Αρχεία Ιστολογίου

Χρυσαυγίτες με γραβάτα

Απόσπασμα από την Αφορμή

Υπάρχει σε αυτή την ιστορία ένα ερώτημα:

Πως οι χρυσοκάνθαροι υπηρέτες της εξουσίας και των αφεντικών που υποδύονται τους «δημοσιογράφους» τα έβαλαν με έναν υπουργό (Παπουτσή), και μάλιστα υπουργό της νεοφιλελεύθερης συμμορίας του ΠΑΣΟΚ;

Αρκεί ως εξήγηση η δειλία, ο φόβος τους και η ανάγκη προστασίας από την αστυνομία που τους κάνει να «τα βάζουν» με έναν υπουργό;

Νομίζω ότι η εξήγηση είναι βαθύτερη.

Από τη δεκαετία του 1980 και την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού τα ιδιωτικά αφεντικά ισχυροποιούν διαρκώς τη θέση τους έναντι της κρατικής πολιτικής γραφειοκρατίας. Η ιδιωτικοποίηση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης τους έδωσε ένα γιγάντιο προπαγανδιστικό μηχανισμό, που τον στελέχωσαν με υπηρέτες-προπαγανδιστές όπως Καψής, Στραβελάκης, Τρέμη, Πρετεντέρης και ΣΙΑ. Δημιουργήθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός διαπλοκής με την κρατική εξουσία -στην Ελλάδα κεντρικό ρόλο έπαιξε η μοιρασιά της πίτας στα δημόσια έργα. Παρά τις επιμέρους κόντρες με κάποιες αποφάσεις κυβερνήσεων (που, συνήθως, έθιγαν συμφέροντα ενός αφεντικού κάποιου μέσου), η συνεργασία με την όποια κυβέρνηση ήταν κατά κανόνα αδιατάραχτη: το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο.

Read the rest of this entry

O αστυνομικισμός αντικαθιστά τον λαϊκισμό, πιτσιρίκος

Η εικόνα της Όλγας Τρέμη να είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα –ενώ μιλούσε για το χαμό των δυο αστυνομικών- δημιούργησε αρνητικές εντυπώσεις σε πολλούς και προκάλεσε ειρωνικά σχόλια. Κι όμως, η στάση της ήταν απόλυτα δικαιολογημένη.

Η Όλγα Τρέμη και οι υπόλοιποι τηλεδημοσιογράφοι φυλάσσονται από αστυνομικούς (που πληρώνουμε εμείς). Έχουν προσωπική φρουρά -που τους προστατεύει- και είναι λογικό να αναπτύσσουν μια ειδική σχέση με τους σωματοφύλακες-αστυνομικούς.

Στο πρόσωπο των δυο αστυνομικών που έπεσαν νεκροί από τα πυρά των κακοποιών, οι τηλεδημοσιογράφοι βλέπουν τους δικούς τους αστυνομικούς. Σκέφτονται πως αυτοί οι δυο αστυνομικοί θα μπορούσαν να είναι οι αστυνομικοί που τους προστατεύουν. Και πενθούν. Δεν πενθούν για τους νεκρούς αστυνομικούς. Πενθούν επειδή ξέρουν πως, αν ο αστυνομικός τους πέσει νεκρός, μετά είναι η σειρά τους.

Ο τηλεδημοσιογράφος ξέρει πως οι αστυνομικοί που τον φρουρούν παρακολουθούν το δελτίο – παρακολουθούν τι λέει. Οπότε, ουσιαστικά απευθύνονται στους αστυνομικούς τους. Και λένε αυτά που θέλει να ακούσει ο αστυνομικός, σε μια προσπάθεια να του κρατήσουν το ηθικό ψηλά.

Επίσης, όταν ο Γιάννης Πρετεντέρης γράφει ένα άρθρο για την Αστυνομία, απευθύνεται αποκλειστικά στους αστυνομικούς που τον φυλάνε. Γράφει ό,τι θέλουν να διαβάσουν οι αστυνομικοί. Γίνεται δηλαδή αστυνομικιστής.

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: