Αρχεία Ιστολογίου

Μια Μέρα στο Τσίρκο..

Έκθεση ιδεών του μαθητή της Β’ Δημοτικού Stoned Sparrow..

Σήμερα ο μπαμπάς είχε ρεπό από το γραφείο και αποφάσισε να κάνουμε μια ψηφιακή βόλτα στο Τσίρκο της Συναίνεσης..Τον αγαπάω το μπαμπά και τις ιδεές του γιατί συνήθως περνάω καλά οταν παίζουμε μαζί..Έβγαλα και φωτογραφίες!! Σήμερα όμως η

Ένας απ' τους κλόουν

ιδέα του ήταν χαζή.. Κατ’ αρχήν αυτό το τσίρκο είχε παρουσιαστές κάτι κλόουν που δεν ήταν πολύχρωμοι αλλά φορούσαν γκρί και μαύρα κουστούμια και ταγέρ.. Άσε που έλεγαν συνέχεια ότι ξέρουν τί θέλω και τί είναι καλό για μένα.. Εγώ ποπ-κορν ήθελα όχι συναίνεση, τελοσπάντων λέω ο μπαμπάς θα ξέρει.. Αυτοί οι κλόουν έλεγαν κάτι πολύ ωραία αστεία πρέπει να πώ.. Ότι τους νοιάζει να είμαι καλά εγώ και η χώρα, ότι είναι αντικειμενικοί και περιγράφουν γεγονότα, ότι κάνουν σκληρή κριτική στους ακροβάτες και τους σαλτιμπάγκους.. Γέλασα πολύ αλλά βαρέθηκα γρήγορα και ο μπαμπάς με πήγε να δω αυτούς τους σαλτιμπάγκους και τους ακροβάτες μήπως και περάσω καλύτερα.. Α, να μην ξεχάσω να σας πώ ότι αυτοί οι κλόουν μαζί με όλα τα άλλα διάλεγαν και ποιός σαλτιμπάγκος είναι καλύτερος για μένα,  για να μην διαλέξω εγώ και κάνω κανένα λάθος..

Ο Αρχι-Σαλτιμπάγκος

Οι σαλτιμπάγκοι και οι ακροβάτες είχαν πιο πολύ πλάκα.. Κάνανε συνέχεια τούμπες κι όσο τις κάνανε λέγανε κι αστεία.. Καλά τα ίδια με τους κλόουν αλλά και πάλι θέλει ταλέντο να λες αστεία και να κάνεις ακροβατικά μαζί.. Ίσως γι αυτό να πέφτανε συνέχεια βέβαια αλλά δεν πειράζει, εγώ πάλι γελούσα.. Ο μπαμπάς είπε να μη γελάω γιατί το νούμερο είναι σοβαρό και κινδυνεύει η χώρα αλλά εγώ δεν άντεχα και για να μη με μαλώσουν οι κλόουν και οι σαλτιμπάγκοι μαζί ο μπαμπάς μου φώναζε.. Ο μπαμπάς είπε ότι μπορεί να μαλώνουν στην παράσταση αλλά αν τους πεις ότι δε τους θέλεις πια σε μαλώνουν γιατί είσαι κακό παιδί.. Κι επειδή έρχονται και Χριστούγεννα και θέλω να πάρω δώρο, φύγαμε..

Read the rest of this entry

Η Αγία Άννα της Συναίνεσης και ο Επιμελής Φασίστας..

Και μετά τους επαίνους και τα αυτοκολλητάκια απ’ την κυρία Άννα, ο επιμελής φασίστας αναλαμβάνει να εξαρθρώσει τη σπείρα ελεύθερης ενημέρωσης του Indymedia, μόνος αλλά λέων, όρθιος ανάμεσα σε άπλυτους με τούφες, τατουάζ και σκουλαρίκια..

Read the rest of this entry

Έχουμε Συναίνεση μη το Γελάς Μωρό μου..

Κλαίω απο συγκίνηση..

Η Αγία Άννα η της Συναινέσεως..

Ένα ρίγος διαπερνάει το σώμα μου..

Η μάνα μου έκαψε το φαγητό γιατί χορεύαμε μαζί..

Η Αδερφή μου πήρε απ το πατάρι τη σημαία και τρέχει στις πλατείες να γιορτάσει..

Θα πάω κι εγώ αλλά πρέπει πρώτα να τα πω..

Στα πανεπιστήμια οι εμπόροι ναρκωτικών – ήταν περισσότεροι από τους φοιτητάς – τρέχουν γεμάτοι πανικό..

Οι άπλυτοι με τις τούφες και τα τατουάζ τρέχουν για μπάνιο και λέιζερ..

Οι οίκοι αξιολόγησης αναβαθμίζουν τη χώρα της υπευθυνότητας..

Τέρμα πια οι έλεγχοι, τέρμα πια οι εκκλήσεις, τέρμα πια οι απειλές..

Ευρωπαίοι ηγέτες και μανατζερέοι με παίρνουν τηλέφωνα να με συγχαρούν..

Κι όλα αυτά χάρη σε ένα όραμα, μια γυναίκα..

την Αγία Άννα της Συναίνεσης..

Εκκλησίες ξεκίνησαν να χτίζονται, στείλε κι εσύ τη μικρή συνεισφορά σου για την Αγία του Έθνους..

Για περισσότερες πληροφορίες: 210-3%-10%-αύριο υπουργός

ΛΑ.(κ)Ο.Σ της ανώτατης παιδείας

Ζητήστε τον κύριο Γιώργο..

Δύο Καλοκαίρια 2004/2011

του Νικόλα Σεβαστάκη*
Αναδημοσίευση από τα Ενθέματα της Αυγής

To καλοκαίρι του 2004, το μεγάλο γεγονός των Ολυμπιακών Αγώνων επιλέχτηκε ως σύμβολο της δημοκρατίας του επιτεύγματος, ως ενσάρκωση της ιδέας της ισχυρής Ελλάδας. Την περίοδο εκείνη, ένα σημαντικό τμήμα των ελίτ έσπευδε να χαιρετήσει την «ωρίμανση» του έλληνα πολίτη, τη συμφιλίωση ανάμεσα στις εμπειρίες της υλικής ευημερίας και σε μια νέα αίσθηση ευθύνης η οποία, λεγόταν, κλείνει τους λογαριασμούς με την κουλτούρα των διχασμών και των «παράλογων» φόβων. Το καλοκαίρι του 2004 ήταν, θα μπορούσε να πει κανείς, η υλική και πολιτιστική προέκταση της φασματικής ύπαρξης του λεγόμενου μεσαίου χώρου. Και συγχρόνως συμπύκνωνε τους κοινούς τόπους του εκσυγχρονιστικού «νέου πατριωτισμού».

Το καλοκαίρι του 2011, η επίκληση της συναίνεσης έχει αλλάξει τελείως πρόσημο και χαρακτήρα. Ό, τι έχει απομείνει από το μπλοκ της ορθοφροσύνης του 2004 ανακαλύπτει τώρα το μεγάλο κακό: ότι ο πολίτης δεν έχει ωριμάσει, ότι ο διεκδικητικός «παιδισμός» δεν έχει κατανικηθεί, ότι, κοντολογίς, ο λαός παραμένει ανεπίτρεπτα λαϊκιστής. Η παλιά σύνθεση δημοκρατικού ηδονισμού και εκσυγχρονισμού μοιάζει πλέον με ένα πολύ μακρινό παρελθόν. Η (ψευδής) θετικότητα, μαραζωμένη ήδη εδώ και χρόνια, καταπλακώθηκε απότομα από την επίγνωση της αμαρτίας, της πτώσης και της ανάγκης για εξιλέωση. Για αυτό και οι νέοι τόνοι της ορθοφροσύνης δεν περιγράφουν κάποια χώρα μεταλλίων αλλά έναν τόπο μαρτυρίου. Από την Ελλάδα μεγάλο θεματικό πάρκο περάσαμε στην Ελλάδα σωφρονιστική αποικία. Από τις ρητορικές της αυτοπεποίθησης φτάσαμε σε έναν, σχεδόν σαδιστικό, στιγματισμό του Έλληνα ως ανερμάτιστου απατεωνίσκου.

Read the rest of this entry