Αρχεία Ιστολογίου

Πολυτεχνείο 73 – Δύο σπάνια βίντεο ντοκουμέντα

Από : Δήθεν

«Εδώ Πολυτεχνείο» : Σας μιλάει ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων καπιταλιστών

Η Μαρία του Πολυτεχνείου

παπανδρέου το δημιούργησε λοιπόν, παπανδρέου το αποτελείωσε. Ο πρώτος ήρθε σαν την πανσέληνο του Αυγούστου… Με τόση προσμονή από τη πλευρά των πολλών! Μετά από 7χρονιά προσαρμογής στη λεγόμενη μεταπολίτευση, made by k. karamanlis the senior, τα αστικά κέντρα στην επικράτεια μετατράπηκαν πάνω-κάτω σε τσιμέντο και ήδη άρχισαν να γεμίζουν με κόσμο να ψάχνει δουλειές…

Με τα δυο πρώτα μεγάλα ψέματα σε αυτούς που τον ψήφισαν για αυτά, ο daddy παπανδρέου ξεκινάει ένα δικό του serie ενιαετίας, όπου σε γενικές γραμμές το πλαστικό και το χάρτινο «χρήμα» (σε εισαγωγικά γιατί δεν εννοώ απαραίτητα χάρτινο νόμισμα) μπήκε σε πάρα πολλές τσέπες και άρχισε να νοιώθει ήδη πολύ μέσος μεταξύ ευρωπαίων ο έλληνας…

Κάναμε ένα διάλλειμα βλέποντας το κομμάτι της αριστεράς με το μεγαλύτερο έρισμα στην κοινωνία (όχι μόνο εκλογικά) να τα ψιλοσκατώνει για λίγες στιγμές …εξουσίας και καπάκι από τις διαφημίσεις, επιστροφή στην κανονικότητα του εγκατεστημένου με βεβαιότητα εξελισσόμενου καπιταλισμού σε στυλ μαρίκας και δρακουμέλ! Κάπου εκεί αρχίζεις να την ψιλιάζεσαι τη δουλειά, ότι τόσα χρόνια, τουλάχιστον με τα παραμύθια στην τηλεόραση  προετοίμαζαν τα παιδιά…

Κι έτσι απλά σαν παραμύθι ο daddy έκανε το come back, ίδιο καιρό περίπου  με την αποχώρηση jordan κι όχι μόνο αλλάξαμε παράγραφο εδώ, αλλά και σελίδα ολόκληρη… Φανταστείτε παραμύθι. Αυτό ακριβώς. Τώρα φέραμε ανθρώπους από άλλη χώρα να συνεχίσουν την τσιμεντοποίηση, δουλεύοντας στα όρια της σκλαβιάς (και λέω στα όρια γιατί πλέον έχουμε εγκατεστημένο καπιταλισμό και κανείς δεν έχει δώσει σαφή ορισμό στη λέξη σκλαβιά σε καθεστώς εγκατεστημένου καπιταλισμού) κι εμείς συνεχίζαμε να πληρώνουμε κάθε άχρηστη ανάγκη που μπορεί να υπάρξει σε ένα τέτοιο καθεστώς.

Read the rest of this entry

Ψωμί Παιδεία Ελευθερία…

Ψωμί : 25% των Ελλήνων κάτω από το όριο της φτώχειας.
Παιδεία 3% του ΑΕΠ – το χαμηλότερο στην ΕΕ των 27.
Ελευθερία ERROR. No Da ta Avail able

«Χούντα δεν θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία, της Μεταπολίτευσης καημένη γενιά» τραγουδούσαν οι Φατμέ στη δεκαετία του 80. Τυχεράκηδες.  Δυο δεκαετίες αργότερα, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται υπό την οικονομική επιτήρηση της τρόικας και με ψαλιδισμένη την εθνική της κυριαρχία (όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται ο Έλληνας πρωθυπουργός) η χώρα αναζητά για μια ακόμη φορά τα ανανεωμένα μηνύματα της επετείου του πολυτεχνείου. Για πρώτη φορά στην Ελληνική ιστορία μετά την πτώση της δικτατορίας (αν όχι από το τέλος του εμφυλίου) μια ολόκληρη γενιά πιστεύει βαθιά μέσα της ότι το μέλλον της θα είναι χειρότερο από το παρόν της. Και αυτό την φέρνει σε πολύ δυσκολότερη θέση από την «καημένη γενιά» των φατμέ.

Να αρχίσουμε λοιπόν τις συγκρίσεις με το παρελθόν; Το σύνθημα «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το 73» μπορεί να ακούγεται όλο και συχνότερα στο κέντρο της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων αλλά στην πραγματικότητα είναι ελαφρώς παραπλανητικό.

Read the rest of this entry

Οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973 που χάθηκαν στην ανωνυμία

14 Νοεμβρίου 1973, οι φοιτητές οχυρώνονται στο κτήριο του Πολυτεχνείου και αρχίζει να εκπέμπει ο ανεξάρτητος ραδιοφωνικός τους σταθμός. Εδώ Πολυτεχνείο…

Σε λίγο το Πολυτεχνείο έχει σφιχταγκαλιαστεί, από το πλήθος που έφτανε μέχρι την Ομόνοια. Μια αυθόρμητη μαζική εκδήλωση, λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών. Η αρχή του τέλους της δικτατορίας…

«Είμαι θυμωμένος. Δεν θέλω και δεν μπορώ να απαλλαγώ από το Πολυτεχνείο. Οποιος εξεγείρεται ενάντια σε κάθε αδικία με βοηθάει να θυμάμαι». Μιλάει ο Δημήτρης Παπαχρήστος, αξέχαστος για εκείνο το επικό φινάλε με τον εθνικό ύμνο στο ραδιοσταθμό του πολυτεχνείου το βράδυ της 17ης Νοέμβρη.

«Πατήστε τους όλους, ρίξτε και ριπές σε όποιον αντισταθεί», ήταν η τελευταία εντολή του Ντερτιλή, πριν το τανκς γκρεμίσει την κεντρική πύλη με όλους όσους συνωστίζονταν στα κάγκελα. Ανάμεσα στους τραυματίες η Πέπη Ρηγοπούλου, καθηγήτρια σήμερα το Πανεπιστήμιο. Δεν μιλάει γι΄αυτό. Ο,τι είχε να πει το είπε τότε…

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Μίλησε ο Α. Σκευοφύλαξ (ο οδηγός του τανκ του Πολυτεχνείου) 30 χρόνια μετά…

O στρατιώτης-οδηγός του τανκ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου μίλησε πρώτη φορά για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973, τον Νοέμβριο του 2003 στην εφημερίδα «Βήμα»

«Ντρέπομαι για αυτό που ήμουν, για αυτό που έκανα. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους “μαυροσκούφηδες”, στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα “παλιοκουμμούνια”, όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »

1973-2003. Ο A. Σκευοφύλαξ, αποκαλύπτει όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. Περιγράφει λεπτό προς λεπτό τη στρατιωτική επιχείρηση της χούντας, η οποία ξεκίνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου με την έξοδο των τανκς στους δρόμους της Αθήνας και ολοκληρώθηκε στις 3.30 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, με την αιματοβαμμένη εισβολή στο Πολυτεχνείο.

Ο  Σκευοφύλαξ μνημονεύει τις δραματικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, τις ειρηνικές εκκλήσεις των φοιτητών που ηχούσαν στα αφτιά του σαν «κραυγές εχθρών της πατρίδας». Τις διαταγές των αδίστακτων στρατιωτικών που πίστεψε ότι ήταν «πατριώτες». Θυμάται – τότε με χαρά, τώρα με θλίψη – τον πόνο των φοιτητών που είδαν το όνειρό τους να τσαλακώνεται κάτω από τις ερπύστριες που ο ίδιος έθεσε σε κίνηση, τον τρόμο που ακολούθησε από τις λυσσαλέες επιθέσεις των αστυνομικών. Το απαράμιλλο θάρρος του φοιτητή που γύρισε και του είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες μέσα;». Την οργή που του προκάλεσε και λίγο έλειψε να τον οδηγήσει σε εν ψυχρώ δολοφονία. «Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή… Αν έλεγε μια κουβέντα ακόμη, θα τον σκότωνα»!

Για ολόκληρη τη συνέντευξη πατήστε εδώ

Ηλίας Βενέζης : Η ελεύθερη πένα

Σαν σήμερα, στις 3 Αυγούστου 1973, τα γράμματα και η λογοτεχνία χάνουν ένα μεγάλο πεζογράφο και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, τον Ηλία Βενέζη.

Ο Ηλίας Βενέζης, που το πραγματικό του όνομα ήταν Ηλίας Μέλλος, γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μ. Ασίας στις 4 Μαρτίου 1904 όπου και έζησε εκεί μέχρι τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το 1922 η οικογένειά του εγκατέλειψε οριστικά τη Μικρά Ασία, ο ίδιος όμως δεν πρόλαβε να επιβιβαστεί στο πλοίο: αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους και εστάλη στα εργατικά τάγματα για 14 μήνες. «Εκεί έμεινα δεκατέσσερις μήνες, δουλεύοντας σε δρόμους, σε φορτηγά βαγόνια, σε τσιφλίκια, σε χτίσιμο σπιτιών και σ’ ένα σωρό άλλες σκληρές εργασίες. Πολλές φορές κινδύνεψα τη ζωή μου και υπόφερα όσα σπάνια μπορεί να τύχουν σ’ ένα παιδί», λέει ο ίδιος. Τις εμπειρίες που αποκόμισε από την παραμονή του στα εργατικά τάγματα τις κατέγραψε στο πρώτο του μυθιστόρημα, Το νούμερο 31328, «Το βιβλίο της σκλαβιάς», όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, πρωτοδημοσιεύτηκε το 1924 στην εφημερίδα «Καμπάνα», που εξέδιδε ο Στράτης Μυριβήλης, ενώ σε βιβλίο βγήκε το 1931.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry