Αρχεία Ιστολογίου

Ισπανία ’36 «Μέσα στην Επανάσταση» [ντοκυμαντερ]

Από τις προσωπικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, βλέπουμε την προσπάθεια για τη δημιουργία της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας μέσα από την εργατική και κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Ήταν ένα πείραμα κοινωνικών μετασχηματισμών, από τα μεγαλύτερα που γνώρισε η δυτική ευρώπη.

Στα 3 χρόνια του «σύντομου καλοκαιριού της αναρχίας», δυο ζητήματα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο: πρώτον, δεν επικράτησε λιμός και δεύτερον θεωρήθηκε ότι υπήρξε, ακόμα και από τους αντιπάλους της, ανεβασμένο πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο, σε σχέση με όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις. Ανεξάρτητα από το σαμποτάρισμα και την καταστολή που δέχθηκε, από τους σταλινικούς του ΚΚ Ισπανίας, που δεν είχαν συμφέρον να πετύχει αυτή η επανάσταση.

Διάρκεια ντοκυμαντερ:112 Λεπτά
Μεταγλωτισμένο στα ελληνικά με πρόλογο κι επίλογο.

Κατεβάστε το  ντοκιμαντέρ σε torrent από εδώ (black tracker)

Αναδημοσίευση από Ελευθεριακός Κόσμος

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας κερδίζει τις εκλογές του 1936

Σαν σήμερα, το 1936, πραγματοποιείται η «μετωπική» εκλογική σύγκρουση ανάμεσα στο Λαϊκό Μέτωπο και το Εθνικό Μέτωπο, που βρίσκει νικήτριες τις δημοκρατικές, κομουνιστικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις του πρώτου. Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του εκλογικού αυτού συνασπισμού, έχει πάρει τον Ιανουάριο του ’36 ο Manuel Azaña, ο οποίος και ανακυρήσσεται τελικά πρωθυπουργός της Ισπανίας.

Το διεθνές ρεύμα των «λαϊκών μετώπων» της δεκαετίας του ‘30, αποτελεί ίσως την ενστικτώδη αντίδραση της Αριστεράς στην άνοδο εθνικιστικών και φασιστικών ρευμάτων, ενώ εμπνευστής και οργανωτής των απανταχού συσπειρώσεων είναι, κατά κύριο λόγο, ηΚομουνιστική Διεθνής, δηλαδή –για τα δεδομένα της εποχής- ο Στάλιν.

Η ανάγκη αντιμετώπισης της φασιστικής απειλής, αναγκάζει τα Κομουνιστικά Κόμματα να συμμαχήσουν με πολύ ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις, από αυτονομιστικά κινήματα και αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις, μέχρι δημοκρατικές παρατάξεις και αστικά κόμματα. Φυσικά, οι παθογένειες των εσωτερικών τριβών και της απουσίας συμβιβασμού δε θα αργήσουν να εμφανιστούν, οδηγώντας έτσι στην –εκ του αποτελέσματος- αποτυχία τα λαϊκά μέτωπα.

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας απαρτίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE), το Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE), το ανεξάρτητο και νεοσύστατο Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης (POUM), τη Δημοκρατική Αριστερά (IR) του Azaña και τη Δημοκρατική Ένωση(UR) του Barrio, ενώ έχει την υποστήριξη των αυτονομιστών της Γαλικίας (PG) και της Καταλωνίας (Esquerra), της σοσιαλιστικής Ένωσης Εργατών (UGT), καθώς και της αναρχοσυνδικαλιστικής συνομοσπονδίας του CNT.

Οι αναρχικοί, μετέπειτα συναγωνιστές του Λαϊκού Μετώπου στον εμφύλιο, αρνούνται φυσικά να συμμετάσχουν στις εκλογές, ωστόσο αρκετοί κάνουν την υποχώρηση να μετριάσουν την εκστρατεία υπέρ της αποχής.

Read the rest of this entry

Federico Garcia Lorca (1898 – 1936)

Η παραπάνω φωτογραφία ξεγελά. Δεν έχει τραβηχτεί κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά πολύ νωρίτερα, το 1918 στα βουνά της Αλμπουχάρα, κατά τη διάρκεια κυνηγετικής εκδρομής. O ποιητής σαρκαστικά αλλά και προφητικά έγραψε στο πίσω μέρος της ότι ήταν βέβαιος πως ήθελαν να βγάλουν μια φωτογραφία του με τον ίδιο να κρατά καπέλο παναμά και τουφέκι.

Ξημερώματα 19ης Αυγούστου του 1936, φρανκιστές φασίστες εκτελούν στη Γρανάδα τον μεγάλο Ισπανό ποιητή, μουσικό, ζωγράφο και θεατρικό συγγραφέα Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

«Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»

Η έκρηξη του πολέμου, τον Ιούλιο του 1936, βρίσκει το Λόρκα στη γενέτειρά του τη Γρανάδα, την πιο συντηρητική πόλη της Ανδαλουσίας. Παρότι απείχε συνειδητά από την πολιτική, αυτό δεν τον εμπόδισε να συνταχθεί με το στρατόπεδο του δικαίου στην κόλαση του Ισπανικού Εμφυλίου. Κυνηγιέται ανηλεώς από τους φαλαγγίτες και συλλαμβάνεται στις 17 Αυγούστου.Τουφεκίζεται από παραστρατιωτικούς του Φράνκο δύο μέρες μετά και το πτώμα του σωριάζεται σε ομαδικό τάφο, μαζί με άλλα τρία θύματα της φασιστικής κτηνωδίας, ένα δάσκαλο και δυο αναρχικούς.

Η ακριβής τοποθεσία του τάφου δεν έχει βρεθεί ακόμα. Το δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο έως το 1975 και η κατοπινή «Συμφωνία για Λήθη» ανάμεσα στην “μεταπολιτευτική” κυβέρνηση και το στρατό, καθιστούσε τις έρευνες αδύνατες. Το 2007 μόλις, η κυβέρνηση των σοσιαλιστών του Χοσέ Σαπατέρο ψήφισε το Νόμο της Ιστορικής Μνήμης, ο οποίος για πρώτη φορά αναγνωρίζει επίσημα τα θύματα της δικτατορίας του Φράνκο και διευκολύνει έρευνες για την εκταφή και την ταυτοποίηση των λειψάνων.

Τον περασμένο Οκτώβριο, ο δικαστής Γκαρθόν διέταξε την εκταφή και αναγνώριση των θυμάτων από 19 ομαδικούς τάφους, μεταξύ των οποίων και αυτός όπου θεωρείται του Λόρκα. Ωστόσο,73 χρόνια μετά τη δολοφονία του Λόρκα, η αντίσταση στην εκταφή της καταπιεσμένης μνήμης της χώρας παραμένει ισχυρή, με αποτέλεσμα οι έρευνες να μην έχουν ολοκληρωθεί.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Σαν σήμερα το 36

Ο Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος, γεννήθηκε 7 Ιουλίου το 1936, στα Ανώγεια Ρεθύμνου στην Κρήτη. Το 41, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του, ξεριζώθηκε απο τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους μεταφέρθηκαν σε χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου όπου παρέμειναν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης.

Τα χρόνια της δικτακτορίας ξεκίνησε κοινές εμφανίσεις με το Γιάννη Μαρκόπουλο στη μπουάτ «Λήδρα» και η φωνή του έγινε σύμβολο της αντίστασης. Το καλοκαίρι του 1973 τραγούδησε στο θεατρικό έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» με πρωταγωνιστές τον Κώστα Καζάκο και τη Τζένη Καρέζη στο θέατρο.

Ο Νίκος Ξυλούρης έχασε τη μάχη με τον καρκίνο στις 8 Φεβρουαρίου του 1980.