Αρχεία Ιστολογίου

Έχει κι η Ελλάδα τις πρωτιές της..

Κατά τη διάρκεια των ταραχών στην Αγγλία, όταν βανάκια της αστυνομίας κυκλοφορούσαν με φωτογραφίες νεαρών και καλούσαν τους «πολίτες» να ρουφιανέψουν τους «αλήτες», όταν ο πρωθυπουργός της χώρας ανακοίνωνε πως θα κλείνει τα social media κατά βούληση, ουπς συγνώμη όταν η ασφάλεια της χώρας το απαιτεί ήθελα να πω, όταν δεκαεφτάχρονος έμπαινε στη φυλακή για ένα status στο facebook, μια αξιολάτρευτη και δημιουργική ομάδα έκανε την εμφάνισή της.. Τα μέλη της, τα οποία μπορείτε να καμαρώσετε και στη photo αποφάσισαν ότι το κομβικό πρόβλημα της χώρας ήταν να καθαριστεί από τα σκουπίδια, που δημιούργησαν αυτοί που καθημερινά θεωρούνται, αντιμετωπίζονται και χωροθετούνται σα σκουπίδια.. Παίζοντας με την αγαστή σχέση της ομάδας αυτής με τις κυρίαρχες τάξεις, όσοι -ευτυχώς πολλοί- διαφώνησαν με τον κρετινισμό της επιλογής, χαρακτήρισαν ειρωνικά την ομάδα αυτή  broomeoisie (από το broom- σκούπα και το αγαπημένο όλων μας bourgeoisie).. Περισσόετερες πληροφορίες γι’ αυτό το τσίρκο μπορείτε να βρείτε εδώ.. Να υπογραμμίσω μόνο την κεντρικότητα των social media στην οργάνωση του θίασου της σκούπας..

Ωραία όλα αυτά θα μου πεις αλλά που βρίσκεται η ελληνική πρωτοπορεία; Κι εδω είναι που κάνεις το λάθος.. Όχι μόνο έχουμε θίασο της σκούπας αλλά τον είχαμε κι ένα χρόνο πριν τους old fashioned Εγγλέζους: οι φίλοι μας οι atenistas.. Κι αντιγράφω από το Δερβενιώτη:

Read the rest of this entry

Advertisements

Κλέφτες καταστημάτων όλου του κόσμου ενωθείτε | Ο Slavoj Zizek σχετικά με το νόημα των ταραχών

 

Ο Slavoj Zizek στην Αθήνα, στις 19/12/2010, στην εκδήλωση με τίτλο: “Ζώντας στην Εποχή των Τεράτων”. Κλικ για το βίντεο της εκδήλωσης

Η μετάφραση στα Ελληνικά έγινε από το blog «για την κοινωνική αριστερά» στις 21/8/2011

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται, αυτό είναι σημάδι ότι μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία εκτυλίσσεται. Όταν ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν κακοτυχία. Όταν όμως ηττήθηκε και πάλι στο Waterloo, ήταν σαφές πλέον ότι η εποχή του τελείωνε.

Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί με καλύτερους κανονισμούς κλπ. Τώρα που συγκεντρώνονται τα σημάδια μιας επαναλαμβανόμενης οικονομικής διάλυσης, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα διαρθρωτικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και σφίξουμε  το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, το επιχείρημα που επικρατεί είναι ότι οι πλούσιοι δεν θα είχαν πλέον κανένα κίνητρο να επενδύσουν, θα δημιουργούνταν λιγότερες θέσεις εργασίας και όλοι μας θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε στους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι φτωχοί? Τι μπορούν να κάνουν?

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη ανησυχία – αλλά τι είδους? Όπως και με το κάψιμο αυτοκινήτων στα περίχωρα (banlieues) του Παρισιού το 2005, οι εξεγερμένοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες επίσης στράφηκαν προς τη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι ‘αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου με μαρξιστικούς όρους, ως ένα περιστατικό που σχετίζεται με την εμφάνιση του επαναστατικού υποκειμένου.

Read the rest of this entry