Αρχεία Ιστολογίου

Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης του Aaron Swartz

Aaron_Swartz_profile

Info από Παραλληλογράφο Πηγή : Κινήματα από τα κάτω

Στις 11 Ιανουαρίου 2013 αυτοκτόνησε ο 26χρονος Aaron Swartz, προγραμματιστής και ακτιβιστής της ελευθερίας του internet.Ο Aaron Swartz ξεκίνησε προγραμματισμό ως παιδί και σε ηλικία μόλις 14 ετών δημιούργησε την προδιαγραφή RSS.Αντιμετώπιζε ποινή 35 ετών φυλάκισης σε δίκη που θα ξεκινούσε τον επόμενο μήνα επειδή κατέβασε εκατομμύρια ακαδημαϊκές εργασίες από το αρχείο JSTOR σκοπεύοντας να τις διαθέσει ελεύθερα. Ακολουθεί το κείμενό του:

Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης

Η πληροφορία είναι δύναμη. Όμως, όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Ολόκληρη η παγκόσμια επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά, η οποία δημοσιεύθηκε στη διάρκεια των αιώνων σε βιβλία και περιοδικά, ολοένα ψηφιοποιείται και κλειδώνεται από μια χούφτα ιδιωτικές εταιρείες. Θέλετε να διαβάσετε τις δημοσιεύσεις που έχουν τα πιο διάσημα αποτελέσματα των επιστημών; Θα πρέπει να στείλετε τεράστια ποσά σε εκδότες, όπως η Reed Elsevier.Υπάρχουν εκείνοι που αγωνίζονται για να αλλάξει αυτό.

Το Κίνημα Ανοικτής Πρόσβασης έχει αγωνιστεί γενναία για να διασφαλιστεί ότι οι επιστήμονες δεν μεταβιβάζουν τα πνευματικά δικαιώματα τους, αλλά αντί αυτού εξασφαλίζεται ότι η εργασία τους δημοσιεύεται στο Διαδίκτυο, σύμφωνα με όρους που επιτρέπουν σε όλους να έχουν πρόσβαση. Αλλά ακόμη και κάτω από τα καλύτερα σενάρια, το έργο τους θα είναι διαθέσιμο μόνο για τα πράγματα που δημοσιεύονται στο μέλλον. Τα πάντα μέχρι τώρα έχουν χαθεί.

Αυτό είναι πάρα πολύ υψηλό τίμημα. Ο εξαναγκασμός των ακαδημαϊκών να πληρώνουν χρήματα για να διαβάσουν το έργο των συναδέλφων τους; Σαρώνουν ολόκληρες βιβλιοθήκες, αλλά μόνο για όσους επιτρέπει το Google να τα διαβάσουν; Παρέχουν επιστημονικά άρθρα σε ελίτ πανεπιστήμια στον Πρώτο Κόσμο, αλλά όχι στα παιδιά του Παγκόσμιου Νότου; Είναι εξωφρενικό και απαράδεκτο.

Read the rest of this entry

Χρήστης του διαδικτύου που καταδικάστηκε για ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΔΙΑΜΟΙΡΑΣΜΑ αρχείων προσφεύγει στο ευρωπαικό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων!!

Ένας γάλλος χρήστης του διαδικτύου, ο οποίος είχε καταδικαστεί τον Ιούνιο να καταβάλει πρόστιμο 20.000 ευρώ για το «παράνομο κατέβασμα» πολλών χιλιάδων αρχείων, ανακοίνωσε σήμερα ότι προσέφυγε κατά της απόφασης αυτής ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

«Ο δικηγόρος μου κατέθεσε την προσφυγή την 1η Νοεμβρίου.

Στόχος είναι να δημιουργηθεί νομικό προηγούμενο και να μπορεί ο καθένας να επωφεληθεί αυτού ενώπιον της δικαιοσύνης», δήλωσε ο Τζέιμς Κλεμάν.

Ο 37χρονος αυτός χρήστης του διαδικτύου καταδικάστηκε τον Ιούνιο να καταβάλει αποζημίωση περίπου 20.000 ευρώ επειδή είχε στην κατοχή του και είχε μεταδώσει μεταξύ του 2003 και του 2005 13.788 αρχεία, στην πλειοψηφία τους μουσικά.

«Με αυτήν την προσφυγή θέλω να γίνει ένας ευρύς και ανοιχτός δημόσιος διάλογος (για το θέμα του κατεβάσματος στο διαδίκτυο) και να βρεθούν λύσεις που θα γίνονται σεβαστές» και από τις δύο πλευρές, δημιουργούς και χρήστες του διαδικτύου, προσέθεσε.

Ο Κλεμάν είχε δηλώσει το Σεπτέμβριο ότι η δράση του έχει την υποστήριξη του κινηματογραφιστή Ζαν-Λικ Γκοντάρ, ο οποίος συμμερίζεται την αντίθεσή του στον σχετικό νόμο.

Αυτός προβλέπει, έπειτα από δύο προειδοποιήσεις, την επιβολή προστίμου και τη διακοπή της συνδρομής για τους χρήστες του διαδικτύου που επιμένουν να διαμοιράζονται πειρατικά αρχεία.

«Ως απλός χρήστης του διαδικτύου που κατεβάζει αρχεία, ενθαρρύνω την καλλιτεχνική δημιουργία και είμαι ένας δυνητικός αγοραστής. Δεν θεωρώ εαυτόν πειρατή», κατέληξε ο Κλεμάν.

33 χρόνια θητείας

Τρεις γενιές…

1947 – 1980: Η γενιά της εφημερίδας, του τηλεφώνου και του περιπτέρου
1980 – 2013: Η γενιά της τηλεόρασης, του κινητού και του σουπερμάρκετ
2013 – 2046: Η γενιά του internet

Κάθε γενιά έχει ένα σκοπό. Το αποτέλεσμα του οποίου δεν είναι ξεκάθαρο, παρά μόνο όταν αυτή έχει ολοκληρώσει τη θητεία της.

Λίγα χρόνια πριν μας αποχαιρετήσει και η δεύτερη γενιά του ελληνικού κράτους, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να ρίξουμε μια ματιά πίσω και να πάρουμε θέση.

Από το 1947 και εν μέσω εμφυλίου πολέμου,  που το ελληνικό κράτος αποκτούσε την μορφή που διατηρεί μέχρι σήμερα άρχισε τη δράση της η πρώτη γενιά της ιστορίας μας. Και της δικιάς σου και της δικιάς μου.  Οι πρώτες εικόνες της απεικονίζουν μια πραγματικότητα, κατά την οποία ο ένας προσπαθούσε πραγματικά να σκοτώσει τον άλλο. Αρχέγονο συναίσθημα.

Μια μάχη χωρίς ουσία, μιας και η βασιλική οικογένεια, και η πολιτική αυλή της είχαν πρωταρχικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Στο άνθος της ηλικίας της, και πριν καν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, την αναλαμβάνει, ως είθισται, ο στρατός. Η παντελής έλλειψη ενεργητικού ρόλου κατά τη διάρκεια της επταετίας αποτέλεσε τη σημαντικότερη αιτία για να οδηγηθεί σε μία φάση άρνησης του ότι είχε ολοκληρώσει την αποστολή της και αποφασίζει να κοιτάξει την πάρτη της.

Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η δεύτερη γενιά. Αυτή την οποία, η προηγούμενη, κράτησε απενεργοποιημένη για το σύνολο της ζωής της, θεωρώντας, ακόμα και τώρα, ότι όλο αυτό ήταν προς όφελος της. Απόλυτος ευνουχισμός. Στηριζόμενη ουσιαστικά στο τρίπτυχο της «επιτυχίας» πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια, εξαργύρωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύνθημα ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η δεύτερη γενιά, προτού μάθει καλά καλά να μιλάει, θεώρησε ότι δε χρειάζεται καν να το πράξει. Βολεύτηκε αντί να διεκδικήσει. Συνομολόγησε αντί να διαφωνήσει και απέτυχε χωρίς να προσπαθήσει. Αλλά ποτέ δεν ξέχασε. Και τώρα καλείται να πάρει την σημαντικότερη ίσως απόφαση της ιστορίας της. Είτε θα επιλέξει να σβήσει ανενεργή, είτε θα υποστηρίξει την επόμενη γενιά στο διαφορετικό τοπίο που της κληρονομεί, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που της αναλογούν…

Όσον αφορά στη φανταστική τρίτη γενιά της ιστορίας, ένα πράγμα θεωρείται σίγουρο. Ότι η πολυδιάστατη διάδοση της πληροφορίας, δυσκολεύει τη χειραγώγηση της και ως εκ τούτου, εξαρχής, της προσδίδει ένα ενεργητικό ρόλο στα γεγονότα. Η επιτυχία του ρόλου αυτού εξαρτάται από το κατά πόσο θα έχει συμμάχους όλους εμάς, που χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού θα ανοίξουμε τα αυτιά μας για να τους ακούσουμε.

 

Facebook : Ένα κοινό social-site ή ο πλέον εξελιγμένος ηλεκτρονικός ρουφιάνος…???

Το ποιόν και η ιστορική διαδρομή του facebook είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Μεταξύ πολλών και διαδεδομένων social-sites, όπως το Myspace πρώτο από όλα, το Hi5, το Wayn, το Netlog, και το Tagged, είχαμε και τη δημιούργια του facebook. Σιγά το πράγμα θα μπορούσε να πει κάποιος. Αρκουσε όμως μια πολύ μικρή διαφορά όλων αυτών από το εν λόγω site, για να μας κάνει να το συζητάμε τόσο καιρό. Η απαίτηση των ιδρυτών του να μας ζητούν το ΑΛΗΘΙΝΟ μας όνομα για να ανοίξουμε το λογαριασμό μας, με βασική δικαιολογία ότι ο λόγος δημιουργίας του facebook είναι η ευρεση παλιών φίλων και συμμαθητών και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με το αληθινό μας όνομα.

Πατήστε στο Διαβάστε κι άλλο για τη συνέχεια του άρθρου

Read the rest of this entry