Αρχεία Ιστολογίου

Δύσκολοι καιροί για εκδότες (επαναληπτικές εξετάσεις Α’ εξάμηνου 2011)

Αναδημοσίευση από τον Techie Chan

Το να μιλήσουμε για το πόση βρώμα και δυσωδία εκπέμπουν τα ελληνικά ΜΜΕ νομίζω είναι σαν να κηρύττεις το λόγο του θεού σε ευσεβείς κουακέρους. Για να είστε εδώ κι όχι στην οθόνη του μεγάλου καναλιού σημαίνει πως τις έχετε τις υποψίες σας.

Είναι και αυτό το καταραμένο wikileaks που εκθέτει ανεπανόρθωτα το κύρος και την ανεξαρτησία των σοβαρότερων δημοσιογράφων και μέσων και μας χαλάει τη σούπα. Δεν ξέρω τι να πω. Ίσως αν επιστρέψουν στην καθαρεύουσα, το πεσμένο κύρος τους να ανασκουμπωθεί λιγάκι. Παρόλαυτά είναι χρήσιμο να μαζεύουμε σε μια γωνίτσα διάφορα σκατά τους σε περίπτωση που θέλουμε να βουλώσουμε κανέναν “καλόπιστο”. Και το καλόπιστος το βάζω σε εισαγωγικά, διότι μόνο η έντονη εθελοτυφλία μπορεί να σε κάνει καλόπιστο απέναντι σε αυτό τον οχετό από κουραμπιέδες.

Δελτίο Προόδου (από τον τροϊκανό TechieChan)

Ξεκινώντας θα ήθελα να ρίξουμε μια ματιά στην πορεία προόδου των ελληνικών μέσων και στο θαύμα της επιβίωσής τους. Στην καρτέλα προόδου έχουμε κρατήσει τα αποτελέσματα της περσινής χρονιάς, τα οποία και θα συμπληρώσουμε με τα αποτελέσματα του πρώτου εξαμήνου αυτής της χρονιάς. Γι’ αυτούς που δεν θυμούνται, τα 5 ανεξάρτητα κρατίδια τα είχαν πάει πολύ άσχημα το 2010 και η πορεία των οικονομιών τους είναι σαφέστατα μη διατηρήσιμη. Τα ελλείμματα κινούνταν γύρω στο 20-25% του “ΑΕΠ” τους και τα συσσωρευμένα χρέη τους ξεπερνούσαν το 100% του ΑΕΠ. Ξαναβάζω τον πίνακα για να θυμούνται οι παλιοί και να χαίρονται οι νεότεροι.

Read the rest of this entry

Αμερικανικά παν/μια: τα χρέη, η κερδοσκοπία και το φοιτητικό κίνημα στα πλαίσια των εθνικών κινητοποίησεων στις ΗΠΑ

Πόση πλύση εγκεφάλου δεν έχει γίνει στη γενιά των 20+ οτι θα το «πληρώσει ακριβά» στην αγορά εργασίας εαν δεν έχει ενα χαρτί στα χέρια της, αλλά κανείς δεν την προειδοποίησε πως όταν θα το αποκτήσει, θα το πληρώσει πολύ ακριβότερα στη ζωή της. Για πρώτη φορά στην Αμερική το χρέος των δανείων για την αποπληρωμή διδάκτρων έφτασε στα $829 δις, ξεπερνώντας αυτό των πιστωτικών καρτών ($826,5 δις).

Πως έφτασε η κατάσταση όμως μέχρι εδώ; Μια σύντομη (για να μη στα ζαλίσω)  ιστορική αναδρομή:

1965: ο πρόεδρος Lyndon Johnson υπογράφει νομοθεσία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (Higher Education Act – HEA) στα πλαίσια του λεγόμενου «Great Society» ενος πακέτου μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Έτσι αυξήθηκαν τα χρήματα που χορηγούνται στα παν/μια απο ομοσπονδιακούς πόρους, δημιουργήθηκαν υποτροφίες και δόθηκαν χαμηλότοκα δάνεια στους φοιτητές.

1978: αφού βγήκαν στη φόρα μερικές περιπτώσεις γιατρών και δικηγόρων των οποίων τα φοιτητικά χρέη διαγράφτηκαν κατόπιν κύρηξης πτώχευσης, αμέσως μετά την αποφοίτηση τους, πέρασε νομοσχέδιο όπου καθιστούσε αδύνατη τη «απαλλαγή» για 5 χρόνια μετά την καταβολή της πρώτης δόσης. Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο, οτι το ποσοστό απαλλαγής χρεών εκείνη την περίοδο ήταν λιγότερο απο 1%.

1990: τα 5 χρόνια, που ήταν αδύνατη η απαλλαγή χρεών, έγιναν 7

1998: το Κονγκρέσο περιόρισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα διαγραφής των φοιτητικών δανείων σε περίπτωση κύρηξης πτώχευσης. Ο ίδιος κανονισμός ισχύει και για το χρέος απο εγκληματικές πράξεις (πχ. διαπράτεις ενα έγκλημα και σου ασκούν μήνυση) και απάτη. Τα δάνεια για την εκπαίδευση είναι τα μόνα που έχουν αυτού του είδους ρήτρα «μη-διαφυγής»

2005: μεταρρυθμίσεις στον Κώδικα Χρεωκοπίας (Bankruptcy Code) προωθούν την ίδια «προστασία» και στους ιδιωτικούς φορείς φοιτητικών δανείων. Τώρα όλα τα φοιτητικά δάνεια, κυβερνητικά και ιδιωτικά, είναι σχεδόν αδύνατον να παραγραφτούν.

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε στο  Read the rest of this entry

Λίμιτεδ: Προμηθευτής νοσοκομείων σε ταλιράκια.

Τα χρέη των νοσοκομείων προς τους προμηθευτές είναι ένα ακόμα πολιτικό κόλπο προκειμένου να κρύψουμε από τη Eurostat τα ελλείμματα του ελληνικού κράτους. Τα νοσοκομεία “ξεχνάνε” να δημοσιεύσουν ισολογισμούς, κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι χρωστάνε και σε ποιον. Έτσι, από τη μία το κράτος δεν υποχρεούται στην έκδοση ομολόγων, που θα επιβάρυναν επίσημα το δημόσιο χρέος, και ταυτόχρονα η αδιαφάνεια του ύψους των χρεών δεν επιτρέπει στη Eurostat να υπολογίσει πόσα παραπάνω χρωστάει το ελληνικό Δημόσιο.

Οι προμηθευτές δέχονται ουσιαστικά να χρηματοδοτήσουν το ελληνικό Δημόσιο για 2-3-4 χρόνια (όσο θα πάρει για να εξοφληθούν), με αντάλλαγμα υπερβολικές και αδιαφανείς χρεώσεις. Ένα γνήσια ελληνικό νταραβέρι. Μη ζητάς τα χρεωστούμενα, για να μη ρωτώ πόσο θα πληρώσω.

Ας κάνουμε όμως ένα πρόχειρο business plan για να μετρήσουμε το κέρδος ενός νομοταγούς επιχειρηματία. Ας υποθέσουμε πως το νοσοκομείο «Τρεισλάλειον» αγοράζει ένα αναλώσιμο των 121 ευρώ από την εταιρεία «Αρπακτική Προμηθευτική». Πρακτικά, ο προμηθευτής έχει αγοράσει το αναλώσιμο 10 ευρώ από τις ΗΠΑ. Όχι όμως απευθείας αλλά μέσω μιας θυγατρικής του. Της «Τρισχορεύειν λίμιτεδ». Που είναι εγκαταστημένη στην -πολύ καλά το καταλάβατε- “μαρτυρικήν Τζίμπρον”. Κατόπιν το έχει εισαγάγει νομίμως και ηθικώς στην Ελλάδα στην τιμή των 90 ευρώ. Πληρώνει φόρο 8 ευρώ (10% επί 80 ευρώ κέρδος) στην Κύπρο, πληρώνει στο τρίμηνο 21 ευρώ ΦΠΑ στην Ελλάδα και, στο τέλος του χρόνου, άλλα 2,5 ευρώ φόρο εισοδήματος (25% Χ 10 ευρώ κέρδος).

Πρακτικά, ή όλη δουλειά μέχρι στιγμής τού έχει κοστίσει 45 ευρώ χοντρά – χοντρά. Ας υποθέσουμε πως θα περιμένει 3 χρόνια μέχρι να πληρωθεί και πως δεν έχει κεφάλαιο κίνησης. Κανένα πρόβλημα. Θα πληρώσει άλλα 11 ευρώ στην τράπεζα. Σύνολο κόστους; 56 ευρώ μέχρι την είσπραξη των τελικών 121. Το καθαρό που θα μείνει στην τσέπη είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, 65 ολόκληρα ευρώ. Δηλαδή, 650% πάνω στην τιμή κόστους. Όχι και πολύ άσχημα.

Αν λοιπόν αναρωτιέστε γιατί, παρά τις εξαγγελίες Ξενογιανακοπούλου-Λοβέρδου, τόσο τα χρέη των νοσοκομείων όσο και οι δαπάνες των Ταμείων αυξάνονται και φέτος, θυμηθείτε πως η ανικανότητα αποτελεί μόνο ένα μέρος της απάντησης.

Αναδημοσίευση από Avgi.gr