Αρχεία Ιστολογίου

Πείνα

«Αλλά η λύση δεν βρίσκεται στα χέρια μας. Βρίσκεται στους ίδιους τους απεργούς πείνας, τις οικογένειες και τους συμβούλους τους. Πιο άμεσα, βρίσκεται στα χέρια των ηγετών του Προσωρινού ΙΡA»

Μ. Θάτσερ

«Κανείς δεν πρόκειται να απαγορεύσει -με οποιουσδήποτε τρόπους και κυρίως με συνωμοσιολογικούς τρόπους- τη βούληση και την πράξη μιας κυβέρνησης που είναι προοδευτική και έχει συγκεκριμένες μεθόδους και ιδεολογικές προσεγγίσεις»

Γ. Πεταλωτής*

«Αλλά η λύση δεν βρίσκεται στα χέρια μας. Βρίσκεται στους ίδιους τους απεργούς πείνας, τις οικογένειες και τους συμβούλους τους. Πιο άμεσα, βρίσκεται στα χέρια των ηγετών του Προσωρινού ΙΡA»
Μ. Θάτσερ
«Κανείς δεν πρόκειται να απαγορεύσει -με οποιουσδήποτε τρόπους και κυρίως με συνωμοσιολογικούς τρόπους- τη βούληση και την πράξη μιας κυβέρνησης που είναι προοδευτική και έχει συγκεκριμένες μεθόδους και ιδεολογικές προσεγγίσεις»
Γ. Πεταλωτής*

Του Σωτήρη Δημητριάδη
Το «Hunger» (2008) του Βρετανού σκηνοθέτη Στιβ ΜακΚουίν  είναι μια από τις δυνατότερες και σκληρότερες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Ο τίτλος παραπέμπει στον Μπόμπυ Σανς και τους φυλακισμένους αγωνιστές του ΙΡΑ, που στα 1981 προχώρησαν σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, για να αναγκάσουν την κυβέρνηση της Μ. Θάτσερ να τους παραχωρήσει καθεστώς πολιτικού κρατουμένου. Η ταινία περιγράφει επίσης την περίοδο της «βρώμικης διαμαρτυρίας» που προηγήθηκε. Μας δίνει μια εικόνα της ζωής τους, της μορφής του αγώνα τους, της οργάνωσής τους μέσα στη φυλακή και της σχέσης τους με το κίνημα απ΄ έξω, της αντίδραση της διεύθυνσης των φυλακών, αλλά και της στοχοποίησης των σωφρονιστικών υπαλλήλων από τους εκτελεστές του ΙΡΑ.

Το  Hunger όμως δεν είναι μια ταινία για την Ιρλανδία με τον τρόπο της «Ματωμένης Κυριακής» ή του «Ανέμου που χορεύει το κριθάρι». Δεν έχει πλάνα από τα πράσινα λιβάδια του νησιού ή τις φτωχογειτονιές των αστικών του κέντρων. Η κάμερα του ΜακΚουίν είναι έγκλειστη στη φύλακη του Μέιζ μαζί με τους ήρωές του, και η φυλακή είναι που κρατάει εδώ τον πρωταγωνστικό ρόλο. Σε ταινίες όπως το «Όνομα του Πατρός», ο εγκλεισμός προσφέρει στον ήρωα μια περίοδο ενδοσκόπησης, απαραίτητη για να βγει δυνατότερος και σε εσωτερική γαλήνη, μόλις έρθει τελικά η δικαίωση. Εδώ, αντίθετα, η φυλακή δεν είναι ουδέτερη, δεν είναι σκηνικό, ούτε ένα στάδιο σε κάποια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης.  Η φυλακή του  «Hunger» είναι η φυλακή του Μισέλ Φουκώ, ένας χώρος όπου ο έλεγχος και η εξουσία είναι μελετημένες και μετρήσιμες πρακτικές.

Η αρχιτεκτονική, οι κανονισμοί και οι ρουτίνες του κτιρίου όπου είναι γυρισμένη η ταινία έχουν ως μόνο σκοπό να ρυθμίζουν και να περιορίζουν τις βασικές βιολογικές ανάγκες των κρατουμένων. Τροφή και νερό, ύπνος, έρωτας, ρουχισμός, κοινωνική επαφή, πρόσβαση σε ανοιχτό χώρο, πρόσβαση στον έξω κόσμο – όλα αυτά είναι στην ευχέρεια της διεύθυνσης, από την οποία εξαρτώνται οι κρατούμενοι. Πρόκειται γι΄ αυτό που ο Φουκώ περιγράφει ως «βιοπολιτική»: το ίδιο το σώμα των κρατουμένων γίνεται το εργαλείο που χρησιμοποιεί η φυλακή για τον έλεγχό τους, με τελικό αποτέλεσμα την ηθική και σωματική εξουθένωση. Στόχος πια δεν είναι απλά ο έλεγχος της παραβατικότητας, αλλά και να λειτουργήσει η φυλακή ως μοντέλο και μεταφορά για τη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και εκτός των τοιχών: Η φυλακή ως δημιούργημα του σύγχρονου κράτους και το σύγχρονο κράτος ως φυλακή.
Για να δείξουν ότι δεν αποδέχονται να φυλακιστούν ως ποινικοί, οι κρατούμενοι αρνούνται την τήρηση των κανονισμών της φυλακής. Ξεκινούν αυτό που έμεινε γνωστό ως «βρώμικη διαμαρτυρία»: Δεν φορούν τις στολές τους, προτιμώντας να κυκλοφορούν γυμνοί. Δεν πλένονται ούτε κουρεύονται ή ξυρίζονται, και προτιμούν να ζουν μέσα στις ακαθαρσίες τους, από το να αφήσουν τους υπαλλήλους της φυλακής μέσα στα κελιά τους για να τα καθαρίσουν. Η βρωμιά τους, τα περιττώματα και η μασημένη τροφή, τα βρώμικα νύχια και τα λιγδιασμένα μαλλιά, η αηδία που προκαλεί το θέαμά τους καταστρέφουν την ομαλή διευθέτηση των πραγμάτων μέσα στη φυλακή. Οι κρατούμενοι καταφέρνουν έτσι να γυρίσουν το παιχνίδι. Το σώμα τους δεν είναι πια η φυλακή τους, αλλά όπλο ενάντια στη φυλακή τους, εξίσου και περισσότερο αποτελεσματικό από τις σφαίρες των συντρόφων τους.
Η αντίσταση των κρατουμένων είναι βέβαια μια ευθεία πρόκληση στην εξουσία της φυλακής. Σταδιακά, το προσωπείο των κανονισμών και των δικαιωμάτων πέφτει, ο υπάλληλος που ελέγχει μία-μία τις καρτέλες των κρατουμένων φεύγει, για να εισβάλουν οι ειδικές δυνάμεις, που θα σπάσουν την ανυπακοή των κρατουμένων με την ωμή βία. Πάνω σε αυτήν είναι βασισμένη εξάλλου ολόκληρη η κυριαρχία της φυλακής ως συστήματος, που αποκτηνώνει κρατούμενους και δεσμοφύλακες, ώστε να καθιστά δυνατό τον έλεγχό τους. Το ερώτημα που θέτει ο Φουκώ και αναπαριστά στην ταινία του ο ΜακΚουίν είναι αμείλικτο: Μπροστά στη βία της φυλακής, μπροστά στην ύπαρξή της, πόσο σχετικά μπορεί να είναι τα επιμέρους εγκλήματα των κρατουμένων της;

Η πρώτη αποτυχία οδηγεί στην απόφαση για απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Το φυλακισμένο σώμα, στερείται αξιοπρέπειας και ελευθερίας. Όπως η μη ανυπακοή, η επιστροφή σε μια κτηνώδη κατάσταση, κερδίζει για τους κρατούμενους την αξιοπρέπεια, έτσι και η αυτοκαταδίκη τους σε θάνατο κερδίζει την ελευθερία. Πρόσκαιρα όμως. Το τίμημα είναι μεγάλο – 10 νεκροί απεργοί.

Πριν 39 μέρες, 300 συμπολίτες μας ξεκίνησαν απεργία πείνας. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, 78 νοσηλεύονται σε διάφορα νοσοκομεία με σοβαρές επιπλοκές στη υγεία τους. Οι 300 δεν έχουν καμία σχέση με τους ανθρώπους στους οποίους αναφερόταν μέχρι τώρα αυτό το κείμενο. Δεν είναι πολεμιστές ούτε εγκληματίες. Το μόνο τους έγκλημα ήταν ότι βρέθηκαν σε αυτήν τη χώρα, την δούλεψαν με τα χέρια τους, συνέβαλαν στην ανάπτυξή της, χωρίς να φταίνε που αυτή αποδείχτηκε φούσκα. Οι 300 ζητούν από μόνοι τους τον έλεγχο του κράτους στη ζωή τους, ζητούν χαρτιά, ζητούν τα έγγραφα που δικαιούνται και έχουν πληρώσει τρεις και πέντε φορές ο καθένας, γιατί ξέρουν ότι χωρίς αυτά τα έγγραφα, οι ίδιοι και δεκάδες χιλιάδες άλλοι είναι σαν να μην υπάρχουν. Όπλο των 300 δεν είναι η βρωμιά, αλλά η καθαριότητα – γι΄ αυτό και φρόντισαν να καθαρίσουν τους χώρους του πανεπιστημίου, όπου ζήτησαν να φιλοξενηθούν, από τις γόπες, τους καφέδες, και ό,τι άλλο πετάμε από δω κι από κει εμείς οι φυσικοί του δικαιούχοι.

Αλλά οι 300 είναι το ίδιο πεινασμένοι για ελευθερία και αξιοπρέπεια, είναι το ιδιο αποφασισμένοι να αγωνιστούν. Είναι το ίδιο με αυτούς που έκαναν απεργία στη Βόρεια Ιρλανδία, το ίδιο με αυτούς που απέργησαν και πέθαναν για να μην τους βάλουν στα κελιά τύπου F στις φυλακές της Τουρκίας. Οι 300 είναι ο Γεωργάκης στη Γένοβα και όποιος άλλος χρησιμοποίησε το σώμα του σαν ύστατο όπλο στον αγώνα του. Όσοι δεν θέλουμε τη χώρα μας  προαύλιο σε μια Ευρώπη-φρούριο, όσοι δεν θέλουμε να είμαστε ούτε δεσμοφύλακες ούτε φυλακισμένοι σε μια Ελλάδα-φυλακή, έχουμε χρέος να σταθούμε αλληλέγγυοι. Αυτός ο αγώνας πρέπει να κερδηθεί  και πρέπει να κερδηθεί τώρα, γιατί σύντομα μπορεί να είναι πολύ αργά.

* Η ιδέα για την αντιπαράθεση αυτή είναι παρμένη από την ιστοσελίδα της απεργίας πείνας, http://hungerstrike300.espivblogs.net/

Γράφει ο Σωτήρης Δημητριάδης και αναδημοσιεύουμε από το RedNotebook

Ο Μπαλιμπάρ, ο Τσόμσκυ και άλλοι διανοούμενοι για τους 300 μετανάστες

Εννιά διανοούμενοι διεθνούς εμβέλειας συνυπογράφουν κείμενο αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας. Ανάμεσά τους ο γάλλος φιλόσοφος E.Balibar, ο οποίος έστελε και συμπληρωτική προσωπική δήλωση (βλ. παρακάτω), ο αμερικάνος γλωσσολόγος Noam Chomsky, οι οικονομολόγοι David Laibman και Michael Lebowitz, ο παιδαγωγός Peter McLaren, ο Immanuel Wallertein και άλλοι. Όπως αναφέρεται στο κείμενο, οι υπογράφοντες εκφράζουν τη στήριξή τους «στον αγώνα τους για ανθρώπινη αξιοπρέπεια και για θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα. Η στοιχειώδης κοινωνική δικαιοσύνη επιβάλλει τη νομιμοποίηση των μεταναστών εργατών και την παύση των ποινικών και γραφειοκρατικών διώξεών τους.»

Ολόκληρο το κείμενο και οι υπογραφές:

Read the rest of this entry

Θα Ζήζουνε Κοντά μας: Ένα Video για τους Μετανάστες και την Απεργία Πείνας

Από: hungerstrike300

Είμαστε όλοι “διακινητές” – Αντιστεκόμαστε στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης

Μέσα σε λίγες ημέρες η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης συνέλεξε χιλιάδες υπογραφές συνευθύνης από σκεπτόμενους ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και προελεύσεων. 2080 γυναίκες και άντρες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων εκπρόσωποι σωματείων και φοιτητικών συλλόγων, δημοτικοί σύμβουλοι, πανεπιστημιακοί και βουλευτές, εκπαιδευτικοί, γιατροί και δικηγόροι, μετανάστες και ντόπιοι, μέλη πολιτικών και αντιρατσιστικών συλλογικοτήτων, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, αγωνιστές που έχουν βιώσει την εκδικητικότητα της εξουσίας, δηλώνουν:

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στον αγώνα των 300 απεργών πείνας μεταναστών, δηλώνουμε στην ελληνική κοινωνία ότι είμαστε συνυπεύθυνοι με τους συντρόφους μας, που κλήθηκαν να καταθέσουν ως ύποπτοι για την τέλεση του αδικήματος της παράνομης διακίνησης μεταναστών. Είμαστε ένοχοι γιατί διακινήσαμε την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη. Είμαστε ένοχοι γιατί σε καιρούς βαρβαρότητας υπερασπιζόμαστε τη συλλογικότητα και τον αγώνα για τη δικαιοσύνη. Είμαστε ένοχοι γιατί δεν δεχόμαστε το διαχωρισμό των ανθρώπων ανάλογα με την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο. Δηλώνουμε ότι ο αγώνας για τη νομιμοποίηση των μεταναστών είναι αγώνας όλων των εργαζομένων για ίσα δικαιώματα στη ζωή και την αλληλεγγύη.

Αναδημοσίευση από Hungerstrike300

Δήλωση στήριξης 17 (προς το παρόν) ευρωβουλευτών στους 300 απεργούς πείνας

Υποστήριξη στον αγώνα των μεταναστών απεργών πείνας στην Ελλάδα

Εκφράζουμε την ανησυχία μας για την υγεία και τη ζωή των 300 μεταναστών που κάνουν απεργία πείνας από τις 25 Ιανουαρίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Πρόκειται για μετανάστες που ζουν και εργάζονται επί σειρά ετών στην Ελλάδα και διεκδικούν ίσα δικαιώματα με τους Έλληνες και Ευρωπαίους εργαζόμενους.

Zητάμε να αλλάξει η μεταναστευτική πολιτική της Ένωσης ώστε να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα των μεταναστών και μεταναστριών. Εκφράζουμε την υποστήριξή μας στον αγώνα των 300 μεταναστών για αξιοπρέπεια και καλούμε την Ελληνική Κυβέρνηση να ακούσει προσεκτικά τα αιτήματά τους και να δώσει λύση στο πρόβλημα.

Ακολουθεί η δήλωση στα αγγλικά :

Support of the 300 immigrants on Hunger Strike of the in Greece

We express our concern for the health and life of the 300 immigrants that are on a hunger strike since the 25th of January, in Athens and Thessaloniki.

They are immigrants that live and work for many years in Greece and they request equal rights with the Greek and European workers.

We request the modification of the migratory policies of the EU in order to respect the rights of the immigrants. We declare our solidarity to the struggle of the 300 immigrants for dignity and we ask the Greek Government to carefully listen to their demands and give a solution to the problem.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για να δείτε ποιοι έχουν υπογράψει ως τώρα  Read the rest of this entry