Αρχεία Ιστολογίου

John Lennon-Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Το μέλλον του αίματος, του Γιώργου Πήττα

Την ημέρα που δολοφονήθηκε ο John Lennon, δεν θα την λησμονήσω ποτέ. Ήταν βραδάκι, γύρω στις 8 και 30, όταν άνοιξα την αυλόπορτα του πατρικού στο Παλιό Φάληρο και με έκπληξη είδα τον αείμνηστο πατέρα μου να στέκει στην εξώπορτα και να με προλαβαίνει πριν μπω καλά-καλά μέσα.

Είχε ύφος περίεργο, αμήχανο, στενάχωρο.

«Ξέρεις, δολοφόνησαν τον Lennon» είπε, για να συμπληρώσει αμέσως «ένας κόσμος που επιτρέπει τη δολοφονία ενός καλλιτέχνη και ειδικά ενός τέτοιου καλλιτέχνη, είναι τελειωμένος προ πολλού».

Ο πατέρας μου, είχε μία έντονη τάση απόρριψης του σύγχρονου κόσμου, είχε μία έντονη όσφρηση της περιρρέουσας παρακμής ήδη αρκετά χρόνια και συχνά, προσπαθώντας να βλέπω τα πράγματα πιο θετικά, συγκρουόμουν μαζί του.

Ήταν, η πρώτη φορά που συμφώνησα χωρίς να πω λέξη.
Η δολοφονία του John Lennon συμβολικά, σηματοδότησε την αδυναμία των ανθρώπων να αλλάξουν τον κόσμο ειρηνικά, συμβόλισε την αδυναμία μίας γενιάς και όχι μόνο, να πείσει τους υπόλοιπους για το «καλό» μέσα από τη δύναμη της αλήθειας και της Τέχνης.

Ο φονιάς του Lennon, ζήλεψε την δημιουργική ελευθερία του βρετανού μουσικού. Πρώτα τη θαύμασε, μετά τη ζήλεψε και τέλος τη μίσησε αναγνωρίζοντας την αδυναμία του να είναι όπως το είδωλο του.

Δολοφόνησε, γιατί δεν είχε το σθένος να αυτοκτονήσει.

Όπως ακριβώς, ο Κορκονέας.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: