Αρχεία Ιστολογίου

«Το 1821 και η εθνική μας μούρλα», του Γ. Πήττα

Φεγγαράκι μου λαμπρό, πόσα χρόνια με στραβώνεις; Το θυμόμαστε βέβαια το τραγουδάκι «φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ να πηγαίνω στο σχολειό». Μία από τις «αδιάσειστες» αποδείξεις για την ύπαρξη του λεγόμενου κρυφού σχολειού.

Πρόκειται για ένα αθώο παραδοσιακό νανούρισμα, του οποίου οι αρχικοί στίχοι δεν είναι γνωστοί, καθώς η πρώτη του δημοσίευση έρχεται στο ακόμα φρέσκο ελληνικό εθνοκράτος το 1844 από τον Sanders, ενώ κατά τη διάρκεια του αγώνα, το αναφέρει και ο Claude Fauriel, με κάπως διαφορετικά στιχάκια.

Έτσι και αλλιώς, το ποίημα, ως παραδοσιακό, άλλαζε από στόμα σε στόμα το περιεχόμενο του.

Με την εθνική παραμυθία περί κρυφού σχολειού, το συνδέει για πρώτη φορά ο Γρηγόριος Γ. Παπαδόπουλος (καθηγητής Ιστορίας στα γυμνάσιο Αθηνών) το 1855 σε μία πραγματεία του, στην οποία περιγράφει γλαφυρά, πως

«…(οι μικροί μαθητές ) την νύκτα εξερχόμενοι λάθρα μετέβαινον εις τον διδάσκαλον, λέγοντες το γνωστόν ασμάτιον “Φεγγαράκι μου λαμπρό”…»

Στις φερόμενες ως ιστορικές πηγές, προστέθηκε λίγα χρόνια αργότερα (1885-6) και ο ωραιότατος κατά τα λοιπά πίνακας του Νικόλαου Γύζη με τίτλο«το κρυφό σχολειό».

Τι και αν ο Μανουήλ Γεδεών λόγιος, συγγραφέας και ιστοριοδίφης, καθώς και μέγας χαρτοφύλακας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από τους μεγαλύτερους μελετητές του Νεότερου Ελληνισμού έγραφε:

«ουδέποτε εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων εμπόδισε (η Οθωμανική Αυτοκρατορία) την εν νάρθηξι και κελλίοις διδασκαλίαν»

και τον επιβεβαίωνε με τα ίδια περίπου λόγια ο ιστοριοδίφης Γιάννης Βλαχογιάννης;

Τι και αν ήταν γνωστό πως οι Οθωμανοί ήταν εξαιρετικά ευφυείς ώστε να τα έχουν καλά με το Ιερατείο του Φαναρίου το οποίο έτσι και αλλιώςθεωρούσε πως η υποδούλωση του Γένους ήταν ενταγμένο στα επουράνια σχέδια του Κυρίου του οποίου πάντα αι βουλαί άγνωσται παραμένουν;

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: