους μεγαλύτερους μελετητές του Νεότερου Ελληνισμού έγραφε:

«ουδέποτε εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων εμπόδισε (η Οθωμανική Αυτοκρατορία) την εν νάρθηξι και κελλίοις διδασκαλίαν»

και τον επιβεβαίωνε με τα ίδια περίπου λόγια ο ιστοριοδίφης Γιάννης Βλαχογιάννης;

Τι και αν ήταν γνωστό πως οι Οθωμανοί ήταν εξαιρετικά ευφυείς ώστε να τα έχουν καλά με το Ιερατείο του Φαναρίου το οποίο έτσι και αλλιώςθεωρούσε πως η υποδούλωση του Γένους ήταν ενταγμένο στα επουράνια σχέδια του Κυρίου του οποίου πάντα αι βουλαί άγνωσται παραμένουν;

Read the rest of this entry

Η απεργία είναι δικαίωμα αρκεί να μην …ασκείται

Χάος και ταλαιπωρία, ταλαιπωρία και χάος. Αυτή είναι τη σήμερον ημέρα και σχεδόν μόνιμα η αντιμετώπιση των απεργιακών και άλλων κινητοποιήσεων από μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Με την εικόνα, τον τίτλο, το σχόλιο, να περιγράφουν με τα μελανότερα των χρωμάτων τις συνέπειες μιας απεργίας στους χρήστες των υπηρεσιών που δεν παρέχονται εξαιτίας της.Και να αγνοούν, ή να υποβαθμίζουν, τον όγκο και την αποφασιστικότητα των απεργών, τους λόγους για τους οποίους κανονικοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχες που έχουν ανάγκη και το τελευταίο ευρώ οι περισσότεροι, θυσιάζουν το μεροκάματο και την ησυχία τους και τρέχουν στους δρόμους και στους καταπέλτες.

Θα πει κάποιος ότι τα ΜΜΕ είναι ελεύθερα και ελευθέρως διαμορφώνουν άποψη για όσα συμβαίνουν. Λάθος κάνει, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί και κανείς –εκτός από τον Αλαφούζο- να υπαγορεύει στον Σκάι, για παράδειγμα, πώς θα αντιμετωπίσει την απεργία της ΠΕΜΕΝ, της Στέφενσων ή της ΟΛΜΕ. Όπως δεν μπορεί και κανείς να εισάγει καινά δαιμόνια, ζητώντας ας πούμε ίσο χρόνο στα ΜΜΕ για απεργούς και ταλαιπωρούμενους από την απεργία. Ή απαιτώντας να καλύπτεται μια απεργία και ως απεργία και όχι κυρίως ή μόνο ως γενεσιουργή αιτία χάους και ταλαιπωρίας.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατόν να αγνοούμε ότι η λογική που θέλει τις απεργίες αιτία δεινών, ξένο σώμα προς τη δημοκρατική ομαλότητα, έφοδο στη ζωή των πολλών από τους λίγους, δεν είναι τέκνο του κρίνου. Η δεξιά κάποτε αντιμετώπιζε κάθε απεργία διά ροπάλου και φακελώματος, το ΠΑΣΟΚ αργότερα με τις θεωρίες των ρετιρέ, τους προνομιούχους και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Ο Πεταλωτής σήμερα, κατ’ εντολήν του Παπανδρέου προφανώς, κάνει λόγο για κατάργηση των εργασιακών σχέσεων (διά της απεργίας!) από ‘κείνους που απεργούν. Ενώ ο μύθος της προστασίας του δικαιώματος της απεργίας, αλλά και του δικαιώματος της εργασίας (δηλαδή των απεργοσπαστών) διακινείται ακόμα και στις μέρες μας.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν λοιπόν. Η απεργία είναι δικαίωμα, αρκεί να μην ενοχλεί κανέναν και κυρίως τα αφεντικά και την κυβέρνηση. Επίσης να μην κριθεί παράνομη και καταχρηστική. Επίσης να μην περιφρουρείται. Επίσης να συμφωνούν μ’ αυτή τουλάχιστον κάνα δυο μεγάλα ΜΜΕ. Και τελικώς αρκεί να μην ασκείται…

Του Θανάση Καρτερού, στην εφημερίδα Αυγή της 24ης Ιουνίου 2010

Ο ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ»

Πριν μερικές ημέρες, στην εξεταστική επιτροπή για το σκάνδαλο Siemens, μάθαμε όλοι με γλαφυρό τρόπο, αυτό που χρόνια υποπτευόμασταν: ότι η ενημέρωσή μας αποτελεί προϊόν εμπορικών συμφωνιών. Πιο συγκεκριμένα, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Civitas, Γιώργος Φλέσσας, πειθαναγκάστηκε να ομολογήσει -έστω και μέσα από τα δόντια του- ότι η εταιρεία του πληρωνόταν για να «βοηθά» μέσω του δημοσιογραφικού κλάδου στη δημιουργία καλής εικόνας τόσο της Siemens τον καιρό που ξέσπασε το σκάνδαλο,  όσο όμως και του ΔΝΤ τις εβδομάδες που διαμορφωνόταν το μνημόνιο (πριν γίνει νόμος του κράτους).

Το κόλπο της κατευθυνόμενης ενημέρωσης είναι χρόνια δοκιμασμένο στην «ελεύθερη» Δύση και -ως συνήθως- χονδροειδέστατα αντιγραμμένο στην ημέτερη Ανατολή. Κι όμως, παρόλο που επτά στους δέκα Έλληνες δεν εμπιστεύονται τα καθεστωτικά ΜΜΕ (τηλεόραση και εφημερίδες), αυτά συνεχίζουν να κατασκευάζουν αναπόδραστες πραγματικότητες.

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε στο Read the rest of this entry

ΣΚΑΙ 100,3: Ο καλός ιδιώτης

Με τρόπο ξεκάθαρα αντιδημοκρατικό και φασιστικό, η διοίκηση του ΣΚΑΙ 100,3 αποφάσισε σήμερα να αγνοήσει την απεργία των τεχνικών της ελληνικής ραδιοφωνίας, κάτι που ανάγκασε μέχρι και τους εργαζόμενους του σταθμού να αντιδράσουν:

Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στον ραδιοφωνικό σταθμό Σκάϊ δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας στους συναδέλφους μας ηχολήπτες που απεργούν.
Είναι δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμα τους η διαπραγμάτευση της συλλογικής σύμβασης εργασίας και η κατοχύρωση των θέσεων εργασίας τους, ιδιαίτερα τώρα που η απελευθέρωση των απολύσεων και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων είναι προ των πυλών.
Θεωρούμε καταχρηστική την αναμετάδοση του τηλεοπτικού προγράμματος του Σκάϊ από τη συχνότητα του ραδιοφώνου.
Εκ μέρους των δημοσιογράφων του ραδιοφώνου Σκαϊ 100,3

Σε αυτήν την αγορά εργασίας, κάποιοι επιχειρούν να μας πείσουν ότι η περικοπή του 13ου και του 14ου μισθού, θα βοηθήσει…

Αναδημοσίευση από Παραπολιτκή

Αρέσει σε %d bloggers: