Αρχεία Ιστολογίου

Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη [Ντοκυμαντέρ]

Μια ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.

Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια

Σε πλειστηριασμό ένα …μετάλλιο με αθλητική και πολιτική ιστορία!

Yπάρχουν μετάλλια και… μετάλλια. Στις 16 Οκτωβρίου του 1968 ο Τόμι Σμιθ είχε εντυπωσιάσει τον κόσμο με τις αθλητικές του επιδόσεις, νικητής όντας γαρ στην κούρσα των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μεξικό, και μάλιστα με παγκόσμιο ρεκόρ.

Αργότερα κατά τη διάρκεια της ημέρας φρόντισε να τον αφήσει και άφωνο, όταν με το χρυσό μετάλλιο πλέον στο στήθος και ευρισκόμενος στο βάθρο, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ ύψωσε τη γαντοφορεμένη γροθιά του (ο περίφημος χαιρετισμός της «μαύρης δύναμης»), κατεβάζοντας το κεφάλι, μια κίνηση που έκανε επίσης ο συμπατριώτης του Τζον Κάρλος.

Αμφότεροι δεν φορούσαν παπούτσια παρά μόνο μαύρες κάλτσες, συμβολίζοντας τη φτώχεια των μαύρων συμπατριωτών τους, ο μεν Σμιθ είχε στο λαιμό του ένα μαύρο κασκόλ, σημάδι της μαύρης υπερηφάνειας, ο δε Κάρλος είχε αφήσει το πάνω μέρος της φόρμας ανοιχτό για να τιμήσει τους απλούς εργάτες και είχε στο λαιμό του χάντρες σε μνήμη όσων σκοτώθηκαν άδικα χωρίς κανείς να νοιαστεί γι’ αυτούς.

Ήταν μια γενναία χειρονομία από τους δύο αθλητές (ο τρίτος του βάθρου, Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν φορούσε στη φόρμα του ένα σήμα υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων), μια ξεκάθαρη πολιτική δήλωση σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικά για τη βελτίωση της θέσης των Αφρο-Αμερικανών στην κοινωνία. Και μάλιστα σε μια πλατφόρμα με παγκόσμια αναγνωρισιμότητα, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Η συνέχεια ήταν σχετικά αναμενόμενη. Σμιθ και Κάρλος αποβλήθηκαν από την ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ, εξοστρακίστηκαν εν πολλοίς από τα δρώμενα του στίβου (συνεχίζοντας αργότερα στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο), ενώ οι οικογένειές τους δέχτηκαν απειλές θανάτου, όμως οι δύο άντρες έλαβαν παγκόσμια φήμη.

Σαράντα δύο χρόνια αργότερα το χρυσό μετάλλιο με την ξεχωριστή αυτή σημασία τέθηκε σε πλειστηριασμό μαζί με τα παπούτσια που φορούσε ο 66χρονος πλέον Σμιθ (που είχε «σπάσει» συνολικά επτά φορές το παγκόσμιο ρεκόρ), κι ενώ το περίφημο γάντι έχει χαθεί.

«Το μετάλλιο είναι σημαντικό γι’ αυτόν, όμως η ανάμνηση της νίκης του είναι πολύ πιο σημαντική. Το κάνει σίγουρα για τα χρήματα, αλλά όχι επειδή είναι απελπισμένος. Αν κάποιος θέλει να το αγοράσει η τιμή εκκίνησης είναι 250.000 δολάρια (178.625 ευρώ)» δήλωσε ο υπεύθυνος του πλειστηριασμού.

Πολιτικές δολοφονίες μέρος 2ο: Λίνκολν, Κέννεντυ, ΜακΚίνλεϊ

«Ετσι πάντα στους τυράννους»

Ο Αβραάμ Λίνκολν εκτελείται με μία σφαίρα στον αυχένα από τον Τζον Γουίλκς Μπουθ. Η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του αποτυχημένου ηθοποιού έκλεισε με μια θεαματική πρόζα πάνω στη σκηνή του θεάτρου Φορντ της Ουάσιγκτον: «Sic semper tyrannis!» («Ετσι πάντα στους τυράννους!») βροντοφώναξε πριν να συλληφθεί

Χάρη σε έναν αποτυχημένο ηθοποιό, ο Αβραάμ Λίνκολν πέρασε απ΄ ευθείας στην κατηγορία των θρύλων. Στην πραγματικότητα, ο Τζον Γουίλκς Μπουθ δεν θα μπορούσε να είχε σχεδιάσει καλύτερα το χτύπημά του, ακόμα κι αν είχε επιδιώξει να βάλει για πάντα αυτόν τον γίγαντα της πολιτικής στην καρδιά των Ρεπουμπλικανών. Τη 14η Απριλίου του 1865, η συνομοσπονδία των Νοτίων έχει μόλις υπογράψει την παράδοσή της έπειτα από τέσσερα χρόνια αιματοχυσίας.

Πέντε μήνες νωρίτερα, ο Λίνκολν είχε επανεκλεγεί για να επιβάλει στον Νότο την απελευθέρωση των μαύρων, χωρίς όμως να υποσκάψει τη συμφιλίωση των δύο στρατοπέδων. Η χωρίς φανφάρες άφιξή του στο Θέατρο Φορντ της Ουάσιγκτον έχει σκοπό να δείξει πως ο εφιάλτης τελείωσε. Η συνέχεια ανήκει στην Ιστορία. Απαρηγόρητος οπαδός των ηττημένων, ο Μπουθ εισβάλλει στο θεωρείο του.

Στοχεύει τον προεδρικό αυχένα, κατόπιν πηδάει πάνω στη σκηνή φωνάζοντας στους αποσβολωμένους θεατές «Sic semper tyrannis!» («Ετσι πάντα στους τυράννους!»)- τη φράση που αποδίδεται στον Βρούτο. Την ίδια ώρα, ο συνεργός του Λιούις Πάουελ εισβάλλει στην κατοικία του υπουργού Εξωτερικών Γουίλαμς Σιούαρντ (δεξί χέρι του προέδρου) και τον μαχαιρώνει στο κρεβάτι του. Θα μείνει μόνο μια ουλή, διότι θα επιζήσει.

Ενας τρίτος συνωμότης, επιφορτισμένος να μακελέψει τον αντιπρόεδρο Αντριου Τζόνσον κάνει πίσω την τελευταία στιγμή. Το τρίο συλλαμβάνεται έπειτα από μακροχρόνιο ανθρωποκυνηγητό και επιδεικνύει εκπληκτική αφέλεια: το σχέδιό τους απέτυχε, αλλά δεν φιλοδοξούσαν τίποτε λιγότερο από το να αφήσουν ακέφαλη την κυβέρνηση της Ενωσης για να προκληθεί χάος και- ποιος ξέρει;- να ανακτήσει ο Νότος την ανεξαρτησία! Στην πραγματικότητα, η σκευωρία τους θα φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα: με τον «Τίμιο Αμπι» εκτός παιχνιδιού, οι σκληροπυρηνικοί Ρεπουμπλικανοί, τιθασευμένοι μέχρι τότε από τον πρόεδρο, θα σκληρύνουν τη στάση τους έναντι των Νοτίων.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry