Αρχεία Ιστολογίου

Shooting Zizek: Living in the End Times [videos]

O εκδοτικός οίκος Verso διοργάνωσε διαγωνισμό για σύντομα βίντεο εμπνευσμένα ή/και σε διάλογο με το βιβλίο του Slavoj Zizek Living in the End Times το οποιο μεταξύ μας μπορείτε να βρείτε (στα αγγλικά εδώ)..
Τώρα αυτοί στη σελίδα τους λένε κάτι χαζά ανταγωνιστικά του τύπου το καλύτερο που θα πάρει βραβείο θα ανακοινωθεί κ.λπ, εγώ όμως τα αγνοώ και αφήνω την καθεμιά να διαλέξη τί της αρέσει και τί όχι (τα βραβεία ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου..).. Μη σκιάζεστε μονόλεπτα είναι.. (Για την πληροφόρησή σας και μόνο, καλύτερο βίντεο κρίθηκε το The Last Capitalist του Jamie Jones)..

Απολαύστε που θα έλεγε κι ο Ζίζεκ..

Gabriel Tupinambá’s Living in the End Times

Read the rest of this entry

Κλέφτες καταστημάτων όλου του κόσμου ενωθείτε | Ο Slavoj Zizek σχετικά με το νόημα των ταραχών

 

Ο Slavoj Zizek στην Αθήνα, στις 19/12/2010, στην εκδήλωση με τίτλο: “Ζώντας στην Εποχή των Τεράτων”. Κλικ για το βίντεο της εκδήλωσης

Η μετάφραση στα Ελληνικά έγινε από το blog «για την κοινωνική αριστερά» στις 21/8/2011

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται, αυτό είναι σημάδι ότι μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία εκτυλίσσεται. Όταν ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν κακοτυχία. Όταν όμως ηττήθηκε και πάλι στο Waterloo, ήταν σαφές πλέον ότι η εποχή του τελείωνε.

Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί με καλύτερους κανονισμούς κλπ. Τώρα που συγκεντρώνονται τα σημάδια μιας επαναλαμβανόμενης οικονομικής διάλυσης, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα διαρθρωτικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και σφίξουμε  το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, το επιχείρημα που επικρατεί είναι ότι οι πλούσιοι δεν θα είχαν πλέον κανένα κίνητρο να επενδύσουν, θα δημιουργούνταν λιγότερες θέσεις εργασίας και όλοι μας θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε στους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι φτωχοί? Τι μπορούν να κάνουν?

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη ανησυχία – αλλά τι είδους? Όπως και με το κάψιμο αυτοκινήτων στα περίχωρα (banlieues) του Παρισιού το 2005, οι εξεγερμένοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες επίσης στράφηκαν προς τη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι ‘αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου με μαρξιστικούς όρους, ως ένα περιστατικό που σχετίζεται με την εμφάνιση του επαναστατικού υποκειμένου.

Read the rest of this entry

Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι σε κρίση, συνέντευξη του Slavoj Zizek στο Greek Left Review

Δεν ξέρω αν οι συμφωνίες μου είναι περισσότερες από τις διαφωνίες, παρ’ όλα αυτά ή μάλλον και λόγω αυτών, στην πρόσφατη συνέντευξη του στο Greek Left Review, o Slavoj Zizek αμφισβητεί βεβαιότητες, θέτει ερωτήματα, παίρνει θέση και συμβάλλει ουσιαστικά στη συζήτηση για το «μέλλον της ευρώπης» και το ρόλο της ριζοσπαστικής-αυθεντικής πολιτικής σ’ αυτή τη σύγκρουση. Αναδημοσιεύουμε στα ελληνικά σε μετάφραση Γιώργου Μαριά, από τΗ Λέσχη, τη συνέντευξή του.

Ο φιλόσοφος Slavoj Zizek με συμβολή στην κριτική θεωρία δηλώνει απαισιόδοξος όσον αφορά την Ευρώπη και την ευρεία πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση στην ήπειρο και τον κόσμο συνολικότερα. Χαιρετίζει όμως τη διαδήλωση των Βρετανών εργαζομένων το περασμένο Σάββατο (26/3/2011) και την ανάδυση “ενός είδους αυθεντικής αριστεράς” ως τη μόνη ελπίδα υπεράσπισης των Ευρωπαϊκών αξιών. Το Greek Left Review (GLR) συνάντησε τον Slavoj Zizek (SZ) και τον καθηγητή Κώστα Δουζίνα (ΚΔ) στο πανεπιστήμιο του Birbeck στο κέντρο του Λονδίνου, το πρωί του Σαββάτου. Την ίδια ώρα που, κατά την εφημερίδα Guardian, 400.000 εργάτες διαδήλωναν με κατεύθυνση το Hyde Park, ο Slavoj Zizek τόνιζε ότι οι κοινωνικοί αγώνες και η εμφάνιση μιας Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων είναι ο μόνος τρόπος για να σπάσει ο φαύλος κύκλος στον οποίο οδηγούν την ήπειρο νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες και θρησκευτικοί φονταμενταλιστές.

GLR: Σήμερα στη Μ. Βρετανία γινόμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης διαδήλωσης από τον πόλεμο στο Ιράκ. Μετά από ένα χρόνο αναταραχής σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εμφανίζεται  δυνητικά μια εικόνα αλληλεγγύης. Υπάρχει κάτι που να μπορεί να κερδηθεί από αυτή την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κι ακόμα, είναι δυνατό να υπάρξει μια τέτοια αλληλεγγύη; Ποιο είναι το ευρωπαϊκό σχέδιο για το σήμερα;

SZ: Παραφράζοντας ένα σύνθημα του Μάη του ’68: δεν είναι δυνατό, αλλά είναι απαραίτητο. Αν λέγοντας Ευρώπη, εννοούμε αυτά για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς, όπως η κληρονομιά της ισότητας, η ιδέα της αλληλεγγύης, το κράτος πρόνοιας και ούτω καθεξής, ίσως είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας δώσει κάποια ελπίδα. Η Ευρώπη, όχι μόνο δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το σχέδιό της, αλλά δεν μπορεί καν να δει ποιό είναι αυτό το σχέδιο. Αυτό που με χαροποιεί στη σημερινή συγκέντρωση είναι ότι μου δίνει την ευχαρίστηση να διορθώσω μια προηγούμενη ανάλυση μου που υποστήριζε ότι σήμερα στην Ευρώπη κάποιος έχει μόνο δύο επιλογές: Από τη μία φιλελεύθερα καπιταλιστικά κόμματα τα οποία μπορούν να είναι προοδευτικά σε ζητήματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα στην έκτρωση και ούτω καθεξής, και από την άλλη -η μόνη στιγμή πραγματικά παθιασμένης πολιτικής- δεξιούς αντιμεταναστευτικούς σχηματισμούς. Ο ισχυρισμός μου είναι ότι θα καταλήγαμε σε αδιέξοδο αν αυτές ήταν οι μόνες επιλογές. Είναι μια μεγάλη ελπίδα για την Ευρώπη που εμφανίζεται ένα είδος ριζοσπαστικής ή αυθεντικής αριστεράς.

Read the rest of this entry

Ο πλανήτης υπερθερμαίνεται, ας τον φυσήξουμε να κρυώσει..

Παγκόσμια ημέρα δράσης για το ένα, παγκόσμια ημέρα δράσης για το δύο, παγκόσμια ημέρα δράσης για το τρία, παγκόσμια ημέρα δράσης…

Όλη αυτή η ιστορία με τις παγκόσμιες ημέρες δράσης, καινούργιο καπέλο του ύστερου καπιταλισμού που πρέπει μετά το τέλος της ιστορίας να αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο και ασφαλές σπίτι, πρόσχημα συμμετοχής και κοινωνικής συνείδησης, παραμύθιασμα προσπάθειας παρέμβασης και αλλαγής καταστάσεων -τέτοια αλλαγή ούτε ο Ανδρέας ο Παπανδρέου- ιδανικό άλλοθι για τις ηγεμονικές ελίτ, αγαπημένο παιχνιδάκι συγκροτημάτων μαζικής εξημέρωσης, αποτελεί παραδειγματική περίπτωση της προσπάθειας ενσωμάτωσης ριζοσπαστικών αιτημάτων στο ηγεμονικό πολιτικο-οικονομικό μοντέλο και δείγμα της απο-πολιτικοποίησης εγγενώς πολιτικών προβλημάτων.

Read the rest of this entry

Marx Reloaded..

Σύμφωνα με τους δημιουργούς, τo: » «Marx Reloaded» είναι ένα πολιτιστικό ντοκυμαντέρ που χρησιμοποιεί κάποιες από τις κεντρικές ιδέες του Μαρξ, σε μια προσπάθεια ερμηνείας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2008-09. Μπορούν οι τεράστιες οικονομικές απώλειες και τα πακέτα διάσωση των τραπεζών να εξηγηθούν μόνο από τα ρίσκα και τις αβεβαιότητες των «ελεύθερων αγορών» ή υπάρχει και άλλη ερμηνεία για τις αιτίες και τα αποτελέσματα της κρίσης, όχι μόνο για την οικονομία αλλά και γιια την ίδια μας τη ζωή;

Read the rest of this entry

Slavoj Zizek: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα, είναι η εποχή των τεράτων» [video]

Όταν τον Ιούνη του 2009 άκουσα για πρώτη φορά διάλεξη του Slavoj Zizek, δεν είχα ιδέα ποιός είναι αυτός ο περίεργος, υπέρβαρος, χλωμός, με άλουστα μαλλιά, με ταλαιπωρημένη και ξεχειλωμένη από πάνω μπλούζα 60άρης που κυριολεκτικά φτύνει λέξεις και ιδέες με ρυθμό πολυβόλου. Από τότε έγινε πηγή ιδεών, αμφισβήτησης βεβαιοτήτων που είχα, ριζικής διαφωνίας σε πολλά, «δογματικής» συμφωνίας σε άλλα. Κουβαλώντας την ταμπέλα του Elvis της πολιτικής φιλοσοφίας και παίζοντας συνειδητά με το ενδεχόμενο να μετατραπεί σε μιντιακό θέαμα, ο Zizek κάνει εξαιρετικά αυτό που για μένα είναι ο ρόλος του διανοoύμενου, προκαλεί δημόσια και προσβάσιμα σε ευρύτερα κοινά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα, τον τρόπο που κάνουμε τις ερωτήσεις.

Για τη συνέχεια του κειμένου και ολόκληρο το video της ομιλίας του Zizek Read the rest of this entry

O Slavoj Zizek για την κρίση, τον καπιταλισμό, την Ευρώπη και την ριζοσπαστική εναλλακτική πρόταση

Μια εκτενής συνέντευξη του σλοβένου φιλόσοφου Slavoj Zizek, στον Πέτρο Παπακωνσταντίνου. Την Κυριακή 19/12 στις 11.30 ο Zizek θα μιλήσει σε εκδήλωση του Αριστερού Βήματος Διαλόγου στο Πολυτεχνείο της Αθήνας (αμφιθέατρο MAX). Μια πρόγευση της ομιλίας του που θα έχει τίτλο: «Ζωντας στην Εποχή των Τεράτων: Κρίση, Ευρώπη, Κομμουνισμός», δίνει η συγκεκριμένη συνέντευξη. Το μόνο σχόλιο που θα κάνω είναι πως ο Αντόνιο Γκράμσι, από τον οποίο δανείζεται τον τίτλο της ομιλίας του ο Ζίζεκ, ίσως πρόσθετε την -το λιγότερο- επίκαιρη φράση: «Στην απαισιοδοξία της σκέψης, αντιπαραθέτω την αισιοδοξία της θέλησης». Προς το παρόν λίγη σκέψη (συνέντευξη) ακόμα.

Αν και απολύθηκε για τις αιρετικές απόψεις και τον πολιτικό ακτιβισμό του υπέρ των δημοκρατικών δικαιωμάτων από το καθεστώς του Τίτο, ο Σλαβόι Ζίζεκ παρέμεινε πιστός στον αριστερό ριζοσπαστισμό.

Ισορροπώντας επιδέξια πάνω στο τεντωμένο σχοινί που συνδέει τη μαρξιστική πολιτική οικονομία με τη λακανική σχολή της ψυχανάλυσης, ο Σλοβένος διανοητής απέκτησε παγκόσμια φήμη όταν μεταφράστηκε στα αγγλικά το μείζον φιλοσοφικό έργο του «Το υψηλό αντικείμενο της Ιδεολογίας» (ελληνική έκδοση: Scripta, 2006).

Σήμερα, ο Ζίζεκ θεωρείται ένα είδος «σούπερ σταρ» των ανθρωπιστικών επιστημών. Τα πολυάριθμα βιβλία του γίνονται κατά κανόνα μπεστ σέλερ, όπως επιβεβαίωσε και το τελευταίο έργο του που μεταφράστηκε στα ελληνικά «Βία – Εξι λοξοί στοχασμοί» (Scripta, 2010).

Τα αμφιθέατρα που τον φιλοξενούν σε διάφορα σημεία του κόσμου ξεχειλίζουν από κόσμο που έλκεται από τον Ζίζεκ – ζωηρό ρήτορα, ο οποίος συνδυάζει τον Χέγκελ με τον Φρόιντ, τις αναφορές στον «Τιτανικό» και στο «Ψυχώ» με τα ανέκδοτα από τη Σοβιετική Ενωση και τους Εβραίους της διασποράς.

Read the rest of this entry