Αρχεία Ιστολογίου

Κατάληψη του κτιρίου του ελληνικού παραρτήματος της διεθνούς αμνηστίας

Κατάληψη του κτιρίου του Ελληνικού παραρτήματος της διεθνούς Αμνηστίας από Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των 300 μεταναστών απεργών πείνας

Δελτίο τύπου

Κατάληψη του κτιρίου του Ελληνικού παραρτήματος της διεθνούς Αμνηστίας, σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των 300 μεταναστών απεργών πείνας

Καταλαμβάνουμε σήμερα το κτίριο της Διεθνούς Αμνηστίας θεωρώντας ότι έχει μερίδιο ευθύνης για την προάσπιση και την προώθηση των ανθρωπίνων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών έχει φτάσει την 22η ημέρα. Ο μεγαλειώδης αυτός αγώνας αποτελεί ορόσημο γύρω από το ζήτημα του μεταναστευτικού. Οι μετανάστες βάζοντας μπροστά το μόνο που έχουν, το σώμα τους και τη ζωή τους, προσπαθούν να κάνουν ορατή μια ύπαρξη που η κυριαρχία έχει εξοβελίσει στο χώρο της ανυπαρξίας. Διεκδικούν τα αυτονόητα για κάθε άνθρωπο. Ζητούν τη νομιμοποίησή τους και μια ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, η εξουσία προσπαθεί να επινοεί εχθρούς και αποδιοπομπαίους τράγους με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από τα πραγματικά αίτια που δημιουργούν τη βαρβαρότητα απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.

Έτσι οι μετανάστες παρουσιάζονται ως οι υπεύθυνοι για τα δεινά της κοινωνίας και γι αυτό πρέπει να εξαφανιστούν με κάθε τρόπο. Εδώ βρίσκεται και η λογική των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των πογκρόμ στα κέντρα των πόλεων και του τείχους του Έβρου. Στην οριστικοποίηση του αποκλεισμού. Βέβαια πουθενά δε γίνεται λόγος για τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στον εκπατρισμό αυτών των ανθρώπων.

Είναι εμφανής η προσπάθεια που κάνουν οι κυρίαρχοι για να δημιουργήσουν ζώνες εκτός, ζώνες εξαίρεσης. Το μόνο που έχει απομείνει στην εξουσία είναι η διάχυση του φόβου και της απειλής. Κι αυτό είναι το κοινό νήμα που μας συνδέει πρωτίστως με τους μετανάστες. Η συνεχώς αυξανόμενη καταπίεση, το γεγονός ότι όλοι πλέον περνάμε σε μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης και εκτάκτου ανάγκης. Με αυτήν την έννοια ο αγώνας των μεταναστών είναι αγώνας όλων μας, όλων των εργαζομένων, όλης της κοινωνίας. Μπροστά στη επίθεση που έχει εξαπολύσει το καθεστώς, χρειάζεται να δημιουργήσουμε χώρους διευρυμένης αλληλεγγύης.

Νίκη στον Αγώνα των 300 απεργών πείνας

Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

Πηγή : Hungerstrike300 via Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Συναυλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες εργάτες απεργούς πείνας

Διαβάστε σχετικά :

Στις 25 Γενάρη 300 μετανάστες εργάτες ξεκίνησαν απεργία πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αίτημα τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Δίνουν έναν αγώνα αξιοπρέπειας, έναν αγώνα για να ακουστεί η φωνή τους, διεκδικώντας ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες συνδέλφους τους.

Στον αγώνα  αυτό είμαστε όλοι και όλες αλληλέγγυοι/ες.

Την Τετάρτη 9 Φλεβάρη, την 16η μέρα της απεργίας πείνας, στις 18:00 στο Μουσείο (Πατησίων) οργανώνεται  συναυλία αλληλεγγύης

Νομιμοποίηση  όλων των μεταναστών

Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας

http://hungerstrike300.espivblogs.net/

http://allilmap.wordpress.com/

«Είμαι μία από τους «υποκινητές»!», της Λιλιάνας Σαλιάι

«Για αρχή να αυτοσυστηθώ. Είμαι μετανάστρια που ζω και εργάζομαι στην Κρήτη για 17 χρόνια. Εχω ζήσει στο πετσί μου αυτό που περνάνε αυτά τα παιδιά, το να θεωρούμαι παράνομη. Εχω αντιμετωπίσει το ρατσισμό, την καταστολή, την επίθεση και τα παιχνίδια των ΜΜΕ.

Συνεχίζω να βιώνω την εκμετάλλευση και τον αποκλεισμό επειδή «δεν κάθομαι στα αυγά μου», επειδή είμαι μετανάστρια, επειδή είμαι γυναίκα στο χώρο της εργασίας. Συνεχίζω να είμαι, από το ’97, υπό καθεστώς προσωρινής παραμονής, με ατελείωτη αγωνία για το αν θα μπορώ να παραμείνω νόμιμη, να συμπληρώσω ένσημα, παράβολα, εισόδημα και άλλα τόσα εμπόδια που σκοπό έχουν την απονομιμοποίηση.

Παράλληλα με τον αγώνα μου να επιβιώσω στη σκληρή αγορά εργασίας, να μεγαλώσω το παιδί μου, να ανανεώσω την άδεια παραμονής, και την ανάγκη μου για περαιτέρω μόρφωση, ένιωθα έντονη την ανάγκη να κατανοώ την κοινωνική μου θέση και τους τρόπους να διεκδικώ τα δικαιώματά μου. Μια και δεν μπόρεσα να τελειώσω σπουδές στην πατρίδα μου, μπήκα σε ελληνικό πανεπιστήμιο στις Πολιτικές Επιστήμες και τώρα είμαι σε μεταπτυχιακό στην Κοινωνιολογία.

Δεν είμαι οργανωμένη σε κανένα κόμμα ή οργάνωση. Αγωνίζομαι για τα προβλήματα των μεταναστών και έτσι στηρίζω μέχρι τέλους τον αγώνα των απεργών πείνας, όχι από θέση αλληλεγγύης, αλλά επειδή είμαι κομμάτι αυτών των ανθρώπων. Μέσα από την απόγνωσή τους, βάζοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο, βγάζουν και τη δική μου φωνή.

Read the rest of this entry

Video από την Εγκατάσταση των 50 Απεργών πείνας στο Εργατικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη

Από: Athens.Indymedia

Μετά τις 3 τα ξημερώματα αποχώρησαν οι 300 απεργοί πείνας από τη Νομική [φωτογραφίες]

Συντεταγμένα, συνοδεία μελών οργανώσεων, οι μετανάστες βγήκαν στις τρεις και μισή από το κτίριο της Νομικής και κινήθηκαν προς την οδό Ακαδημίας, συναντήθηκαν με συγκεντρωμένους αλληλέγγυους και με κοινή πορεία κατέληξαν στο κτίριο της Πατησίων όπου συμφωνήθηκε ότι θα παραμείνουν για 15 ημέρες.

Η παρουσία των κρατικών τρομοκρατών ήταν ισχυρή, αλλά διακριτική. Δεν χρειάστηκε σε καμία περίπτωση η επέμβαση τους.

Οι μετανάστες με τα πράγματά τους στα χέρια, φωνάζοντας συνθήματα έφτασαν μερικά λεπτά πριν τις τέσσερις στο κτίριο που θα τους φιλοξενήσει και ήδη έχουν εγκατασταθεί χωρίς απρόοπτα. Ο περιβόητος «ιδιώτης» και «ιδιοκτήτης του κτιρίου» είναι ο Κωνσταντίνος Ρουτζούνης, ιδιοκτήτης της εταιρείας δημοσκοπήσεων ΚΑΠΠΑ Research.

Για τις φωτογραφίες από την πορεία πατήστε στο  Read the rest of this entry

«Είμαστε εδώ, είμαστε από δω: Για την Απεργία Πείνας των 300 μεταναστών και τη Δημοκρατία»

Από σήμερα 300 (250 στην Αθήνα και 50 στη Θεσσαλονίκη) μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας διεκδηκώντας κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους τους μετανάστες, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη, τα πολιτικά κόμματα, την ακαδημαϊκή κοινότητα και -σιγά μην έλλειπαν- τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Το πανεπιστημιακό άσυλο, ο ρόλος του και η υπεράσπιση/καταπάτηση του έρχονται για μια ακόμα φορά στο επίκεντρο της επικαιρότητας, στην προσπάθεια της κυβέρνησης και των ΜΜΕ να μετατρέψουν το γεγονός σε μια ευκαιρία να ξανανοίξει η κουβέντα για την κατάργησή του. Χωρίς να υποβαθμίζω τη σύνδεση του ασύλου με ευρύτερα κοικωνικά και πολιτικά ζητήματα, πόσο μάλλον τη σημασία της υπεράσπισής του, νομίζω ότι το κεντρικό ζήτημα παραμένει η πράξη και τα αιτήματα των απεργών πείνας. 300 άνθρωποι θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για να την κερδίσουν και έχει ενδιαφέρον να δούμε την αντίδραση της ελληνικής «δημοκρατίας» στο συγκεκριμένο γεγονός.

Η εισροή μεταναστών στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια αποτελεί ένα απο τα φαινόμενα που αλλάζει ριζικά την ελληνική κοινωνία, είναι όμως το λιγότερο ανόητο να θεωρούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί μια μέρα ξύπνησαν και αποφάσισαν να έρθουν στην ισχυρή οικονομικά Ελλάδα, στην πασίγνωστα ανοιχτή ελληνική κοιωνία, στην απλόχερη στην παροχή πολιτικού ασύλου και υπηκοότητας/ αδειών παραμονής ελληνική πολιτεία. Είναι κοινός τόπος σε οποιονδήποτε δεν είναι απελπιστικά κοντόφθαλμος, ότι το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ελλάδα είναι αποτέλεσμα κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων που κατά πολύ υπερβαίνουν τα σύνορα (κάποιοι τα θεωρούμε και πληγές) της χώρας. Είναι η δυναμική της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, είναι οι πολιτικο-στρατιωτικές επεμβάσεις των «αναπτυγμένων χωρών», είναι η βαρβαρότητα καθεστώτων που -αν δεν ενισχύθηκαν από αυτόν- ανέχτηκε ο Δυτικός κόσμος, είναι η διάλυση του περιβάλλοντος, είναι η καθημερινή μάχη για επιβίωση και οι άθλιες συνθήκες της όταν αυτή επιτυγχάνεται -αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων παραμέτρων και άλλων πολλών-  που οδηγούν όλους αυτούς τους ανθρώπους στα χέρια εμπόρων ζωής στην προσπάθεια, όχι για μια καλύτερη ζωή αλλά στην προσπάθεια απλά για ζωή.

Read the rest of this entry